Left G700

Έτσι τελειώνει η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία. Όχι μ’ έναν πάταγο, αλλά μ’ έναν λυγμό. Πώς θα γεννηθεί η Τέταρτη;

2012-02-09T17:48:00.000+02:00

Πριν από λίγες μέρες, στην ανάρτηση με την οποίααποχαιρετούσαμε τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, μια καλή φίλη τής γενιάς τούΠολυτεχνείου, ποστάρισε στο σχόλιό της μία σκηνή από την ταινία του «Τοβλέμμα τού Οδυσσέα». Ήταν μία σκηνή στον οποία ο Βέγγος έβγαζε τον καημό τουγια την Ελλάδα της δεκαετίας τού ’90. Αυτή:

Της είχαμε απαντήσει ότι, όσο κι αν ήταν συγκλονιστική ησκηνή, δεν μας πήγαινε το απαισιόδοξο φόντο της. Χα!

Ο Βέγγος τού 1995 βγαίνει αληθινός το 2012: η Ελλάδαπεθαίνει! Κι εμάς μάς νοιάζει η Ελλάδα. Η δική μας Ελλάδα βέβαια, με τους δικούς της Έλληνες, ντόπιους καιξένους. Δεν μας νοιάζει η Ελλάδα τών άλλων. Αυτή έτσι κι αλλιώς ποτέ δενπήγαινε χαμένη. Γιατί αυτή ήταν η Ελλάδα που ποτέ δεν πέθαινε.Των άλλων, όχι η δική μας! Η δική μας Ελλάδα πέθαινε. Πάντα πέθαινε. Άλλοτε σταΜεσολόγγια, άλλοτε στα βουνά τής Αλβανίας και στον Παρνασσό, άλλοτε σταΣκοπευτήρια, κι άλλοτε στου Γουδή ή στο Λαζαρέτο…

Λοιπόν, συντρόφοι; Θα την αφήσουμε έτσι, ή θα βοηθήσουμε ναξεκολλήσει η ρόδα απ’ τη λάσπη, για να γεννηθεί μια άλλη Ελλάδα, που θα είναι ηδική μας πια; Θα σταυρώσουμε τα χέρια, ή θα βάλουμε πλάτη, θα σφίξουμε ταδόντια, θα προσφέρουμε τις θυσίες που απαιτούν οι Θεοί, όταν ο καιρός πάει νααλλάξει, για την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία, μια δημοκρατία τού λαού, από τονλαό, για τον λαό;

Allonsanfan!

Ηεικόνα, από το unpeudebonheur.centerblog.net

Για την υπαγωγή τής «Τυποεκδοτικής» στο άρθρο 99: Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Χρυσό κριάρια, κι από σαμπάνιες γαλλικές, ντουζίνες τα μπουκάλια; Όχι ακριβώς.

2012-02-05T23:55:00.000+02:00

Τον είχαμε προαναγγείλει τον τίτλο και δεν γινόταν γιαλειτουργικούς κυρίως λόγους να τον πάρουμε πίσω. Ωστόσο, τον αλλάξαμε λίγο.Γιατί πρέπει να παραδεχθούμε ότι ο κουρνιαχτός που σηκώθηκε μετά την αίτησηυπαγωγής τής «Τυποεκδοτικής» στο άρθρο 99 δεν ήταν ο αναμενόμενος και ο αντίστοιχοςμε το γεγονός. Πάντως, το ζήτημα συζητήθηκε κι έτσι δόθηκε η ευκαιρία γιακαγχασμούς και πανηγυρισμούς. Ακόμα, δόθηκε η ευκαιρία σε διάφορους ‘‘καλοθελητές’’να χύσουν το δηλητήριό τους, σε κάποιους ‘‘κροκόδειλους’’ να χύσουν τα δάκρυάτους, αλλά και σε άλλους καλόπιστους μεν, πλην όμως ‘‘εγκυκλοπαιδικά’’ ενημερωμένουςκαι επιφανειακά σκεπτόμενους, να εκδηλώσουν την άγνοια που τους δέρνει. Νασημειωθεί κι ένα άλλο που έχει τη σημασία του: διαφάνηκε για μια ακόμα φορά,έστω και σε μικρότερο βαθμό, η ‘‘αυτοκρατορική’’ και αλαζονική νοοτροπία πουδιακατέχει πολλούς οπαδούς τού ΚΚΕ, σύμφωνα με την οποία «ουδείς δικαιούται νακουνάει το δάχτυλο στο Κόμμα». Τέλος, ανάμεσα στα όσα αυθαίρετα ή και κακόπιστασυμπεράσματα και συλλογισμούς είχαμε την ευκαιρία να δούμε εμείς, δεν έλειψεκαι ένα κρούσμα καραμπινάτης συκοφαντικής και χονδροειδούς διαστρέβλωσης τωνθέσεων του ΚΚΕ.

Για όλους αυτούς τους λόγους, αλλά και εξ αιτίας τώνγεγονότων που τρέχουν και μας οδηγούν κατ’ ευθείαν πάνω στον τοίχο τής νέαςδανειακής σύμβασης, η ιστορία τής «Τυποεκδοτικής» ήδη έχει ξεθωριάσει. Παρ’ όλααυτά, εξακολουθεί να αξίζει έναν κάποιο σχολιασμό από τη μεριά μας, που θαείναι όμως, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, σύντομος και επικεντρωμένος στακύρια και ουσιώδη.

Ι.Παρέμβαση ΚΚΕ. Παρά τα όσα πιστεύουν πολλά μέλη και οπαδοί τούκόμματος («δεν έχουμε να απολογηθούμε για τίποτε», όπως είδαμε να γράφει στοιστολόγιό του παλιός, μυαλωμένος αριστερός και οπαδός τού ΚΚΕ), το ΠολιτικόΓραφείο ένιωσε —επιτέλους!— την ανάγκη να δώσει πλήρεις εξηγήσεις με μιαολοσέλιδη ανακοίνωση στον «Ριζοσπάστη», στην οποία παρουσίασε το πλήρεςιστορικό τής «Τυποεκδοτικής», από την πρώτη μέρα τής ίδρυσής της. Κατά τη γνώμημας αυτό έπρεπε να είχε συμβεί πολύ νωρίτερα, από την πρώτη στιγμή που η καπιταλιστικήκρίση υποχρέωσε την εταιρία να κάνει τις πρώτες απολύσεις. Εν πάση περιπτώσει,κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Ήταν απολογία αυτή η ανακοίνωση, στην οποία, παρεμπιπτόντως,υπήρχε ρητή η δέσμευση ότι οι εργαζόμενοι δεν θα χάσουν τα δεδουλευμένα τους κιότι θα εξοφληθούν οι υποχρεώσεις προς τα ασφαλιστικά ταμεία; Όχι. Ήταν όμωςκάτι παραπλήσιο: λογοδοσία. Και καλά θα κάνουν τα κακομαθημένα από την ίδιααυτή ηγεσία μέλη και οπαδοί τού ΚΚΕ να κατανοήσουν ότι, αν ένα κομμουνιστικόκόμμα δεν λογοδοτεί στον κόσμο του και γενικότερα στο λαό για τέτοιεςκαταστάσεις, τότε έχει πάρει πολύ στραβό δρόμο που οδηγεί στο γνωστό βαρέλιδίχως πάτο… Η ηγεσία τού κόμματός τους φαίνεται να αρχίζει να το κατανοεί. Καλόθα ήταν να παραδειγματιστούν.

ΙΙ. Τιδουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι; Αυτό είναι το σοβαρότεροεπιχείρημα των επικριτών τού ΚΚΕ. (Των επικριτών εξ αριστερών, εννοείται. Μετους επικριτές εκ δεξιών δεν θα ασχοληθούμε.) Και είναι το σοβαρότεροεπιχείρημα, γιατί φαίνεται πως αυτοί που το διατυπώνουν έχουν κατανοήσει τουλάχιστοντην αλφαβήτα τού καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, αυτό που ο Μαρξ έχει αναλύσειμέχρι κορεσμού στα διάφορα γραπτά του. Παραδείγματος χάρη, γράφει ο παππούςΚάρολος στον 1ο τόμο τού «Κεφαλαίου»:

Στο σύνολό του όμως τοΚεφάλαιο δεν κρέμεται από την καλή ή κακή θέληση του καθενός κεφαλαιούχουχωριστά. Ο ελεύθερος ανταγωνισμός κάνει τους έμφυτους νόμους τήςκεφαλαιοκρατικής παραγωγής να ορθώνονται απέναντι στον καθένα ατομικόκεφαλαιούχο ως εξωτερικοί αναγκαστικοί νόμοι.

Ατυχώς και παραδόξως —ή όχι και τόσο παραδόξως, ανσυνυπολογίσει κανείς τη θεωρητική ανεπάρκεια που χαρακτηρίζει πολλούςαριστερούς—, ορισμένοι από αυτούς τους ίδιους αριστερούς επικριτές απορούν: «μα πώς είναι δυνατόν να αξιοποιεί το ΚΚΕέναν κατά κοινή ομολογία —και του ίδιου τού ΚΚΕ— αντεργατικό νόμο, όπως ο 3588/2007;». Φυσικά, δεν θα το σχολιάσουμε αυτό. Καιμόνο το παραπάνω απόσπασμα από τα γραπτά τού Μαρξ τα λέει όλα. Όποιος δεν το κατανοεί, ας κάτσει να ανοίξεικανένα βιβλίο, μπας και ξεστραβωθεί. Θα ξαναγυρίσουμε στην αλεπού και στοπαζάρι —ή σ’ αυτόν που τον τρώνε οι κότες, επειδή ανακατεύεται με τα πίτουρα.

Λοιπόν, η ‘‘αλεπού’’ μια δουλειά έχει στο παζάρι. Ναχρηματοδοτήσει τη λειτουργία και τις δραστηριότητές της. Για το σκοπό αυτό,ξεκαθαρίζει στο καταστατικό της ότι: «Οιοικονομικοί πόροι του Κόμματος προέρχονται από τις συνδρομές των μελών, απόοικονομικές εξορμήσεις, από προαιρετικές εισφορές, δωρεές ή κληρονομιές, από επιχειρηματικές δραστηριότητες πουαναπτύσσει το Κόμμα, από τους μισθούς, συντάξεις και αποζημιώσεις πουπαίρνουν τα εκλεγμένα ή εξουσιοδοτημένα από το Κόμμα σε δημόσια αξιώματα μέλητου και από την κρατική χρηματοδότηση που δικαιούται το Κόμμα». Αυτό είναιτο ζήτημα. Η χρηματοδότηση της λειτουργίας τού κόμματος. Για την οποίαλειτουργία το ΚΚΕ —καλώς ή κακώς, με όλα τα θετικά και αρνητικά που συνεπάγεταιαυτό—, θεωρεί απαραίτητο να χρησιμοποιεί, εκτός όλων των άλλων μέσων, και επαγγελματικά στελέχη σε μεγαλύτεροβαθμό απ’ ό,τι συμβαίνει σε άλλα αριστερά κόμματα και οργανώσεις. Φυσικά, θέμαατομικού πλουτισμού δεν μπαίνει ούτε για αστείο. Αν και αποσιωπάται, είναιγνωστό, π.χ., ότι οι βουλευτές τού ΚΚΕ καταθέτουν όλη τη βουλευτική αποζημίωσήτους στο κόμμα και μισθοδοτούνται από αυτό με αμοιβές που θα έκανε πολλούς κατ’όνομα αριστερούς τών βορείων προαστίων να κουνήσουν με περιφρόνηση το κεφάλιτους. Την ίδια στιγμή που, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, οι βουλευτές τού ΣΥΝέδιναν στο δικό τους κόμμα ‘‘ό,τι προαιρούντο’’ —τώρα έχει θεσμοθετηθεί νασυνεισφέρουν υποχρεωτικά μόλις το 25% τού μισθού τους… Επ’ αυτού λοιπόντσιμουδιά, τουλάχιστον για όσους έχουν την αίσθηση του γελοίου…

Κατά τους αριστερούς επικριτές του, το ΚΚΕ δεν χρειάζεταιτόσα χρήματα για να λειτουργήσει αποτελεσματικά, ώστε να είναι υποχρεωμένο ναδιατηρεί επιχειρήσεις, ούτε χρειάζεται τόσα επαγγελματικά στελέχη, γιατίοδηγείται στη γραφειοκρατικοποίησή του. Θεμιτές και βάσιμες ενστάσεις καιπροβληματισμοί όλα αυτά και αξίζει να μας απασχολούν. Αυτά όμως. Τα οποία, ανκαι συνδέονται με την ύπαρξη κομματικών επιχειρήσεων, ταυτόχρονα είναι καιάλλης τάξεως ζητήματα. Είναι άλλης τάξεως ζήτημα αν ένα κομμουνιστικό κόμμα τούμεγέθους τού ΚΚΕ χρειάζεται στη σύγχρονη εποχή για τη λειτουργία του ένα, δέκαή εκατό εκατομμύρια ευρώ, είναι άλλης τάξεως ζήτημα αν χρειάζεται μηχανισμό και επαγγελματικών στελεχών ή όχι,είναι άλλης τάξεως ζήτημα πώς λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός και ανλαμβάνονται όλες οι απαραίτητες πρόνοιες για να ελαχιστοποιηθούν οι αρνητικέςπαρενέργειές του, κι άλλης τάξεως ζήτημα η ύπαρξη της «Τυποεκδοτικής» αυτήςκαθ’ αυτήν. (Εντελώς τελείως άλλης τάξεως ζήτημα είναι οσυγκεντρωτικός και αυστηρά ιεραρχικά τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η εταιρία.)Η «Τυποεκδοτική» δεν υπάρχει αφ’ εαυτής. Η «Τυποεκδοτική» υπάρχει, επειδή τοΚΚΕ έχει δώσει μια συγκεκριμένη απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα (απάντηση τηςοποίας φυσική συνέπεια ήταν η ίδρυση της εταιρίας), όχι επειδή το ΚΚΕ ‘‘είδε φωςτο αληθινό τού καπιταλισμού’’. Μπορεί να κάνει λάθος; Μπορεί —ποιος είναι άσφαλτος; Αλλά, στηχειρότερη περίπτωση κάνει αυτό: λάθος. Δεν κάνει ‘‘business’’! Απλώς, αυτοχρηματοδοτείται και με αυτόν τον τρόπο. Τώρα, ανορισμένοι βλέπουν σ’ αυτόν τον τρόπο παραβίαση κάποιων θεμελιωδών αρχών, θατους λέγαμε να μη τα βάφουν μαύρα! Ο Λένιν, στον οποίο πολλοί από αυτούςορκίζονται, έκανε χειρότερα! ;-)

ΙΙΙ. ΕΟΣ:Εκτός Ορίων Συκοφαντία. Όπως αναφέραμε στην αρχή, ανάμεσα στα όσαεπικριτικά διαβάσαμε, εκείνο που ξεχώρισε ήταν μια χονδροειδής διαστρέβλωση τηςπραγματικότητας. Τόσο χονδροειδής που να ισούται με κατάφορη συκοφαντία.Υπεύθυνοι οι φίλοι μας της ΕΟΣ οι οποίοι έγραψαν το εξής απίθανο σε μια σχετικήανάρτησή τους:

ΤοΚΚΕ σήμερα υποστηρίζει ότι το άρθρο 99 δεν έχει επιπτώσεις στους εργαζόμενους,αλλά αφορά τις εταιρείες και τους δανειστές τους. Όμως μέχρι πρόσφατα άλλα έλεγε.

Τι έκαναν εδώ οι φίλοι μας; Πήραν τις διαβεβαιώσεις που υπήρχαν στην ανακοίνωση του Π.Γ. τού ΚΚΕ, αλλά και αυτές τής διοίκησηςτης «Τυποεκδοτικής», ότι, παρά τα ‘‘παράθυρα’’ του πτωχευτικού νόμου, οι εργαζόμενοι στις κομματικές επιχειρήσεις καθώς και τα ασφαλιστικά τους ταμεία δεν θα έχουν οικονομικές απώλειες,ακριβώς επειδή το ΚΚΕ δεν λειτουργεί ως τυπικός κεφαλαιοκράτης, και τοπαρουσίασαν ως γενική ‘‘αθώωση’’ του νόμου εκ μέρους τού ΚΚΕ!!! Και το έκανε αυτό, κατά τομυαλό τους, με σκοπό να πέσει το ίδιο στα ‘‘μαλακά’’, επειδή κατέφυγε στις διατάξεις τούάρθρου 99 και να κρύψει έτσι τις ‘‘πομπές’’ του, βαφτίζοντας το κρέας ψάρι! Έτσι,εκτός τού ότι επιχειρούν να εμφανίσουν το ΚΚΕ ως έναν συλλογικό κεφαλαιοκράτη,προσπαθούν και να πείσουν τους αναγνώστες τους ότι είναι και ένας συλλογικόςηλίθιος!!!

Τους επισημάναμε τη χονδροειδή συκοφαντική διαστρέβλωση και τους ζητήσαμε ναανασκευάσουν. Αλλά οι φίλοι τής ΕΟΣ δεν καταλαβαίνουν από τέτοια. Μας απάντησανότι δεν υπάρχει τίποτε το επιλήψιμο στην ανάρτησή τους και μας παρέπεμψαν σταπαλαιότερα των υποδημάτων τους. Όχι θα κάτσουν να σκάσουν με τέτοιες ‘‘σχολαστικότητες’’!...

Είναι θλιβερό να κλείνουμε το σημερινό μας σημείωμα με μιατέτοια αθλιότητα. Το κάνουμε με την ελπίδα ότι θα κάνει έστω και έναν αναγνώστηή αναγνώστρια να συνειδητοποιήσει ότι στους καιρούς που ζούμε και σ’ αυτούς πουέρχονται το χειρότερο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να ανταλλάσσουμεμεταξύ μας λάσπη αντί για ιδέες…

Αλέκος Αλαβάνος: Too old for rock n’ roll politics, too young to lose his far-sighted political thought(*)

2012-01-29T23:31:00.001+02:00

(*) Πολύ ηλικιωμένος για πολιτική ‘‘ροκ’’,πολύ νέος για να χάσει τη διορατική πολιτική σκέψη του.

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΕ ΟΣΟΥΣ παρακολουθούν κάπως ‘‘απόκοντά’’ τις διεργασίες τής ‘‘μικρής’’ Αριστεράς (δυνάμεις δηλαδή εκτός ΚΚΕ καιΣΥΝ), είναι γνωστό: Εδώ και αρκετό καιρό, το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπήςμε ηγέτη τον Αλέκο Αλαβάνο, προσπαθεί να ανιχνεύσει τους όρους και τις προϋποθέσειςγια μια ευρύτερη του ΣΥΡΙΖΑ[1] συμπαράταξηαριστερών δυνάμεων. Εγγύτερο και πιο εύκολα προσβάσιμο το πολιτικό ρεύμα περίτην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Έχουν γίνει δύο συναντήσεις, με τη συμμετοχή και εκπροσώπων τού ΣΥΡΙΖΑ —ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, κάτι σημαίνει—έχει αναπτυχθεί ένας κάποιος διάλογος, έχουν κατατεθεί μερικές πρώτες σκέψειςκαι προβληματισμοί. Στη δεύτερη συνάντηση πουπραγματοποιήθηκε την Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου, ο Αλαβάνος τοποθετήθηκεμε δέκα σημεία για τη μέχρι τώρα εξέλιξη αυτού τού διαλόγου, εκ των οποίων δύοέχουν ξεχωριστή και ευρύτερη σημασία. Τα παραθέτουμε αυτούσια:

Τέταρτο: Ο Αντώνης Νταβανέλος από τη ΔΕΑ έκανε την πρόταση«να προσχωρήσουν στον ΣΥΡΙΖΑ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το Μέτωπο Αλληλεγγύης καιΑνατροπής». Υπήρξαν πολύ αρνητικές κριτικές από ομιλητές που ακολούθησαν. Εγώβρίσκω ένα πολύ θετικό στοιχείο στην πρότασή του. Ζητάει από ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΜΑΑτόλμη, να φύγουν από τις αδράνειες και τα στερεότυπα, να κάνουν ένα γενναίο βήμαμπροστά. Η μόνη διαφορά μου είναι ότι αυτό οφείλει να το κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ναβρεθούμε επομένως, παρά διαφορές ή εντάσεις τους παρελθόντος με την αυτοτέλειατου ο καθένας, σε ένα κοινό δημοκρατικό μετωπικό χώρο συνεργασίας, αλληλεγγύηςκαι ελπίδας.

Πέμπτο: Ο Γιάννης Θεωνάς από την ΚΕΔΑ υπογράμμισε το ότιείναι εφικτό ένα κοινό συνολικό αριστερό πρόγραμμα. Συμφωνώ πλήρως. Έναεργαστήρι γα ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι ήδη το Μέτωπο Αλληλεγγύης καιΑνατροπής. Και δεν απαιτείται απόλυτη συμφωνία. Παράδειγμα: η άποψη μου είναιυπέρ της εξόδου από το ευρώ. Η ΔΕΑ όμως, επίσης στο ΜΑΑ, δεν θέτει τέτοιοζήτημα, αλλά συμφωνεί σε μια σειρά κεντρικούς θετικούς στόχους: εθνικοποίησητραπεζών, δημοκρατικός σχεδιασμός, παύση πληρωμών. Και λέει ακόμα ότι εφόσοντελικά η ευρωζώνη αρνηθεί, προτεραιότητα είναι οι στόχοι αυτοί, πράγμα πουσημαίνει αποχώρηση από το ευρώ. Αυτό σημαίνει «καμία θυσία με το ευρώ». Τι θέλωνα πω με αυτό το παράδειγμα; Ότι είναι εντελώς δυνατό να καταλήξουμε σε κοινούςστόχους, παρά το φαινομενικώς μεγάλα αρχικά σημεία αποκλίσεων.

Έκτο: Ασφαλώς υπάρχει διαφορετικότητα μεταξύ«κυβερνητισμού» και «κινηματισμού». Το έθεσε το θέμα αυτό, με διαφορετικά λόγιαο Χρήστος Τουλιάτος από την ΑΡΑΝ (ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Δεν δέχεται κανείς ούτε μια λογικήκαταγραφής ποσοστών ή διαχείρισης της κρίσης για το σύστημα ούτε τηνπλήρη υποτίμηση της πολιτικής στο όνομα μόνο κινηματικών δράσεων, ειδικά στιςσημερινές συνθήκες καταστροφής που ιστορικό χρέος της αριστεράςείναι να στηρίξει τον άλλο δρόμο. Με αυτή την έννοια ο διάλογος αυτός εδώ τωναριστερών σχημάτων είναι διπλά θετικός. Και για την πολιτική λύση και για τηνενίσχυση του κινήματος —σκεφθείτε πόση αισιοδοξία, κέφι, ελπίδα θα έφερνεστις πλατείες, στους χώρους δουλειάς, στους δρόμους η εμφάνιση μιας ενωμένης ριζοσπαστικήςαριστεράς, πόσες χιλιάδες αγανακτισμένους θα έβγαζε από το σπίτι στον δρόμο.

ΤΙ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣστο παραπάνω απόσπασμα; Τα εξής πολύ θετικά:

1.Την τόλμη που πρέπει ναδιαθέτει ένα ηγετικό στέλεχος της Αριστεράς να πηγαίνει κόντρα στο ‘‘κοινόαίσθημα’’ των συντρόφων του, ακόμα και σε ζητήματα ‘‘δύσκολα’’, όπως αυτό τήςπαραίτησης από ένα μέρος τής κομματικής/οργανωσιακής κυριαρχίας προς όφελοςμιας ευρύτερης συμμαχίας. Αυτή την τόλμη επέδειξε ο Αλαβάνος όταν δεν δίστασενα τονίσει τη θετική πλευρά τής πρότασης του Νταβανέλου για συμμετοχή τουΜετώπου Α-Α (αλλά και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς ‘‘ναι μεν αλλά’’ και ‘‘ήξειςαφήξεις’’, μη παραβλέποντας όμως και την ανάγκη να υπενθυμίσει ότι σε τέτοιεςπεριπτώσεις, συνήθως, it takes two to tango…

2.Τη διορατική ευφυΐα να κατανοείότι η αποσαφήνιση της πολιτικής κατεύθυνσης που θα ακολουθήσει μια συμμαχία δενείναι υποχρεωτικό να επιτευχθεί και να συνομολογηθεί εκ των προτέρων από όλουςεκείνους οι οποίοι, έστω και παρελκυστικά, έστω και στα λόγια, δηλώνουν ότιεπιδιώκουν αυτή τη συμμαχία. Συχνά, είναι κάτι που θα το επιβάλλουν οι ίδιες οιεξελίξεις. Και τότε θα είναι πολύ δύσκολο για τους σημερινούς διαφωνούντες ναεπιμείνουν στις αρνήσεις τους. Κι αν επιμείνουν, θα περιθωριοποιηθούν. Έτσι,δεν του είναι δύσκολο να λέει στους συντρόφους του τού Μετώπου Α-Α (σ’ αυτούς κυρίως απευθυνόταν, αλλά τα ‘‘σκάγια’’ έπαιρναν κι εκείνους τής ΑΝΤΑΡΣΥΑ), τα εξής —με τον τρόπο του και σε ελεύθερη απόδοση δική μας: «Μην είστε αντιπαραγωγικάδογματικοί. Μη τα θέλετε όλα εκ των προτέρων. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μιλάει για παύσηπληρωμών, έξοδο από το ευρώ και τα σχετικά. So what? Δεν τα λένε όλα αυτά μεν, αλλά έχουνβάλει τη τζίφρα τους κάτω από το σύνθημα γραμμής ‘‘καμιά θυσία για το ευρώ’’.[2] Υπέρ αυτής τής κατεύθυνσης δεν δουλεύει ηπραγματικότητα; Και, κατ’ αρχήν, η ίδια η πραγματικότητα δεν ήταν αυτή που τουςυποχρέωσε να βάλουν αυτή τη τζίφρα; Κι ακόμα, κάθε μέρα που περνάει δεν κάνειόλο και πιο δύσκολο ακόμα και για τους πιο ακραίους ‘‘ευρωπαϊστές’’ ναεπιχειρηματολογούν περί τού αντιθέτου; Επομένως;».[3]

3.Τη ρεαλιστική προσαρμογήστην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Αυτό αποδεικνύει η ρητή αναγνώριση τουαπλού, απλούστατου και οφθαλμοφανούς γεγονότος ότι η κινηματική δράση τήςκοινωνίας, οργανωμένη ή όχι, ούτε αρκεί, ούτε απαλλάσσει την πολιτική Αριστεράαπό την ευθύνη να επεξεργαστεί από κοινού ένα πρόγραμμα Λαϊκής Σωτηρίας και νακαλέσει τον ελληνικό λαό να το υποστηρίξει με όλες του τις δυνάμεις. Αυτή ηαναγνώριση, από έναν πολιτικό που πριν από ένα περίπου χρόνο έριχνε το ‘‘ροκ’’ σύνθηματης μετατροπής τής πλατείας Συντάγματος σε πλατεία Ταχρίρ, έτσι, χωρίςπρόγραμμα, είναι για χειροκρότημα. Κι εμείς τη χειροκροτούμε ομόφωνα!

ΔΕΝ ΘΑΚΡΥΨΟΥΜΕ τα λόγια μας. ΟΑλέκος Αλαβάνος μάς έχει απογοητεύσει τα τελευταία ένα-δυό χρόνια κάμποσεςφορές (εξ άλλου, τον έχουμε επικρίνει εδώ, και μάλιστα σφοδρά). Και μας έχει απογοητεύσει πολύ. Για έναν απλό(;) λόγο: Γιατί τον είχαμε τοποθετήσειπολύ ψηλά στην εκτίμησή μας όταν, μόνος αυτός από αριστερούς ηγέτες ‘‘πρώτηςγραμμής’’, κατανόησε ότι το κόμμα του ο ΣΥΝ είχε εξαντλήσει την όποια προωθητικήτου δύναμη και έπρεπε να μετεξελιχθεί σε κινητήρια δύναμη ενός ευρύτερου αριστερούσχηματισμού, αρχίζοντας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Άσχετα αν η ιδέα του δεν υλοποιήθηκε,από δικά του κυρίως λάθη, αυτό το πιστώνεται. Και η πίστωση είναι μεγάλη, ανσκεφτεί κανείς τους κομματικούς ‘‘πατριωτισμούς’’ τής Αριστεράς, τη μεγάληκατάρα που την κυνηγά.

Έκτοτε, μέσα απόπαλινωδίες, αυθορμητισμούς —επιτρεπτούς σ’ εμάς, σ’ αυτό το blog π.χ., αλλάανεπίτρεπτους σε πολιτικό ηγέτη— ή αλλοπρόσαλλες κινήσεις και πρωτοβουλίες, μάςφάνηκε ότι το πολιτικό του ένστικτο είχε αρχίσει να τον εγκαταλείπει σιγά-σιγά.Η παρέμβαση που σχολιάσαμε σ’ αυτό το σημείωμά μας δείχνει ότι κάπωςβιαστήκαμε, και κάπου κάναμε λάθος.

Η ΧΑΡΑΜΑΣ είναι μεγάλη!

[1] Στον οποίο, το Μέτωπο Α-Α συμμετέχει, έστωκαι με το ένα πόδι μέσα και το άλλο έξω…

[2] Θα μας επιτρέψετε, φανταζόμαστε, μια κάποιαικανοποίηση επειδή είχαμε επισημάνει τις θετικές γραμμές αυτού τού συνθήματοςαπό τις 12 Δεκεμβρίου 2011.

[3] Όλος αυτός ο συλλογισμός, στη γενική λογικήτου, ταιριάζει φούστα-μπλούζα, που λέει κι η Αλέκα, για να τον αναπτύξει κανείςκαι προς το ΚΚΕ. Αλλά, προς το παρόν, εκείνο δεν σηκώνει ούτε το τηλέφωνο. Έχειενεργοποιήσει τον αυτόματο τηλεφωνητή με το γνωστό, μονότονο, μαγνητοφωνημένομήνυμα: «Είστε σε γραμμή μπετόν αρμέ. Παρακαλούμε, μην αναμένετε στο ακουστικό σας»…

Η photo, από το tvxs.gr

Εν μικρή Ελληνική μητροπόλει 2012 μ.Χ.

2012-01-27T17:45:00.000+02:00

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Μητρόπολι

δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,

και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμε κάτω,

ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός

να μιλήσουμε πια με κραυγές.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία

είναι που κάμνει μια ιστορία

μεγάλη κάθε κραυγή

τέτοια. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ

δεν τις χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε μια,

οι κομισάριοι ρωτούνε κ’ εξετάζουν,

κ’ ευθύς στον νου τους θανάσιμες υποψίες βάζουν,

με την απαίτησι να ξεκαθαριστούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες ομοφωνίες.

Παραιτηθείτε από την κριτική σας εκείνη·

η κριτική σας είν’επικίνδυνη:

η τέτοιες κριτικές ακριβώς βλάπτουν τα κόμματα.

Παραιτηθείτε από την ένστασι αυτή,

κι από την άλληνα την συναφή,

κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·

είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;

μας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,

βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·

πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,

κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,

απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία επιβράβευσι,

να δούμε τι απομένει πια, μετά

τόση δεινότητα χειρουργική.—

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.

Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.

Τα πρόωρα μέτρα συνεννόησης φέρνουν μεταμέλεια.

Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Μητρόπολι.

Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;

Και τέλος πάντων, να, τραβούμε κάτω.

ΥΓ Δεν θα είχαμε ‘‘μεταγράψει’’ αυτό το ‘‘καβαφίζον’’post, αν είχαμε δει προηγουμένως το σημερινό πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη», στοοποίο αναγράφεται με κρυστάλλινη καθαρότητα ότι το ΠΑΜΕ κατέθεσε πρόταση στηΓΣΕΕ για 24ωρη πανελλαδική απεργία στις 9 Φεβρουαρίου. Το ίδιο ακυρωτικό αποτέλεσμαθα είχε η έγκαιρη πληροφόρησή μας για τη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα κατά τηνοποία κατέστησε σαφές πως ένα από τα ισχυρότερα διαπραγματευτικά όπλα μας εναντίοντής Τρόικα είναι να της επιστήσουμε την προσοχή για τα αντιευρωπαϊκά αισθήματαπου θα αναπτύξει ο ελληνικός λαός σε περίπτωση που εμμείνει στις νεοφιλελεύθερεςπολιτικές της. Τέλος, δεν έχουμε τον παραμικρό δισταγμό να ομολογήσουμε ότι θαπροτιμούσαμε να καταπιούμε το ποντίκι, παρά να ανεβάσουμε αυτό το post, αν είχαμε μάθει ότι αύριοσυγκαλείται Λαϊκή Συνέλευση στην κεντρική πλατεία τής Άνω Πετρομαγούλας, καθώςκαι αν είχαμε κατανοήσει σε βάθος τον διαλεκτικό χαρακτήρα τής πρόσφατηςδιάσπασης της ΚΟΕ, με την οποία η φωτισμένη μειοψηφία έβαλε ένα μικρό-μεγάλολιθαράκι στην προσπάθεια τής διεύρυνσης του μετώπου αντίστασης.

Στηνεικόνα, ο διάσημος πίνακας του EdvardMunch «Η Κραυγή». Από το en.wikipedia.org

Ένας θάνατος – τρεις αθάνατες σκηνές

2012-01-25T18:34:00.002+02:00

ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ, όλοι το ξέρουν πια, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος τραυματίστηκε θανάσιμα κατά τη διάρκεια γυρισμάτων για να καταλήξει ελάχιστες ώρες αργότερα. Κατά μια έννοια, «πήγε στον πόλεμο και πήγε τού σκοτωμού». Μπορείς να το πεις κι έτσι, αφού, για δεκαετίες, έδινε μάχες και μάχες για να υποτάξει τη σατανική μαγεία τής εικόνας και να τη φέρει στα μέτρα του, να την κάνει ‘‘αγγελική’’, όπως θα έλεγε κάποιος, λογοπαίζοντας.

Για το έργο του δεν θέλουμε να πούμε τίποτε ειδικό και συγκεκριμένο. Υπάρχουν άλλοι πολύ πιο γνώστες και κατά τεκμήριο αρμοδιότεροι. Κι έπειτα, όσο κι αν μας σημάδεψαν κάποιες ταινίες του, όσο κι αν μας συγκίνησαν δεν είναι δικός μας. Πα’ να πει, η γενιά μας δεν πρόλαβε να μεγαλώσει με τις ταινίες του. Κυρίως τις πρώτες, τις πολιτικές, αλλά και τις μεταγενέστερες, αυτές που προσπαθούσαν να μιλήσουν για το ανθρώπινο δράμα. Άλλη γενιά είχε την τύχη, η περίφημη γενιά τού Πολυτεχνείου και η αμέσως μετά. Εμείς τις γνωρίσαμε κάπως ‘‘εκ των υστέρων’’ —άλλες εποχές οι δικές μας· λιγότερο μίζερες, περισσότερο κενές. Να πούμε πάντως ότι από την πρώτη ταινία που είδαμε, τον «Θίασο», τον κατατάξαμε στους μεγάλους κινηματογραφιστές. Κι αυτό δεν άλλαξε, επειδή έτυχε κάποιες πιο πρόσφατες να μη μας ενθουσιάσουν το ίδιο. Αμετάκλητα μεγάλος λοιπόν. Και βέβαια, να πούμε και το άλλο: Μπορεί να μην ήταν δικός μας, επειδή δεν ήταν της εποχής μας, αλλά τον θεωρούσαμε δικό μας πολιτικά. Και η ‘‘ετυμηγορία’’ βγήκε πάλι με την πρώτη. Από τον «Θίασο». (Αν δεν είναι δικός σου εκείνος που, ανεξάρτητα από την όποια κριτική στάση, παίρνει το μέρος σου σ’ έναν εμφύλιο, ποιος είναι;)

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ, διαλέγουμε τρεις σκηνές.

Η πρώτη είναι το τέλος τού «Θίασου», το τέλος τού εκτελεσμένου, νεκρού αδελφού. Ένα τέλος που, όπως μας έχουν πει οι επίτιμοι, έκανε τις κινηματογραφικές αίθουσες να σείονται από τα χειροκροτήματα. Κι εκεί, δεν είχε Κουκουέδες και Ρηγάδες και Εκκετζήδες. Εκεί, τα χέρια ήταν ενωμένα στο χειροκρότημα –κάποτε και τα μάτια: στα δάκρυα…

Η δεύτερη είναι από το «Ταξίδι στα Κύθηρα». Και βέβαια, είναι ο χορός τού Κατράκη.

Η τρίτη είναι η εκπληκτική σκηνή τού άγαμου γάμου από το «Μετέωρο βήμα τού πελαργού», με τη μουσική επένδυση της εξαιρετικής Ελένης Καραΐνδρου. Όπου δύο άνθρωποι χωρίζονται από ένα ποτάμι και τα σύνορα, την ίδια ακριβώς στιγμή που ενώνονται…

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΣ. Έτσι έγραψε ένας επίτιμος κάπου. Έτσι γράφουμε κι εμείς.

Ένα αυτοαναφορικό(;) post

2012-01-22T17:38:00.003+02:00

ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, βλέπετε την εικονική ταυτότητά μας —avatar, στη γλώσσα τού διαδικτύου. Τι μπορεί να παρατηρήσει κανείς σ’ αυτήν;

Κατ’ αρχήν, μπορεί να παρατηρήσει ότι είναι ένα έγχρωμο τετράγωνο, το οποίο ‘‘χωροχρωματικά’’, ορίζεται σαφώς από την επιφάνεια που το περιβάλλει. Μετά, μπορεί να παρατηρήσει ότι αυτό το τετράγωνο χωρίζεται (διαιρείται) σε εννέα ίσα τετράγωνα.

Προχωρώντας, ο παρατηρητικός μας αναγνώστης (ή αναγνώστρια —να τα προσέχουμε αυτά, μη κατηγορηθούμε και για σεξισμό! ;-) ) θα διαπιστώσει ότι τα εννέα τετράγωνα, στα οποία χωρίζεται το μεγάλο που τα περικλείει, είναι μεν ίσου εμβαδού, αλλά όχι και της ιδίας ακριβώς απόχρωσης. Παρ’ όλα αυτά επειδή η απόχρωση των περισσότερων τετραγώνων εντάσσεται στο κόκκινο χρώμα, μπορούμε να πούμε ότι, αν το τετράγωνο πρέπει να οριστεί υποχρεωτικά με ένα και μόνο χρώμα, το πιο σωστό είναι να πούμε πως το μεγάλο τετράγωνο είναι κόκκινο. (Αυτό μπορεί να διαπιστωθεί εύκολα, αν μισοκλείσει κανείς τα μάτια ή δει την εικόνα από κάποια απόσταση.)

Συνεχίζοντας την ανάλυση της εικόνας μας, ο επίμονα παρατηρητικός αναγνώστης/αναγνώστρια θα συνειδητοποιήσει πως αυτό που είπαμε παραπάνω, ότι δηλαδή τα περισσότερα εσωτερικά τετράγωνα είναι κόκκινης απόχρωσης, μπορεί να συγκεκριμενοποιηθεί ως εξής: τα επτά από αυτά μπορούν να χαρακτηριστούν κόκκινα και τα δύο μαύρα (το μεσαίο στην επάνω οριζόντια τριάδα και το αριστερό στην κάτω). Μετά από αυτή την διεξοδική αναλυτική παρατήρηση, δεν θα μένει τίποτε άλλο από το να γυρίσει σελίδα και να προχωρήσει παρακάτω. Δεν υπάρχει κάτι άλλο να παρατηρηθεί. Δεν υπάρχει κάτι άλλο να παρατηρηθεί, εκτός, βέβαια, από μια τελευταία διαπίστωση:

Παρά τις διαφορές στην απόχρωσή τους, τα εννέα τετράγωνα έχουν πολύ μεγαλύτερη συγγένεια μεταξύ τους παρά με την ανοιχτόχρωμη επιφάνεια που τα περιβάλλει. (Ένας αριστερός ή αριστερή μάλιστα θα έλεγε ότι αυτό θυμίζει τους Κόκκινους και τους Λευκούς του ρωσικού εμφυλίου. Ας το παραβλέψουμε όμως αυτό. Είναι γνωστή η προσκόλληση των αριστερών σε καταστάσεις και γεγονότα για τα οποία η Ιστορία έχει αποφανθεί ‘‘οριστικά’’, ‘‘τελεσίδικα’’ και ‘‘αμετάκλητα’’, όταν έφτασε στο ‘‘τέλος’’ της, εκεί γύρω στο 1990… ;-) )

ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ με τα εννέα μικρότερα στα οποία χωρίζεται είναι για μας η Αριστερά σήμερα. Ένα χρώμα σε διάφορες αποχρώσεις. Κι ένα δεύτερο, το μαύρο, για να μας θυμίζει ότι η Ουτοπία μας δεν έχει ως τέλος (και με τις δύο έννοιες τής λέξης) την κατάλυση της εξουσίας τού χρήματος, αλλά την κατάλυση κάθε εξουσίας. (Αυτό το τελευταίο, για να τα λέμε όλα, έχουμε την εντύπωση πως το θυμόμαστε περισσότερο εμείς, που δεν είμαστε αναρχικοί, παρά οι φίλοι μας τού Indymedia Athens, αν συγκρίνουμε, ας πούμε, την πολιτική σχολίων που ακολουθούν με τη δική μας…)

ΕΝΑ ΧΡΩΜΑ ΛΟΙΠΟΝ, σε διάφορες αποχρώσεις. Αυτό ήταν πάντα η Αριστερά κι αυτό θα είναι. Και μην ανησυχείτε για όσες αποχρώσεις τού κόκκινου είναι ‘‘μαϊμού’’ (πάντα υπάρχουν και τέτοιες). Στην πορεία θα ξεχωρίσουν οι αυθεντικές. Θα λέγαμε μάλιστα ότι ίσως η πορεία να είναι ο καλύτερος τρόπος για να απαλλαγούμε από τις ‘‘μαϊμούδες’’. Κι αυτό είναι ένας ακόμα λόγος για να αρχίσουμε μια τέτοια πορεία μαζί. Συντεταγμένα. Σε ένα Κόκκινο Τετράγωνο, σαφώς διακριτό από τον περιβάλλοντα χώρο, αλλά με ποικιλία αποχρώσεων…

Η εικόνα, από το en.wikipedia.org

Ο Λένιν, δύο γαϊδούρια με το άχυρό τους κι ένα τσουβάλι

2012-01-19T23:58:00.007+02:00

Στις 9, 10 και 11 του Μαΐου του 1918, λίγους μήνες μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και αφού έχει υπογραφεί η Συνθήκη ειρήνης τού Μπρεστ-Λιτόβσκ με τις Κεντρικές Δυνάμεις, αλλά δεν έχει αρχίσει ακόμα ο ρωσικός εμφύλιος που θα προκαλούσε και την ιμπεριαλιστική επέμβαση υπέρ τών Λευκών και του Παλαιού Καθεστώτος, η «Πράβντα» δημοσίευσε σε συνέχειες μια μικρή μπροσούρα τού Λένιν με τίτλο «Για τα αριστερά παιδιαρίσματα και το μικροαστισμό». Σ’ αυτήν ο Λένιν ασκούσε δριμεία κριτική σε μια μικρή ομάδα μελών τού κόμματος («αριστεροί κομμουνιστές»), που είχε σχηματιστεί γύρω από τον Μπουχάριν και η οποία, με κύριο σημείο τις διαφωνίες για τη σύναψη της ξεχωριστής ειρήνης από τους μπολσεβίκους και για τη συγκεντρωτική τακτική τους στην οργάνωση της παραγωγής, επέκρινε τον Λένιν και την ηγετική ομάδα εξ αριστερών. Αναμφίβολα, σε πολλά σημεία αυτών των επικρίσεων η ομάδα των «αριστερών κομμουνιστών» συνέπιπτε τόσο με τους μενσεβίκους, όσο και με τους αριστερούς εσέρους, αλλά και κάποιες αναρχικές ομάδες, δηλαδή αντιπολιτευτικές εστίες που για τον Λένιν αποτελούσαν ‘‘στόχο’’ πρώτης προτεραιότητας. Με αυτούς λοιπόν συνέπιπταν οι μπολσεβίκοι «αριστεροί κομμουνιστές»; Χμ… Δηλαδή, «ούνα φάτσα, ούνα ράτσα», «πες μου ποιος είναι ο φίλος σου να σου πω ποιος είσαι», «βρήκε ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ» και τα σχετικά!

Σας γελάσανε! Γιατί, παρά το ‘‘ξύλο’’ που ρίχνει ο Λένιν στην ομάδα τού Μπουχάριν σε αυτή τη μπροσούρα, για κοιτάξτε τι γράφει στις πρώτες εισαγωγικές αράδες (ο υπερτονισμός με bold δικός μας):

ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ

Η έκδοση από τη μικρή ομάδα τών «αριστερών κομμουνιστών», τού περιοδικού τους «Κομμουνίστ» (τευχ. 1, 20 του Απρίλη 1918) και η δημοσίευση των «θέσεών» τους αποτελεί θαυμάσια επιβεβαίωση των όσων είπα στη μπροσούρα μου «Τα άμεσα καθήκοντα της Σοβιετικής εξουσίας».[1] Δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς πιο λαμπρή επιβεβαίωση —στην πολιτική φιλολογία— όλου τού απλοϊκού τρόπου υπεράσπισης της μικροαστικής παραλυσίας που κάποτε κρύβεται πίσω από «αριστερά» συνθήματα. Είναι χρήσιμο και απαραίτητο να σταθούμε στους συλλογισμούς τών «αριστερών κομμουνιστών», γιατί είναι χαρακτηριστικοί για τις στιγμές που περνάμε· διασαφηνίζουν εξαιρετικά καθαρά, από την αρνητική πλευρά, την «ουσία» αυτής τής στιγμής· είναι διδακτικοί οι συλλογισμοί αυτοί, γιατί έχουμε μπροστά μας τους καλύτερους από τους ανθρώπους που δεν κατάλαβαν τη στιγμή, ανθρώπους που με τις γνώσεις και την αφοσίωσή τους στέκουν πολύ, πολύ πιο ψηλά από τους κοινότατους εκπροσώπους του ίδιου λάθους, συγκεκριμένα από τους αριστερούς εσέρους.

ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ

Ίδιο λάθος, ναι. Αλλά καθόλου ίδιοι άνθρωποι.

Α, τι ανόητος άνθρωπος αυτός ο σύντροφος Λένιν. Κι ας άστραφτε και βρόνταγε. Κι ας ήταν σκληρός και αμείλικτος όταν το έκρινε αναγκαίο.Να επιμένει να χάνει το χρόνο του για να ξεχωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρα! Και να αρνείται να βάλει στο ίδιο τσουβάλι μήλα με γεώμηλα, μόνο και μόνο επειδή τα δεύτερα έχουν τρία γράμματα παραπάνω!…

[1] Μεταξύ αυτών τών καθηκόντων ήταν η καταγραφή και ο έλεγχος της παραγωγής και η οργάνωση των επισιτιστικών υπηρεσιών, για να χτυπηθεί η κερδοσκοπία τών μικροϊδιοκτητών, καθώς και η βελτίωση της εργασιακής πειθαρχίας στη βιομηχανική παραγωγή.

Η εικόνα, από το quotationsbook.com

«Πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών!»; Μέσα! Με τι; (Πετώντας τα απόνερα του προηγούμενου post, αλλά ξεχωρίζοντας από αυτά το μωρό…)

2012-01-15T20:10:00.005+02:00

1. Τα απόνερα

Στην προηγούμενη ανάρτηση βγάλαμε έναν καημό: τον καημό για τον εμφύλιο σπαραγμό τής Αριστεράς, που αναζωπυρώθηκε αυτή τη φορά εξ αιτίας της συνεχιζόμενης απεργίας των χαλυβουργών (78 μέρες και σήμερα!). Εκεί, αναφερόμενοι σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» τής προηγούμενης Κυριακής, τραβήξαμε μια υποσημείωση όπου γράφαμε (η έμφαση στο κείμενο εκ των υστέρων):

Καθόλου παραδόξως, το άρθρο παραναγνώστηκε σε μεγάλο βαθμό αφού περίπου το πρώτο μισό του αφορούσε σε κριτική προς τον …ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον, κατακεραυνώθηκε για τους …λάθος λόγους. Συγκεκριμένα, ο αρθρογράφος κρεμάστηκε στο τσιγκέλι επειδή υποστήριξε ότι «συνδικαλισμός χωρίς ευελιξία και τακτικές υποχωρήσεις δεν υπάρχει» (αυτό το ξέρουμε μέχρι κι εμείς!) και δεν άκουσε ούτε μια Χριστοπαναγία για το αντισυντροφικό φάουλ να θυμίσει τις απολύσεις στον 902 και την αθλιότητα να ισχυριστεί ότι το ΚΚΕ «χρησιμοποιεί τους δυστυχείς προλετάριους της χαλυβουργίας ως πειραματόζωα»!!!

Αυτή η παράγραφος αφήνει όλα τα περιθώρια να βγει ένα καθ’ όλα νόμιμο συμπέρασμα: πως είμαστε της άποψης ότι η απεργία πρέπει να τελειώνει ή —ακόμα χειρότερα για μας!— ότι συμμεριζόμαστε τον τρόπο με τον οποίο ο αρθρογράφος Δημήτρης Χρήστου (δεν μας λέει κάτι ιδιαίτερο αυτό το όνομα, ελπίζουμε να μας συγχωρήσει…) προσεγγίζει το ‘‘ελληνικό πρόβλημα’’ στην παρούσα φάση του. Νόμιμο συμπέρασμα, πλην όμως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Να εξηγηθούμε (=να δώσουμε λόγο, αιτία, εξήγηση) για την παρεξηγήσιμη υποσημείωση (εκτός από την επισήμανση ότι, καλώς ή κακώς, το focus τής ανάρτησης ήταν αλλού, όπως προαναφέραμε και όπως είναι αυτονόητο για όποιους αναγνώστες διάβασαν ακόμα και με την ελάχιστη προσοχή το προηγούμενο σημείωμά μας).

Τι είχαμε στο μυαλό μας όταν γράφαμε αυτά που τονίζουμε με bold γράμματα; Είχαμε τα εξής αλληλοσυμπληρούμενα:

α) Ότι δεν αναδείχθηκαν οι λόγοι για τους οποίους αυτή η γενική και σωστή αρχή κάθε συνδικαλιστικής διαπραγμάτευσης έχει παύσει να ισχύει εδώ και καιρό. Και δεν εννοούμε μόνο την «Ελληνική Χαλυβουργία».

β) Ότι δεν αναδείχθηκαν οι λόγοι για τους οποίους και μόνο η χρήση τού όρου ‘συνδικαλισμός’ υπό τις παρούσες συνθήκες δείχνει πως αυτός που τον χρησιμοποιεί δεν αντιλαμβάνεται (ή δεν θέλει να αντιληφθεί) την «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» στην οποία έχουν περιέλθει οι μισθωτοί εργαζόμενοι (με όποια μορφή κι αν παίρνει αυτός ο μισθός) και το σύνολο των υποτελών τάξεων. Για μας ο όρος ‘συνδικαλισμός’ έρχεται από ένα πρόσφατο παρελθόν στο οποίο ο καπιταλισμός είχε όλα τα περιθώρια (ή λιγότερα, κατά περίπτωση) να αναδιανέμει ένα μέρος από τον παραγόμενο πλούτο σε επί μέρους μερίδες τής εργατικής τάξης. Είναι μια λέξη που ανήκει στην εποχή τής (όποιας) ‘‘κανονικοποιημένης’’ ταξικής πάλης τού τύπου «σου δίνω αυτό, τι μου δίνεις για αντάλλαγμα;» και όπου όντως υπήρχε κάποιο αντάλλαγμα. Αλλά τώρα δεν έχουμε πια ταξική πάλη. Και τι έχουμε; Αυτό που λένε κάπως χαριτωμένα και παιγνιωδώς οι αναρχίζοντες: «έχουμε πόλεμο μωρό μου!»! Κι αν είναι έτσι, τότε «à la guerre comme à la guerre» (στον πόλεμο όπως στον πόλεμο), όπως λένε κι οι Γάλλοι. Για ποιον «συνδικαλισμό as usual» να μιλάμε τέτοιες ώρες;

Τελειώσαμε με τα απόνερα.

2. Το μωρό

Ποιο είναι το μωρό; Είναι το εξής ερώτημα που κατά την άποψή μας πρέπει να μας προβληματίσει και να μη το πετάξουμε κι αυτό αβασάνιστα, βάσει κάποιου ιδεολογικού ‘‘τυφλοσούρτη’’.

Αν έχουμε περιέλθει σε «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» κι αν όντως «έχουμε πόλεμο μωρό μου!» είναι σίγουρο ότι αυτός ο πόλεμος μπορεί να κερδηθεί (για να κερδίσουμε δεν πάμε στον πόλεμο, έτσι δεν είναι;) μόνο επί του κοινωνικοοικονομικού πεδίου τής μάχης; Διότι βεβαίως και «χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά», αλλά ποιος βαστάει τα κλειδιά; Και ποιος έχει τη δυνατότητα να λέει «άμα θέλετε, αλλιώς την κλείνω», όπως είπε η Μάνια Τεγοπούλου για την «Ελευθεροτυπία»; Και ποιος έχει την άνεση να ‘‘κοινωνικοποιεί’’ από μόνος του την επιχείρησή του και να λέει «σας τη δίνω με ένα ευρώ», όπως είπε ο Γιαννίκος στους εργαζόμενους του «Επενδυτή»; Βεβαίως «να γίνει όλη η Ελλάδα μια Χαλυβουργία». Χίλιες φορές! Αλλά πώς θα γίνει μια Χαλυβουργία όταν απουσιάζει το πολιτικό σχέδιο τής Αριστεράς, το οποίο και θα πολιτικοποιήσει μαζικά τους κοινωνικούς αγώνες και θα κάνει όλους τους εργαζόμενους ατσάλινους σαν τους χαλυβουργούς, έτσι ώστε να ανέβουν τη μεγάλη ανηφόρα, που έτσι κι αλλιώς έχουμε μπροστά μας; Και πώς θα προκύψει το πολιτικό σχέδιο όταν επικρατεί το «κάθε αριστερός κι ένα σχέδιο, κάθε αριστερή και μια μοναδική αλήθεια», με πρώτους και καλύτερους τους φίλους μας του ΚΚΕ;

Επίλογος

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα λέμε αυτά. Τα έχουμε ξαναπεί με διάφορες αφορμές. Και, μοιραία, κάπου γινόμαστε κουραστικοί. Κάποτε και ‘‘κακοί’’, όπως, λόγου χάρη, όταν ‘‘απαντούσαμε’’ στη γραμμή-σύνθημα τού περασμένου Φεβρουαρίου «πάμε Σύνταγμα, μένουμε Σύνταγμα» με ανάρτηση που είχε ως τίτλο «Να κι αν μείνετε, να κι αν δεν μείνετε!»!...

Είμαστε στο και πέντε! Αν νομίζουν οι ηγεσίες τής Αριστεράς ότι, προκειμένου να αποφεύγουν τις δικές τους ευθύνες, μπορούν να εξακολουθήσουν εις το διηνεκές να πετάνε το μπαλάκι στο λαό, είτε[1] στο ‘‘κινηματικό’’ κομμάτι του, που πιστεύει ότι «στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο», είτε[1] στο «ατσάλινο», που δίνει τον αγώνα εκεί όπου δένεται το ατσάλι, με γεια τους και χαρά τους!

Εμείς δεν θα σταματήσουμε να τους βγάζουμε τη γλώσσα και να τους ‘‘δίνουμε’’ στο λαό!...

[1] Αυτό το είτε-είτε ίσως και να μην είναι τόσο διαζευκτικό όσο φαίνεται. Αυτό τουλάχιστον δείχνει το γεγονός ότι την παραμονή τής Πρωτοχρονιάς, στην πύλη του εργοστασίου τής Ελληνικής Χαλυβουργίας, χόρευαν μαζί τσάμικα Παμίτες, Συριζαίοι και αναρχοαυτονομία…

Η εικόνα, από το troll.me

Τώρα που βρήκαμε απεργία, να θάψουμε πέντ’ έξι; (κι εφτά κι οχτώ κι εννιά;…)

2012-01-12T21:52:00.008+02:00

Παρακολουθούμε με θλίψη τον νέο γύρο τής διαμάχης μεταξύ του ΚΚΕ και της κυριότερης δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ, τον Συνασπισμό. Αφορμή η απεργία —73 μέρες και σήμερα!— των ατσάλινων εργατών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας». Υπόβαθρο η διαφορετική πολιτική τακτική των δυο κομμάτων στην παρούσα συγκυρία, προϊόν σε σημαντικό βαθμό τής διαφορετικής ταξικής αναφοράς τους. Και ρίζα η ακατάπαυστη και συχνά λυσσαλέα αντιπαλότητα για την ηγεμονία εντός τής Αριστεράς —μια μάχη που δεν μπορεί να κερδηθεί.

Το πράγμα είχε ξεκινήσει καλά. Γιατί, παρά το γεγονός ότι η απεργία καθοδηγείται εξ αρχής από το ΠΑΜΕ, οι εργάτες εισέπραξαν έμπρακτη αλληλεγγύη και πολιτική στήριξη από όλη την Αριστερά, τού Συνασπισμού συμπεριλαμβανομένου. Ήρκεσε η απόφαση της συνδικαλιστικής παράταξης του ΣΥΝ να τα μασήσει[1] για τη σημερινή πανεργατική απεργία συμπαράστασης στο Βόλο και ένα ατυχές άρθρο[2] στην τελευταία «Αυγή τής Κυριακής», για να ανοίξει πάλι η πόρτα τού φρενοκομείου.

Αυτή τη φορά την πόρτα την άνοιξε πρώτο το ΚΚΕ. Και να οι κατηγορίες για τα «όργανα των καπιταλιστών», και να οι κραυγές για «προδοσία», και να οι κατάρες επειδή τα ίδια πάνω-κάτω λέει κι η Χρυσή Αυγή![3]

Προς το παρόν, (αλλά προς το παρόν), στην άλλη μεριά επικρατεί ησυχία. Υπερβολική ησυχία θα λέγαμε. Τόσο μεγάλη, που η σημερινή «Αυγή» δεν γράφει λέξη για τη σημερινή πανεργατική απεργία στο Βόλο![4]

Να πούμε την αμαρτία μας; Βαρεθήκαμε, ρε παιδιά. Βαρεθήκαμε και κουραστήκαμε με όλη αυτή τη διαλεκτικά ανακυκλούμενη και ανατροφοδοτούμενη αθλιότητα. Και η κούρασή μας μεγαλώνει, όταν βλέπουμε πόσο λίγοι είμαστε όσοι προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να μην παρασυρθούμε από τη δίνη αυτού του θλιβερού αριστερού εμφυλίου και να διατηρήσουμε όλη την απαιτούμενη νηφαλιότητα, ψυχραιμία και ορθοφροσύνη…

Και γίνεται αβάσταχτη όταν, κάθε φορά που μετριόμαστε, βγαίνουμε όλο και πιο λίγοι…

UPDATE: (Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου, 1ο:22 Μ.Μ.) Ο φίλος Ηρόδοτος αφαίρεσε την αναφορά με την οποία σχεδόν ταύτιζε ΣΥΝ και Χρυσή Αυγή. Χαιρόμαστε και τον επαινούμε. Να του ζητάγαμε να πει δυο κουβέντες και στον φίλο TRASH του fadomduck2.blogspot.com να κάνει το ίδιο;

[1] Απ’ ό,τι φαίνεται δεν καταψήφισε ευθέως την πρόταση όταν τέθηκε το ζήτημα σε ψηφοφορία στο Εργατικό Κέντρο Βόλου, όπως έκαναν η ΔΑΚΕ και η ΠΑΣΚΕ. Αυτό καταλαβαίνουμε όταν διαβάζουμε στην πρώτη σελίδα τού «Ριζοσπάστη» της Τρίτης, προχθές: «Κατάπτυστη είναι η θέση του συνδικαλιστή του ΣΥΝ ότι ‘‘οι απεργίες είναι υπέρ των εργοδοτών, γιατί δεν φέρνουν αποτέλεσμα....’’» χωρίς να κάνει λόγο για καταψήφιση. Στον τίτλο όμως χάνεται αυτή η διαφορά: «Με τον Μάνεση ΠΑΣΚΕ–ΔΑΚΕ–ΣΥΝ»!

[2] Καθόλου παραδόξως, το άρθρο παραναγνώστηκε σε μεγάλο βαθμό αφού περίπου το πρώτο μισό του αφορούσε σε κριτική προς τον …ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον, κατακεραυνώθηκε για τους …λάθος λόγους. Συγκεκριμένα, ο αρθρογράφος κρεμάστηκε στο τσιγκέλι επειδή υποστήριξε ότι «συνδικαλισμός χωρίς ευελιξία και τακτικές υποχωρήσεις δεν υπάρχει» (αυτό το ξέρουμε μέχρι κι εμείς!) και δεν άκουσε ούτε μια Χριστοπαναγία για το αντισυντροφικό φάουλ να θυμίσει τις απολύσεις στον 902 και την αθλιότητα να ισχυριστεί ότι το ΚΚΕ «χρησιμοποιεί τους δυστυχείς προλετάριους της χαλυβουργίας ως πειραματόζωα»!!!

[3] Ένας νηφάλιος παρατηρητής θα μπορούσε βέβαια εδώ να υπενθυμίσει πως σε όλα αυτά τα (πολιτικά) ‘‘γαλλικά’’ υπάρχει και μια κάποια επιστροφή ‘‘δανεικών’’: Οι οπαδοί του ΚΚΕ δεν έχουν ξεχάσει ούτε το «προσοχή, προσοχή, Παπαρήγα με στολή» τού Δεκέμβρη του 2008, ούτε τις σταθερά επαναλαμβανόμενες αστειότητες περί στυλοβατών τού συστήματος, συμπαράταξης με τα ΜΑΤ και άλλα τέτοια γραφικά. Θα έπρεπε όμως και να θυμούνται ότι στα πρόσφατα επεισόδια με τους ‘‘αντιεξουσιαστές’’ τής 20ης Οκτωβρίου το σύνολο τής Αριστεράς (και λίγο παραέξω: ΔΗΜΑΡ) κατά βάση στήριξε το ΠΑΜΕ και το κόμμα τους.

[4] Εδώ να μας επιτραπεί ένας μεγαλοπρεπής καγχασμός. Γιατί θυμηθήκαμε ότι έχουμε ακούσει κατ’ επανάληψη από συνασπιστές πλείστες όσες ειρωνικές και απαξιωτικές μπηχτές για κάτι που φέρεται να είχε πει ο Χαρίλαος Φλωράκης: «Ο Ρίζος δημοσιεύει ό,τι συμφέρει το λαό»). Φαίνεται ότι κι η «Αυγούλα» δεν πάει πίσω, για να τα λέμε όλα!...

Η εικόνα, από το bibliopolio.gr

Μάθανε πως ιντερνετιζόμαστε, πλακώσανε κι οι Πειρατές!

2012-01-08T19:45:00.000+02:00

Με τη διείσδυση του Internet στην Ελλάδα να προσεγγίζει πλάκα-πλάκα το 50% τού πληθυσμού και των νοικοκυριών (μέσος όρος για τις χώρες τής ΕΕ 69% και 70% αντίστοιχα), οι συνθήκες είχαν ωριμάσει εδώ και κάμποσο καιρό. Έτσι, μετά και το κύμα των ηλεκτρονικά υποβοηθούμενων κινητοποιήσεων του προηγούμενου χρόνου στις αραβικές χώρες, στην Ισπανία και στην Ελλάδα, ήταν θέμα μηνών ή και εβδομάδων να σκάσουν μύτη κι εδώ οι Πειρατές. Θα λέγαμε μάλιστα ότι, αν λάβουμε υπ’ όψη μας τις επιδόσεις των ελλήνων καπεταναίων στην πειρατεία (με κορυφαίους τους Μανιάτες) κατά τον 18ο κυρίως αιώνα, άργησαν κιόλας. Εν πάση περιπτώσει η εκκρεμότητα λύθηκε: Λίγα χρόνια μετά την ίδρυση του πρώτου κόμματος ιντερνετικού τύπου στη Σουηδία, το Κόμμα Ελλήνων Πειρατών είναι πλέον γεγονός, και σε λίγες μέρες αναμένεται και η επίσημη αναγνώρισή του. Ήδη, στην ιδρυτική του διακήρυξη παρουσίασε τις βασικές αρχές και προγραμματικούς άξονές του. Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά το Κόμμα τών Κυνηγών, τους Οικολόγους Πράσινους και τη Δημοκρατική Συμμαχία, το ΚΕΠ «δεν τοποθετείται πάνω στον ξεπερασμένο άξονα αριστερά-κέντρο-δεξιά» (κάτι που φαίνεται ενθουσίασε τόσο πολύ τους φίλους τής ΕΟΣ, ώστε έσπευσαν ήδη να προσθέσουν το έμβλημα του νέου κόμματος στη βιτρίνα με τα μπάνερ…). Τέλος, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες μας, ένα συγκεκριμένο κόμμα τής Αριστεράς (ονόματα δεν λέμε και υπολήψεις δεν θίγουμε!) μελετά ήδη την περίπτωση να προσθέσει στον μακροσκελή τίτλο του τη φράση «και του Ίντερνετ».

Η εικόνα είναι από το absolute-lee.blogspot.com

Το Καπνισμένο Τσουκάλι, ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς και ο Μαρξ

2012-01-04T19:20:00.013+02:00

ΤΟ «ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΤΣΟΥΚΑΛΙ» είναι ένα μεγάλο ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, γραμμένο στη Λήμνο όπου ήταν εξόριστος, μέσα σε τρεις μήνες (από τον Δεκέμβριο του 1948 μέχρι τον Φεβρουάριο τού 1949), μεσούντος δηλαδή του εμφυλίου. Στον πολύ κόσμο (μέσα κι εμείς!) έγινε γνωστό από τη μελοποίησή του σε σύνθεση του Χρήστου Λεοντή και ερμηνείες τού μεγάλου Νίκου Ξυλούρη, της Τάνιας Τσανακλίδου και του Βασίλη Μπάρνη. Ένα από τα πιο πολυακουσμένα τραγούδια τού δίσκου είναι αυτό:

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ τού καθηγητή κοινωνιολογίας Κωνσταντίνου Τσουκαλά (ναι, αυτού του μέχρι πρόσφατα κριτικού υποστηρικτή τής ‘‘Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης’’, aka ΠΑΣΟΚ) κατά την παρουσίαση του πιο πρόσφατου βιβλίου τού Έρικ Χομπσμπάουμ «Πώς να αλλάξουμε τον κόσμο. Ιστορίες τού Μαρξ και του μαρξισμού», όπως τα δημοσίευσε η «Αυγή» την Κυριακή που μας πέρασε, μου ήρθε στο μυαλό, σε μια σπάνια έκλαμψη έμπνευσης, μια παραλλαγή των στίχων που μόλις ακούσατε τραγουδιστά. Την παραθέτουμε, εν γνώσει όλων των συνεπειών του νόμου περί αλλοίωσης πνευματικού έργου:

Και να αδερφέ μου που μάθαμε να μαρξολογούμε

όμορφα-όμορφα κι απλά.

Καταλαβαινόμαστε τώρα —δε χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί

θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουνε το ίδιο βάρος σ' όλες

τις καρδιές, σ' όλα τα χείλη,

έτσι να λέμε πια τα σύκα: φρου-φρου, και τη σκάφη: αρώματα,

κ’ έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε: «τέτοια

μαρξιστικά

σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα». Αυτό θέλουμε κι εμείς.

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να χωρίσουμε, αδελφέ

μου, τον κόσμο

εμείς τραγουδάμε για να μονιάσουμε τον κόσμο.

ΤΙ ΠΕΡΙΕΙΧΕ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ του Κωνσταντίνου Τσουκαλά και απελευθέρωσε τέτοια έμπνευση; Πολλά και διάφορα (μπορείτε να τα δείτε μπαίνοντας στο σχετικό link που παραθέτουμε στο τέλος του σημειώματος). Εκ των οποίων τα κατ’ εξοχήν ‘‘εμπνευσιογόνα’’ ήταν οι ακόλουθες σκέψεις (τα bold δικά μας):

1. Αυτή η αστάθεια, την οποία ο Χομπσμπάουμ επισημαίνει ήδη το 2008, έχει γίνει σήμερα δομικό στοιχείο του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Δεν ξέρω αν θα καταρρεύσει ο καπιταλισμός. Αλλά δεν είναι δυνατόν να αλλάξουμε τον κόσμο, αν δεν κατανοήσουμε τις νέες δυνάμεις, οι οποίες φαίνεται να διαμορφώνουν ένα σύστημα που δεν έχει πλέον καμία σχέση με αυτό που γνωρίσαμε. Καπιταλισμός βέβαια υπάρχει. Εκείνο που αλλάζει είναι, πρώτα-πρώτα, οι ιδεολογικές, αξιακές και ηθικές μορφές, οι οποίες αναπτύσσονται στο λεγόμενο, μαρξικά, εποικοδόμημα. Ιδέες όπως η επιείκεια, η κοινωνική δικαιοσύνη, η ανακατανομή του εισοδήματος, η αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου, όλα αυτά που αποτελούσαν θεμελιώδες μέρος του ευρωπαϊκού πολιτισμού και Διαφωτισμού τα τελευταία διακόσια χρόνια, έχουν περίπου εξαφανιστεί από την πολιτική γλώσσα. Και αν ακόμα ορισμένοι αναφέρονται σ’ αυτά, είτε δεν τα πιστεύουν είτε λειτουργούν σαν άλλοθι. Δεν υπάρχει πρόταγμα προς καλύτερες και πιο δίκαιες κοινωνίες· συμβαίνει το αντίθετο: η δυναμική της Ιστορίας σήμερα, σε όλο τον κόσμο, είναι η αύξηση των ανισοτήτων, η αύξηση της αδικίας, η ένταση των ταξικών συγκρούσεων ανάμεσα σε ένα κεφάλαιο που κινείται ελεύθερα σε όλο τον κόσμο και τους εργαζόμενους.

2. Πού θα καταλήξει όλο αυτό; Δεν ξέρω, αλλά θα ήθελα να επισημάνω και έναν άλλον κίνδυνο, ο οποίος για μένα είναι πολύ σημαντικός. Σήμερα, μέσα στο παγκόσμιο σύστημα, όλοι μας, δημοκράτες και μη, ανεπτυγμένοι και φτωχοί, Κίνα, Ινδία, Αμερική, Ευρώπη, όλοι ζούμε υπό τον αστερισμό της ανταγωνιστικότητας. Αυτή είναι η θαυμαστή λέξη που φαίνεται να κινεί τα πάντα: η ανταγωνιστικότητα. Στις επιταγές της οφείλουν να υποκλιθούν όλες, χωρίς εξαίρεση, οι άλλες αξιακές προδιαγραφές της Δύσης. Εάν λοιπόν σκεφτούμε ότι η μεσαία τάξη, ακόμα και αν δεν εξαφανίζεται, φθίνει (στο σύνολό της: είτε των υπαλλήλων είτε των μικροαστών είτε εκείνων που είναι μικροεπιχειρηματίες και μικροεπιτηδευματίες), τότε, επίσης, φοβούμαι, φθίνει και η εσωτερική συνοχή της θεμελιώδους αξίας που κουβαλάμε όλοι μας: της δημοκρατίας. Η δημοκρατία, από την εποχή του Ρουσώ σημαίνει συναίνεση, κοινωνικό συμβόλαιο, μια κοινωνία που συμφωνεί βασικά στις προϋποθέσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Από τη στιγμή όμως που αυτές οι προϋποθέσεις δεν έχουν μέσα τους το αίτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της επιείκειας και της ανακατανομής, τότε κινδυνεύει να καταρρεύσει η συναίνεση. Δεν ξέρω ποια θα είναι η κατάληξη. Ούτε ξέρουμε, κι αυτό το τονίζει ο Χομπσμπάουμ, ποιες μπορεί να είναι οι νέες μορφές συλλογικών υποκειμένων, οι οποίες θα κινήσουν την Ιστορία.

3. Εάν δεν κατανοήσουμε –και με αυτό θέλω να κλείσω– τις εξαιρετικά σύνθετες διαμεσολαβήσεις ανάμεσα στην εξέλιξη των οικονομικών μεγεθών, την εξέλιξη των ιδεών και των αξιών και στη διαφαινόμενη εξέλιξη των πολιτικών συστημάτων (για να γυρίσω πάλι στον Μαρξ, αυτό είναι στοιχειώδες κομμάτι της σφαιρικής αντιμετώπισής του, της ιστορίας δηλαδή του γίγνεσθαι)· εάν δεν γίνει κατανοητή η εξαιρετικά περίπλοκη αυτή σχέση η οποία μας απομακρύνει ολοένα και περισσότερο από τις ηθικές και αξιακές αφετηρίες του Διαφωτισμού, μέρος των οποίων είναι και ο μαρξισμός, τότε φοβάμαι ότι θα βρεθούμε προ εκπλήξεων. Η δημοκρατία προϋποθέτει συναίνεση. Αν χάσουμε τη συναίνεση, αν η οικονομική απληστία και αλαζονεία των λεγόμενων αγορών οδηγήσει σε μείωση ή παρακμή της συνοχής των κοινωνιών, δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πού θα πάει το πράγμα. Και –εγώ δεν είμαι ούτε αισιόδοξος ούτε απαισιόδοξος– σε αυτή την ανάγκη αναδιατύπωσης και ανακατανόησης των νέων πραγματικοτήτων στο οικονομικό, το πολιτικό, το αξιακό πεδίο έγκειται και η αναγκαία προϋπόθεση για να αλλάξουμε τον κόσμο, όπως μας λέει ο Χομπσμπάουμ, ενενήντα πέντε χρονών σήμερα, και μας πείθει ότι πρέπει να συνεχίσουμε την προσπάθεια.

Από την άποψη αυτή, καθώς και εγώ παραμένω αμετανόητος μαρξιστής, η πίστη του Χομπσμπάουμ λειτούργησε, κατά κάποιον τρόπο, ως βάλσαμο μέσα μου.

ΛΟΙΠΟΝ, ΤΙ ΛΕΤΕ; Δικαίως με επισκέφτηκε η έμπνευση να αλλάξω τα φώτα στο «Καπνισμένο Τσουκάλι»; Κι αξίζει τον κόπο η όποια ποινή μας για αλλοίωση πνευματικού έργου;

INFO: Το απομαγνητοφωνημένο κείμενο της παρουσίασης του Κων/νου Τσουκαλά στην «Αυγή».

Η εικόνα είναι από το clown-ministry.com

10 και ένα πράγματα που πρέπει οπωσδήποτε να συνειδητοποιήσει μέσα στο 2012*, αν δεν το έχει κάνει ήδη, κάθε άνθρωπος ο οποίος αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός

2011-12-31T15:47:00.008+02:00

*Καλού-κακού, πριν τις 22 Δεκεμβρίου... ;-)

Ι. Ότι η εναλλακτική λύση αντί του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που με λύπη του και αναγκαστικά ακολουθούσε μέχρι τώρα ελλείψει αριστερής προοπτικής, δεν είναι το λευκό ή η αποχή. Είναι η Φιλελεύθερη Συμμαχία τής Ντόρας, ή η Δράση τού Στέφανου Μάνου. (Εναλλακτικά, η ΔΗΜ.ΑΡ., αν και οφείλουμε να προειδοποιήσουμε ότι εσχάτως αυτή έχει προσβληθεί από την παιδική ασθένεια του αριστερισμού, όπως καταγγέλλουν κορυφαία στελέχη της…)

ΙΙ. Ότι είναι επιτέλους καιρός να σταματήσει να θαυμάζει τον τετράγωνο λόγο τού Πάσχου Μανδραβέλη στην «Καθημερινή». Εξ ίσου τετράγωνο λόγο έχει και ο Ηλίας Κανέλλης (στα «Νέα» και στο «Books’ Journal») που είναι και δικός μας.

ΙΙΙ. Ότι οι αντικειμενικές συνθήκες έχουν πλέον ωριμάσει απόλυτα για να βαθύνει την προπαγανδιστική και ιδεολογική δουλειά του, φορώντας στο γραφείο και κόκκινες γραβάτες.

IV. Ότι η διατήρηση σταθερών και άκαμπτων αρχών είναι σαφές δείγμα ‘‘σταλινισμού’’. Εκτός τής αρχής να είναι κανείς πάντα ελαστικός. (Ο Νίκος Μπίστης έχει αναλύσει εκτενώς και πειστικά αυτό το περίπλοκο ζήτημα διαλεκτικής στο βιβλίο του «Προχωρώντας και αναθεωρώντας». Συνιστάται.)

V. Ότι ο μεγαλύτερος εχθρός τής Αριστεράς είναι η προσκόλληση στο άτομο. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος για τον οποίο πρέπει να αδιαφορεί για ατομικά προβλήματα όπως η ανεργία και να υποστηρίζει φανατικά τα συλλογικά, όπως η παραβίαση των ατομικών δικαιωμάτων ας πούμε.

VI. Ότι κανείς δεν θα τον κατηγορήσει επειδή δεν κάνει παρέα με εργάτες, αν μπορέσει να αποδείξει ότι κάνει παρέα με gay. Αν δυσκολεύεται και σ’ αυτό, ας φροντίσει να υπογράψει κάποιο κείμενο υπέρ τού γάμου των ομοφυλόφιλων. (Σε έσχατη ανάγκη, υπάρχει πάντα η kareta kareta και οι δενδροφυτεύσεις τού ΣΚΑΪ.)

VII. Ότι αν, όπως έχει πει ο δεξιός Jean Paul Getty, ο καθένας μπορεί να γίνει πλούσιος με την προϋπόθεση ότι το μοναδικό πράγμα που θα σκέφτεται από τη στιγμή που θα ξυπνήσει μέχρι τη στιγμή που θα κοιμηθεί θα είναι πώς θα πλουτίσει, οι αριστεροί πρέπει να σκέφτονται ακριβώς αντίθετα: ο καθένας μπορεί να γίνει αριστερός, αν σκέφτεται από τη στιγμή που κοιμάται μέχρι τη στιγμή που ξυπνάει πώς θα αριστερίσει.

VIII. Ότι πρέπει να απορρίψουμε ολοκληρωτικά την ιδέα τής δράσης: Η δράση μας φουντώνει πάντα την αντίδραση και ο φασισμός σηκώνει κεφάλι. (Αυτό το ιστορικά αποδεδειγμένο γεγονός έκανε άλλωστε και τον Λένιν να γράψει το γνωστό βιβλίο «Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω»…)

IX. Ότι η μεγάλη προσφορά τού ΠΑΣΟΚ προς το αριστερό κίνημα συνίσταται στο ότι απέδειξε περίτρανα πως είναι πιο εύκολο να πείσουμε την πλειοψηφία τού λαού και να γίνουμε κυβέρνηση δηλώνοντας αντιεξουσιαστές, παρά κομμουνιστές.

X. Ότι, όπως έχει πει κι ο Σπύρος Παπαδόπουλος, όταν ρωτήθηκε πώς αυτός, ένας αριστερός, έχει τόσο μεγάλο κασέ αμοιβής, το να είναι κανείς αριστερός δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι πρέπει να είναι και μαλάκας.

ΕΝΑ. Ότι αν σήμερα καπιταλισμός είναι ο νεοφιλελευθερισμός, εργατική τάξη, αντίστοιχα, είναι η μεσαία.

ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ

Με τις καλύτερες ευχές μας για τη Νέα Χρονιά και την ελπίδα ότι οι δυσκολίες της δεν θα κλονίσουν την πίστη μας σε μια καλύτερη ζωή.

Η εικόνα, από το adoos.gr

Αν το Κακό δρα απεριόριστα, δικαιούται το Καλό να θέτει όρια στη δική του δράση;

2011-12-29T21:45:00.004+02:00

Αυτό το ερώτημα διερευνά ο Albert Camus στο θεατρικό του έργο «Οι Δίκαιοι». Γραμμένο το 1949, το έργο βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και αφορά σε υπαρκτά πρόσωπα. Διαδραματίζεται στη Μόσχα τού 1905, τις ημέρες που η Οργάνωση Μάχης, το ‘‘στρατιωτικό’’ τμήμα τού Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος (Εσέροι), το οποίο, ως γνωστόν, είχε υιοθετήσει την οργανωμένη τρομοκρατική δράση, σχεδιάζει να δολοφονήσει τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο, τον στυγνό κυβερνήτη τής Μόσχας και θείο τού τσάρου Νικόλαου Β´. Η εκτέλεση του Μεγάλου Δούκα έγινε στις 4 Φεβρουαρίου. Τρεις ημέρες όμως νωρίτερα είχε μεσολαβήσει η πρώτη απόπειρα, η οποία είχε αποτύχει λόγω της παρεμβολής ενός ‘‘αστάθμητου’’ παράγοντα. Το απόσπασμα (μετάφραση Σάββας Στρούμπος) είναι από τη σκηνή με τις πρώτες συζητήσεις τών μελών τής οργάνωσης μετά από αυτή την αποτυχημένη απόπειρα. (Το έργο παίζεται για δεύτερη χρονιά από την Ομάδα Σημείο Μηδέν.)

ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ

ΑΝΝΕΝΚΟΦ: Τι συνέβη;

ΣΤΕΠΑΝ: …Στην άμαξα του Μεγάλου Δούκα υπήρχαν παιδιά.

ΑΝΝΕΝΚΟΦ: Παιδιά;

ΣΤΕΠΑΝ: Ναι. Ο ανιψιός και η ανιψιά τού Δούκα.

ΑΝΝΕΝΚΟΦ: Μα, ο Ορλόφ είχε πει πως θα ’ναι μόνος.

ΣΤΕΠΑΝ: Ήταν κι η Μεγάλη Δούκισσα μαζί… Υποθέτω πως είχε πολύ κόσμο για τον ποιητή μας… [Σημ. συντ.: ‘‘ποιητής’’ λεγόταν, λόγω της αγάπης του στην λογοτεχνία και την ποίηση, ο Καλιάγιεφ, που είχε αναλάβει τη ρίψη τής βόμβας στην άμαξα του μεγάλου Δούκα.] Ευτυχώς οι χαφιέδες δεν είδαν τίποτα…

(Ο Άννενκοφ μιλάει χαμηλόφωνα στον Στεπάν. Όλοι κοιτάζουν τον Καλιάγιεφ που σηκώνει τα μάτια προς τον Στεπάν.)

ΚΑΛΙΑΓΙΕΦ: (Σαστισμένος) Δεν μπορούσα να το προβλέψω… Ήταν τα παιδιά… Πάνω απ’ όλα… Έχεις αντικρίσει ποτέ σου παιδιά; Αυτό το βαθύ κοίταγμα που έχουν… Δεν μπόρεσα να τ’ αντέξω… Κι όμως, ένα δευτερόλεπτο πιο πριν, κρυμμένος στη γωνία τής μικρής πλατείας, ήμουν ευτυχισμένος. Όταν τα φανάρια τής άμαξας άρχισαν να λάμπουν από μακριά, η καρδιά μου πετάριζε, στ’ ορκίζομαι! Κι όσο η άμαξα πλησίαζε, τόσο οι χτύποι δυνάμωναν, τους άκουγα ολοκάθαρα… Ήθελα να ορμήσω… Νομίζω, μάλιστα, πως γελούσα και έλεγα «ναι…, ναι…»… Καταλαβαίνεις;

(Παύει να κοιτάζει τον Στεπάν και ξαναβυθίζεται στην εξάντλησή του.)

Έτρεξα προς την άμαξα… Τότε είδα τα παιδιά… Δεν γελούσαν. Στέκονταν όρθια και κοιτούσαν το κενό. Η θλίψη απλωνόταν στο βλέμμα τους. Ήταν πνιγμένα στα επίσημά τους ρούχα. Λες και στέκονταν προσοχή. Δεν είδα τη Μεγάλη Δούκισσα. Μόνο τα παιδιά. Αν με είχαν κοιτάξει, νομίζω πως θα ’ριχνα τη βόμβα, μόνο και μόνο για να σβήσω το θλιμμένο τους βλέμμα… Όμως, κοίταζαν μόνο μπροστά τους…

(Ανασηκώνει τα μάτια προς τους άλλους. Σιωπή. Μιλάει ακόμη πιο χαμηλόφωνα.)

Τότε δεν ξέρω τι συνέβη. Το χέρι μου παρέλυσε. Τα πόδια μου άρχισαν να τρέμουν. Ένα δευτερόλεπτο μετά ήταν πια πολύ αργά…

(Σιωπή. Κοιτάζει καταγής.)

Δεν ξέρω αν ήταν όνειρο…, όμως εκείνη τη στιγμή μού φάνηκε πως χτυπούσαν οι καμπάνες.

ΝΤΟΡΑ: Όχι, Γιάνεκ. Δεν ήταν όνειρο.

(Ακουμπάει το χέρι της στο μπράτσο του. Ο Καλιάγιεφ ανασηκώνει το κεφάλι του και τους βλέπει όλους στραμμένους προς αυτόν. Σηκώνεται όρθιος.)

ΚΑΛΙΑΓΙΕΦ: Αδέλφια, κοιτάξτε με, κοιτάξτε με καλά. Μπόρια, δεν είμαι δειλός, δεν έκανα πίσω. Αλλά δεν περίμενα ν’ αντικρίσω κάτι τέτοιο. Έγιναν όλα τόσο γρήγορα. Αυτά τα δυο μικρά σοβαρά πρόσωπα…, και στα χέρια μου αυτό το απαίσιο βάρος… Έπρεπε να το ρίξω απάνω τους. Έτσι. Ολόισια… Όχι… Δεν μπόρεσα να το κάνω…

(Στρέφει το βλέμμα του από τον έναν στον άλλον.)

Παλιότερα, στην Ουκρανία, όταν οδηγούσα το αμάξι, έτρεχα σαν τον άνεμο, δεν φοβόμουν τίποτα, τίποτα στον κόσμο, μονάχα μη χτυπήσω κανένα παιδί. Φανταζόμουν τη σύγκρουση: το τρυφερό του κεφάλι να χτυπάει στον δρόμο…

(Σωπαίνει.)

Βοηθήστε με…

(Σιωπή.)

Ήθελα ν’ αυτοκτονήσω. Γύρισα γιατί σας χρωστούσα κάποιες εξηγήσεις, γιατί νομίζω πως είστε οι μόνοι μου δικαστές, οι μόνοι που θα πείτε αν έχω δίκιο ή άδικο. Εσείς δεν μπορείτε να σφάλλετε. Όμως δεν λέτε τίποτα.

(Η Ντόρα τον πλησιάζει. Τον αγγίζει. Ο Γιάνεκ τούς κοιτάει έναν-έναν και λέει με σκυθρωπή φωνή.)

Έχω κάτι να προτείνω: αν αποφασίσετε ότι πρέπει να σκοτώσω τα παιδιά, θα περιμένω στην πόρτα τού θεάτρου και θα πετάξω μόνος μου τη βόμβα πάνω στην άμαξα. Δεν θ’ αστοχήσω και το ξέρω. Μονάχα πάρτε μια απόφαση. Θα υπακούσω στην Οργάνωση.

ΣΤΕΠΑΝ: Η Οργάνωση σου ’χε δώσει την εντολή να σκοτώσεις τον Μεγάλο Δούκα.

ΚΑΛΙΑΓΙΕΦ: Αλήθεια είναι. Δεν μου ’πε όμως να σκοτώσω τα παιδιά.

ΑΝΝΕΝΚΟΦ: Ο Γιάνεκ έχει δίκιο. Δεν είχαμε προβλέψει κάτι τέτοιο.

ΣΤΕΠΑΝ: Έπρεπε να υπακούσει.

ΑΝΝΕΝΚΟΦ: Την ευθύνη απέναντι στην Οργάνωση την έχω εγώ. Έπρεπε τα πάντα να έχουν προβλεφθεί, ώστε κανείς να μη διστάσει απέναντι στο καθήκον του. Αυτή τη στιγμή χρειάζεται να αποφασίσουμε: ή θα εγκαταλείψουμε τελείως αυτή την ευκαιρία, ή ο Γιάνεκ θα πάρει τη διαταγή να περιμένει στην έξοδο του θεάτρου. Αλεξέι, τι λες;

ΒΟΪΝΟΦ: Δεν ξέρω. Νομίζω πως θα ’κανα ό,τι κι ο Γιάνεκ… Αλλά δεν είμαι σίγουρος για τον εαυτό μου…

(Χαμηλόφωνα.)

…τα χέρια μου τρέμουν.

ΑΝΝΕΝΚΟΦ: Ντόρα;

ΝΤΟΡΑ: (Βίαια) Θα είχα διστάσει, όπως ο Γιάνεκ. Γι’ αυτό, πώς θα μπορούσα να υποδείξω στους άλλους να κάνουν αυτό που εγώ θα δίσταζα να κάνω;

ΣΤΕΠΑΝ: Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτή η απόφαση; Δυο μήνες παρακολούθησης του Δούκα, γεμάτοι κινδύνους χωρίς προηγούμενο, πάνε χαμένοι για πάντα. Ο Ιγκόρ συνελήφθη για το τίποτα… Ο Ρίκοφ κρεμάστηκε για το τίποτα. Και μου λέτε πως πρέπει να ξαναρχίσουμε; Δηλαδή ζητάτε κι άλλε ατέλειωτες εβδομάδες αμείωτης έντασης, γεμάτες ξενύχτια και κάθε είδους πανουργίες, μέχρι να ξαναβρούμε την κατάλληλη ευκαιρία; Επιτέλους! Είστε τρελοί;

ΑΝΝΕΝΚΟΦ: Ξέρεις καλά πως σε δύο μέρες ο Δούκας θα ξαναπάει στο θέατρο.

ΣΤΕΠΑΝ: Δύο μέρες που θα κινδυνεύουμε να συλληφθούμε, εσύ το είπες.

ΚΑΛΙΑΓΙΕΦ: Φεύγω.

ΝΤΟΡΑ: Περίμενε! (Στον Στεπάν.) Στεπάν, εσύ θα μπορούσες με τα μάτια ανοιχτά να πυροβολήσεις εξ επαφής ένα παιδί;

ΣΤΕΠΑΝ: Αν το διέταζε η Οργάνωση, ναι, θα μπορούσα.

ΝΤΟΡΑ: Γιατί κλείνεις τα μάτια σου;

ΣΤΕΠΑΝ: Εγώ; Έκλεισα τα μάτια;

ΝΤΟΡΑ: Ναι.

ΣΤΕΠΑΝ: Το ’κανα για να μπορέσω να φανταστώ τη σκηνή και ν’ απαντήσω έχοντας απόλυτη επίγνωση της κατάστασης.

ΝΤΟΡΑ: Άνοιξε τα μάτια σου και κατάλαβε ότι η Οργάνωση θα έχανε και τη δύναμη και την επιρροή της, αν έστω και για μια στιγμή ανεχόταν να χάνονται παιδιά από βόμβες της.

ΣΤΕΠΑΝ: Αυτές οι ανοησίες δεν αντέχονται! Την ημέρα που θ’ αποφασίσουμε να ξεχάσουμε τα παιδιά, μόνο τότε θα γίνουμε οι κύριοι του κόσμου και θα δούμε την επανάσταση να θριαμβεύει!

ΝΤΟΡΑ: Τη μέρα αυτή, η ανθρωπότητα ολόκληρη θα μισήσει την επανάσταση.

ΣΤΕΠΑΝ: Τι σημασία έχει; Αν εμείς την αγαπάμε τόσο δυνατά, θα την επιβάλλουμε στην ανθρωπότητα για να την απαλλάξουμε από τον εαυτό της και τα δεινά της.

ΝΤΟΡΑ: Κι αν ο κόσμος ολόκληρος απορρίπτει την επανάσταση; Κι αν αυτός ο λαός, για τον οποίο εσύ αγωνίζεσαι, δεν θέλει τα παιδιά του να σκοτώνονται; Τι θα κάνουμε τότε; Θα τον χτυπήσουμε κι αυτόν;

ΣΤΕΠΑΝ: Αν πρέπει, ναι. Μέχρι να καταλάβει. Κι εγώ αγαπώ αυτό τον λαό.

ΝΤΟΡΑ: Η αγάπη δεν έχει αυτό το πρόσωπο.

ΣΤΕΠΑΝ: Ποιος το λέει;

ΝΤΟΡΑ: Εγώ.

ΣΤΕΠΑΝ: Είσαι γυναίκα και η ιδέα σου για την αγάπη είναι θηλυκή.

ΝΤΟΡΑ: Ξέρω, όμως, τι σημαίνει ντροπή.

ΣΤΕΠΑΝ: Μια φορά ένιωσα ντροπή για τον εαυτό μου, κι αυτό από λάθος άλλων. Όταν με μαστίγωσαν! Γιατί έγινε και αυτό! Ξέρεις τι σημαίνει μαστίγωμα; Η Βέρα ήταν κοντά μου. Αυτοκτόνησε σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Εγώ έζησα. Γιατί, λοιπόν, να ντρέπομαι τώρα;

ΑΝΝΕΝΚΟΦ: Στεπάν, εδώ όλοι σ’ αγαπάνε και σε σέβονται. Όμως, όσα δίκια κι αν έχεις, δεν μπορώ να σ’ αφήσω να λες πως όλα επιτρέπονται. Εκατοντάδες αδέλφια μας έδωσαν τη ζωή τους για να μάθουμε πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

ΣΤΕΠΑΝ: Ό,τι υπηρετεί την υπόθεσή μας, δεν απαγορεύεται.

ΑΝΝΕΝΚΟΦ: (Θυμωμένος.) Άρα, επιτρέπεται να μπούμε στην αστυνομία και να παίζουμε σε δυο επίπεδα, όπως πρότεινε ο Έβνο… Θα το ’κανες και συ αυτό;

ΣΤΕΠΑΝ: Αν χρειαζόταν, ναι.

ΑΝΝΕΝΚΟΦ: (Σηκώνεται όρθιος.) Στεπάν, θα ξεχάσουμε ό,τι είπες, σκεπτόμενοι όσα έχεις κάνει για μας και μαζί με μάς. Ένα πράγμα να θυμάσαι μόνο: τώρα πρέπει ν’ αποφασίσουμε αν θα ρίξουμε τις βόμβες σ’ αυτά τα δυο παιδιά ή όχι.

ΣΤΕΠΑΝ: Παιδιά! Αυτή η λέξη είναι μες στο στόμα σας συνέχεια. Μα δεν καταλαβαίνετε τίποτα πια; Επειδή ο Γιάνεκ δεν σκότωσε αυτά τα δυο παιδιά, χιλιάδες άλλα παιδιά τού ρωσικού λαού θα πεθάνουν από την πείνα τα επόμενα χρόνια! Έχετε δει παιδιά να πεθαίνουν απ’ την πείνα; Εγώ είδα. Ο θάνατος από βόμβα είναι τουλάχιστον διασκεδαστικός μπροστά σ’ ένα τέτοιο θέαμα… Ο Γιάνεκ βέβαια δεν έχει δει τίποτα…, παρά μόνο τα δυο πιστά σκυλιά τού Μεγάλου Δούκα. Δεν είστε άνθρωποι, λοιπόν; Ζείτε μονάχα για μια στιγμή; Ωραία! Επιλέξτε τη φιλανθρωπία και παλέψτε μονάχα ενάντια στο μικρό κακό τής κάθε μέρας… Αλλά μη μιλάτε για επανάσταση που θέλει να εξαλείψει όλα τα δεινά, παρόντα και μέλλοντα.

ΝΤΟΡΑ: Ο Γιάνεκ δέχεται να σκοτώσει τον Μεγάλο Δούκα, γιατί ο θάνατός του θα φέρει πιο κοντά τη μέρα που τα παιδιά τού ρωσικού λαού δεν θα πεθαίνουν απ’ την πείνα. Ακόμα κι αυτό δεν είν’ εύκολο. Όμως, ο θάνατος των ανιψιών τού Μεγάλου Δούκα δεν θα γλυτώσει κανένα παιδί απ’ τον λιμό. Ακόμα και μέσα στην καταστροφή υπάρχει μια τάξη, υπάρχουν όρια!

ΣΤΕΠΑΝ: (Απότομα.) Όρια δεν υπάρχουν! Η αλήθεια είναι πως δεν πιστεύετε στην επανάσταση!

(Σηκώνονται όλοι εκτός τού Γιάνεκ.)

Δεν πιστεύετε καθόλου. Αν την πιστεύατε απόλυτα, ολοκληρωτικά, αν ήσασταν πεπεισμένοι ότι με τις θυσίες και τις νίκες μας θα καταφέρουμε να φτιάξουμε μια Ρωσία ελεύθερη απ’ τον δεσποτισμό, μια γη τής ελευθερίας που θα εξαπλωθεί σ’ όλο τον κόσμο, αν δεν αμφιβάλλατε ότι ο άνθρωπος, απελευθερωμένος απ’ τους θεούς και τους αφέντες του, θα υψώσει προς τον ουρανό το πρόσωπο των αληθινών θεών, δεν θα σκεφτόσασταν τον θάνατο δυο παιδιών! Θα ’χατε όλο τι δίκιο με το μέρος σας…, μ’ ακούτε; Κι αν σας σταματάει αυτός ο θάνατος, είναι γιατί δεν είστε σίγουροι για μια τέτοια δικαιοσύνη, είναι γιατί δεν πιστεύετε στην επανάσταση.

(Σιωπή. Ο Καλάγιεφ σηκώνεται.)

ΚΑΛΑΓΙΕΦ: Στεπάν, ντρέπομαι για τον εαυτό μου, αλλά δεν θα σ’ αφήσω να συνεχίσεις. Δέχτηκα να σκοτώσω για να γκρεμίσω τον δεσποτισμό. Όμως, πίσω απ’ αυτά που λες, βλέπω να γεννιέται ένας άλλος δεσποτισμός που, αν κάποτε επικρατήσει, θα με κάνει δολοφόνο, ενώ εγώ μάχομαι για τη δικαιοσύνη.

ΣΤΕΠΑΝ: Τι σημασία έχει αν μάχεσαι εσύ για τη δικαιοσύνη; Αυτό που μετράει είναι ν’ αποδοθεί η δικαιοσύνη, έστω κι από δολοφόνους. Εσύ κι εγώ δεν είμαστε τίποτα.

ΚΑΛΙΑΓΙΕΦ: Είμαστε κάτι…, και το ξέρεις καλά αφού ακόμη και σήμερα μιλάς στ’ όνομα της περηφάνιας σου.

ΣΤΕΠΑΝ: Αυτό αφορά μόνο εμένα. Η περηφάνια, όμως, των ανθρώπων, ο ξεσηκωμός τους, η αδικία που βιώνουν είναι υπόθεση όλων μας.

ΚΑΛΙΑΓΙΕΦ: Οι άνθρωποι δεν ζουν μονάχα με δικαιοσύνη.

ΣΤΕΠΑΝ: Όταν τους κλέβουν το ψωμί, με τι θα ζήσουν;

ΚΑΛΙΑΓΙΕΦ: Με δικαιοσύνη και αθωότητα.

ΣΤΕΠΑΝ: Η αθωότητα… Μπορεί και να τη γνωρίζω. Αποφάσισα, όμως, να την αγνοήσω και προσπαθώ να την αγνοούν και χιλιάδες άλλοι άνθρωποι, για ν’ αποκτήσει μια μέρα την πραγματική της σημασία.

ΚΑΛΙΑΓΙΕΦ: Πρέπει κανείς να ’ναι σίγουρος πως θα ’ρθει αυτή η μέρα. Πώς αλλιώς θα μπορέσει ν’ αρνηθεί καθετί που κάνει τη ζωή υποφερτή;

ΣΤΕΠΑΝ: Εγώ είμαι σίγουρος.

ΚΑΛΙΑΓΙΕΦ: Δεν μπορείς να είσαι. Για να μάθουμε ποιος απ’ τους δυο μας έχει δίκιο, θα χρειαστεί η θυσία τριών γενεών, αμέτρητοι πόλεμοι, τρομαχτικές επαναστάσεις. Κι όταν αυτή η βροχή από αίμα θα ’χει διαποτίσει τη γη, εσύ κι εγώ θα ’χουμε γίνει στάχτη από καιρό.

ΣΤΕΠΑΝ: Θα υπάρξουν άλλοι μετά από εμάς. Θα ’ναι τ’ αδέλφια μας. Τους χαιρετίζω.

ΚΑΛΙΑΓΙΕΦ: (Φωνάζοντας.) Άλλοι… Ναι, θα υπάρξουν! Εγώ, όμως, αγαπώ αυτούς που ζουν σήμερα, στην ίδια γη με μένα, κι αυτούς μονάχα χαιρετίζω, γι’ αυτούς αγωνίζομαι και δίνω τη ζωή μου. Όσο για τη μακρινή σου πολιτεία, που δεν ξέρω καν αν θα υπάρξει, δεν πρόκειται ούτε στιγμή να κάνω τ’ αδέλφια μου πιο δυστυχισμένα απ’ ό,τι είναι. Αρνούμαι να εντείνω τη σημερινή αδικία στο όνομα μιας μελλοντικής δικαιοσύνης.

(Χαμηλόφωνα αλλά σταθερά.)

Αδέλφια, θα μιλήσω ειλικρινά, με την απλότητα ενός χωρικού: ο φόνος τών παιδιών πάει κόντρα στην αξιοπρέπεια. Κι αν στη ζωή μου έρθει μια μέρα που η επανάσταση χωριστεί απ’ την αξιοπρέπεια, θα την εγκαταλείψω. Αν τ’ αποφασίσετε, θα πάω αμέσως στην έξοδο του θεάτρου, αλλά θα ριχτώ κάτω απ’ τ’ άλογα.

ΣΤΕΠΑΝ: Η αξιοπρέπεια είναι μια πολυτέλεια γι’ αυτούς που έχουν άμαξες.

ΚΑΛΙΑΓΙΕΦ: Όχι… Ξέρεις καλά πως είναι το ύστατο αγαθό τού φτωχού, πως είναι συστατικό στοιχείο τής επανάστασης, πως πεθαίνουμε γι’ αυτήν! Για χάρη τής αξιοπρέπειας μαστιγώθηκες κάποτε, γι’ αυτήν μιλάς ακόμη και σήμερα.

ΣΤΕΠΑΝ: (Φωνάζοντας.) Πάψε! Σου απαγορεύω να μιλάς έτσι.

ΚΑΛΙΑΓΙΕΦ: (Εκτός εαυτού.) Γιατί να πάψω; Σ’ άφησα να λες ότι δεν πιστεύω στην επανάσταση. Αυτό σημαίνει ότι πήγα να σκοτώσω τον Μεγάλο Δούκα για το τίποτα, ότι υπήρξα ένας κοινός δολοφόνος. Σ’ άφησα να τα λες αυτά και δεν σε χτύπησα.

ΑΝΝΕΝΚΟΦ: Γιάνεκ!

ΣΤΕΠΑΝ: Καμιά φορά, αν δεν σκοτώσεις όσους πρέπει, είναι σαν να σκοτώνεις για το τίποτα.

ΑΝΝΕΝΚΟΦ: Στεπάν, κανείς εδώ δεν συμφωνεί μ’ εσένα. Η απόφαση πάρθηκε.

ΣΤΕΠΑΝ: Υποκλίνομαι, λοιπόν! Αλλά θα το ξαναπώ: η τρομοκρατία δεν είναι για ευαίσθητους ανθρώπους. Είμαστε δολοφόνοι. Το διαλέξαμε.

ΚΑΛΙΑΓΙΕΦ: (Εκτός εαυτού.) Όχι! Εγώ διάλεξα να πεθάνω για να μη θριαμβεύσει πάνω στη γη ο φόνος. Διάλεξα να είμαι αθώος.

ΑΝΝΕΝΚΟΦ: Γιάνεκ και Στεπάν, αρκετά! Η Οργάνωση αποφάσισε ότι ο θάνατος των παιδιών αυτών είναι ανώφελος. Ξαναρχίζουμε την παρακολούθηση. Σε δυο μέρες ξεκινάμε.

ΣΤΕΠΑΝ: Κι αν τα παιδιά είναι πάλι εκεί;

ΑΝΝΕΝΚΟΦ: Θα περιμένουμε μια καινούργια ευκαιρία.

ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ

Η εικόνα είναι από την παράσταση της Ομάδας Σημείο Μηδέν

μπαχάρ (σε ατομική συσκευασία)

2011-12-27T23:50:00.004+02:00

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΕΝΤΥΠΑΚΙ έσκασε μύτη στην Αθήνα λίγο πριν από τα Χριστούγεννα σε μερικά βιβλιοπωλεία και στέκια: μπαχάρ. Μια έκτακτη έκδοση τού blogs.radiobubble.gr, που διανέμεται δωρεάν, με κείμενα και φωτογραφίες διαφόρων bloggers. Θέμα: η ζοφερή πραγματικότητα στη σημερινή Ελλάδα. Χωρίς διαφημίσεις (και τη γκλαμουριά τους), που χρηματοδοτούν και ‘‘διακοσμούν’’ τα συνηθισμένα έντυπα τού free press, δεν μπορούσε, ιδίως σε τέτοιους καιρούς, παρά να έχει την εικόνα μιας low budget production: φτηνό χαρτί, λίγες σελίδες και φτωχικό σε χρώματα —μαύρο/άσπρο, που διαδέχεται το άσπρο/μαύρο και ξανά. Η αλήθεια είναι πως όταν παίρνεις κάτι δωρεάν, ενώ αυτοί που στο δίνουν το έχουν πληρώσει, δεν δικαιούσαι να παραπονιέσαι και πολύ, ωστόσο, η σκέψη ότι η φαντασία στο layout δεν είναι πάντα ζήτημα χρημάτων μάς περνάει απ’ το μυαλό…

Στο εξώφυλλο εκείνο που σου τραβάει το μάτι δεν είναι η μεγάλη φωτογραφία, ούτε τα ονόματα των αρθρογράφων. Εκείνο που προσέχεις είναι ένας αστερίσκος στον τίτλο τού εντύπου. Ψάχνεις να βρεις την επεξήγηση. Τη συναντάς στο κάτω-κάτω μέρος τής σελίδας: «*αντίδοτο στις συνταγές τών κάθε είδους γιατρών». Μπαμ και κάτω!

ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΚΑΤΩ από την εύκολα ανιχνεύσιμη μανία τής αυτο-νομίας, του αυτο-καθορισμού, της αυτο-ΐασης και όλων των λέξεων που αρχίζουν —και τελειώνουν— από «αυτό». Είναι κάτι που το έχουμε συνηθίσει πια, ιδίως στο διαδίκτυο, και αποκτήσαμε μια ικανοποιητική ανοσία. Πέφτουμε κάτω από την αυτο-ϋπονόμευση του νοήματος που ήθελαν να εκφράσουν με τη συγκεκριμένη φράση οι εμπνευστές της (ίσως, τελικά, οι λέξεις να εκδικούνται μερικές φορές):

Μα τι άλλο από μια ακόμα συνταγή, η οποία έχει ως στόχο να εξουδετερώσει μια άλλη συνταγή, είναι το αντίδοτο; Και τι διαφορετικό κάνεις όταν πληρώνεις για να διανείμεις αυτή την αντι-συνταγή, από το να προσπαθείς να πείσεις πως είναι η καλύτερη, η συνταγή των συνταγών ας πούμε; Και σε τι διαφέρεις κι εσύ από έναν γιατρό (έναν δηλαδή από αυτούς τους οποίους απεχθάνεσαι), που θέλει να θεραπεύσει το κακό; Μια ανάλογη αυτο-απάτη διαπράττει και ένας (μια) από τους αρθρογράφους: επικρίνει τον οικιακό καταναλωτισμό με αφορμή το ΙΚΕΑ, μιλώντας κατά το πλείστον σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο. Όταν όμως έρχεται η στιγμή να προσωποποιήσει συγκεκριμένα την κριτική της, το πρώτο πρόσωπο πάει περίπατο και περνάει στην ουδετερότητα! Προφανώς, η ίδια είχε επισκεφτεί το ΙΚΕΑ, για να μοιράσει προκηρύξεις, που καλούσαν τον λαό τής Αθήνας στα οδοφράγματα της επανάστασης!...

Τι άλλο μάς έμεινε από τα κείμενα; Όχι πολλά. Μας έμεινε η ομολογία ενός από τους αρθρογράφους πως «δεν είναι ιδεολογικά συγκροτημένος» και «δεν θα γίνει μάλλον ποτέ» (στο blog του, ένας σχολιαστής εξέφρασε την ανακούφισή του γι’ αυτό!) και πως το μόνο που ξέρει είναι να νιώθει την άγρια χαρά τού να μισεί τους εκπροσώπους τού συστήματος! Ακόμα, η βαθιά ριζωμένη επιθυμία ενός άλλου να την κάνει από αυτή την πραγματικότητα «υπεργαμάτα» (το προσδιορίζει ως γέμισμα του μυαλού του από θρόμβους), πηγαίνοντας σε ένα μέρος, όπου «απαγορεύεται κάθε συνάθροιση άνω τού ενός»! Τι άλλο; Α! Η ομολογία στο άρθρο μιας θεατρικής ομάδας πως τίποτε δεν έχει σημασία εκτός από την Ομορφιά και πως «για όλα τ’ άλλα δεν δίνουν δεκάρα»!

Μόνη παρηγοριά ένα(1) άρθρο. Ένα, στο οποίο ο συγγραφέας του μεταφέρει, προσυπογράφοντάς το, το ερώτημα του Τολστόι, όταν διαπίστωσε ότι η ατομική φιλανθρωπία ήταν ανήμπορη να νικήσει τη φτώχεια τών απόκληρων συμπατριωτών του στη Μόσχα: «What then must we do?». Θα καταλάβει όμως ο φίλος που προσυπογράφει το ερώτημα του Τολστόι πως, για τη σωστή απάντηση, δεν αρκεί πια να «αντιμετωπίζει την πολιτική με το ένστικτο», όπως είχε εκμυστηρευτεί πριν από κάνα δυο μήνες;

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, λοιπόν; Εδώ είναι ο κόμπος! Ένας κόμπος που ούτε εύκολα λύνεται, ούτε κόβεται με το σπαθί όπως ο γόρδιος δεσμός. Όχι γιατί είναι άλυτος. Αλλά γιατί το λύσιμό του απαιτεί πολλούς. Όπως πολλούς απαιτεί για να σηκωθεί και το σπαθί που θα τον κόψει, αν έτσι είναι να γίνουν τα πράγματα. Και πολλοί δεν σημαίνει ένα άθροισμα ατόμων, ακόμα και μεγάλο. Ούτε άθροισμα μικρών κοινοτήτων (η κάθε μια με τον ‘‘πόνο’’ της), ίσα-ίσα για να καλύπτεται η συνείδηση των πιο ‘‘ψαγμένων’’ με μια ψευδαίσθηση συλλογικότητας…

ΟΛΑ Τ’ ΑΛΛΑ, και οι ευαισθησίες και οι κλάψες κι οι κατάρες, είναι pour passer le temps…

Η photo, από το hrreview.blogspot.com

Χρό-ο-νια Πολλά στα παιδιά που… Στα παιδιά που; Πώς πάει παρακάτω, ρε γαμώτο;…

2011-12-24T14:12:00.001+02:00

Μεγαλωμένοι στη μικροαστική γιορταστική θαλπωρή των φυσικών χριστουγεννιάτικων δέντρων, με τα Nintendo μας και με τα BMX μας και με τα όλα μας, τριανταρίσαμε όμορφα και καλά. Κάποιες στιγμές, το κοριτσάκι με τα σπίρτα έβγαινε από το ράφι τής παιδικής βιβλιοθήκης, ανάμεσα από τις σελίδες των μισοδιαβασμένων παραμυθιών τού Άντερσεν (ποιο μικροαστάκι δεν έχει πάρει δώρο από κάποια θεία ή νονά παραμύθια τού Άντερσεν;) και μας τραβούσε από το μπατζάκι των ολοκαίνουργιων παντελονιών μας. Μα γρήγορα το ξεχνούσαμε. Τα δώρα ήταν πολλά και τότε, καθώς δεν είχαμε ακόμα ιδέα από διαλεκτική, δεν φοβόμασταν καθόλου τους Δαναούς…

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα μεγάλωσε. Μεγάλωσε και μεταμορφώθηκε σε εκατοντάδες, χιλιάδες νέα πρόσωπα. Έγινε ο άντρας με τον σκύλο, ο γέροντας με το καροτσάκι, το παιδί με τα μπαλόνια, ο άνθρωπος μέσα στα σκουπίδια, ο άνθρωπος-σκουπίδι… Και πια, έτσι όπως αυξήθηκε και πληθύνθηκε και κατακυρίευσε την Αθήνα και τη γη, δεν μας είναι δυνατό να το ξεχάσουμε.

Τα ξέρετε όλα αυτά και τι σας τα λέμε… Μα κάπου πρέπει να τα πούμε κι εμείς αυτά τα μαύρα κάλαντα. Όχι για να τα ξεφορτωθούμε, όπως ξεφορτωνόμασταν μικροί το κοριτσάκι με τα σπίρτα, αλλά για να τα μοιραστούμε μαζί. Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Και Καλή Δύναμη.

Η φωτογραφία τής σημερινής ανθρώπινης κατάστασης, από το livadeiablog.blogspot.com

Αταξία (σκέψης) υπέρ τάξης (πραγμάτων)

2011-12-22T21:25:00.001+02:00

Ξεκαθαρίζοντας μαζεμένη ‘‘χαρτούρα’’ εν όψει των γιορτών («παιδάκι μου, Χριστούγεννα έρχονται, με τις εφημερίδες αγκαλιά θα τα περάσουμε;»), έπεσα σε ένα παλιό τεύχος τού «Κοντέινερ», του μηνιαίου ένθετου της «Ελευθεροτυπίας». Τεύχος 10, Οκτώβριος 2010. Το ξεφύλλισα —μια και είχε αφιέρωμα στην εργασία, σκέφτηκα να μη πετάξω μαζί με τα απόνερα και κανένα μωρό. Μωρό δεν βρήκα, μα βρήκα ένα μαργαριτάρι!

Ήταν ένα άρθρο τού Άκη Γαβριηλίδη με τίτλο «Αταξία εναντίον τάξης». Διαβασμένο και ξεχασμένο, όπως κατάλαβα από τις πρώτες γραμμές. Το παραθέτουμε, γιατί το pdf (σελ. 53) τού site είναι με μικρά γραμματάκια που σου βγάζουν τα μάτια.

Αταξία εναντίον τάξης

Μετά το ξέσπασμα της πρόσφατης δημοσιονομικής κρίσης στην Ελλάδα, υπήρχε η προσμονή ότι τώρα επιτέλους θα έρθει η στιγμή της αφύπνισης των μαζών που είχαν ‘‘συντηρητικοποιηθεί’’, ‘‘ενσωματωθεί’’ ή ‘‘παρασυρθεί από την πλαστή ευημερία του καταναλωτισμού’’. Καθώς οι προοπτικές κοινωνικής κινητικότητας και πρόσβασης στο επίπεδο ζωής των ‘‘μεσαίων στρωμάτων’’ εξανεμίζονται, θα μπει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, θα ξεκαθαρίσουν τα μέτωπα και θα έχουμε μία αντιπαράθεση του τύπου «τάξη εναντίον τάξης».

Μια πρόχειρη ματιά σε έντυπες ή ηλεκτρονικές ανακοινώσεις και ανταλλαγές του παραδοσιακού αντιεξουσιαστικού και ακροαριστερού χώρου, δείχνει μια διάχυτη απογοήτευση γι’ αυτό που βιώνεται ως ‘‘απουσία’’ ή ‘‘συνθηκολόγηση’’ των μαζών και ως χλιαρή αντίδρασή τους στην πρόσφατη υπαγωγή των δημόσιων οικονομικών της Ελλάδας στην ‘‘τεχνογνωσία’’ του ΔΝΤ. Ενίοτε, οι ομιλούντες προσφέρουν ως παρηγορία στους εαυτούς τους και τους αναγνώστες τους τη χιλιαστική βεβαιότητα ότι «από τον Οκτώβριο όμως θα γίνει χαμός». Από πολλούς μάλιστα η αντιπαράθεση αυτή βαφτίστηκε προκαταβολικά «εργατικός Δεκέμβρης», σε αντιδιαστολή με τον «νεολαιίστικο» Δεκέμβρη του 2008 ο οποίος ήταν ελλειμματικός, δευτερεύων, «απλώς πολιτισμικός», αφορούσε παράπλευρες αντιφάσεις και όχι την κύρια, το εποικοδόμημα και όχι τη βάση.

Με δεδομένο ότι κανείς δεν είναι προφήτης και ότι ο χρόνος μπορεί να γελοιοποιήσει όλες τις προγνώσεις, θα διακινδυνέψω την πρόβλεψη ότι κανένας ‘‘εργατικός Οκτώβρης’’ δεν πρόκειται να επέλθει, αλλά και αν επέλθει, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα είναι αντικαπιταλιστικός.

Όσοι διαβλέπουν τη διάψευση της προσδοκίας αυτής, αλλά δεν βρίσκουν κανένα καλύτερο αντίδοτο για την απογοήτευση πέρα από βολονταριστικές παραινέσεις προς ανύψωση του ηθικού ανύπαρκτων στρατευμάτων(1) ή αστήρικτες παραμυθίες κατά τις οποίες πάλι με χρόνια με καιρούς «ολοένα θα δυναμώνουν οι δυνάμεις της αντίστασης από τον κόσμο της εργασίας που θα εντάσσεται ενεργά στη μάχη»(2), ίσως θα ήταν καλύτερο να προσπαθήσουν να διδαχθούν από την εμπειρία των κοινωνικών αγώνων των τελευταίων δεκαετιών και να τροποποιήσουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται αυτή τη ‘‘μάχη’’.

Ήδη από τη δεκαετία του ’60, ο Αλτουσέρ είχε επισημάνει ότι στην ιστορία οι τάξεις δεν εμφανίζονται με καθαρότητα όπως δύο ομάδες ράγκμπι παραταγμένες στο γήπεδο η μία απέναντι στην άλλη πριν αρχίσει ο αγώνας, αλλά συγκροτούνται μέσα από την ίδια τη διαδικασία του αγώνα, η οποία είναι λογικά προγενέστερη.

Πρόσφατα, ένας από τους –μάλλον άτακτους– μαθητές του χρησιμοποίησε μια διατύπωση που δείχνει ότι πρέπει να πάμε ακόμα παραπέρα και να σκεφτούμε ότι οι υποκείμενοι στην εκμετάλλευση, μέσα από την πάλη τους, τείνουν όχι να συγκροτούνται αλλά, ακριβώς αντίθετα, να αποσυγκροτούνται ως τάξη, και ότι αυτή η αποσυγκρότηση δεν είναι –πάντα– ένδειξη ήττας και υποχώρησης, αλλά μπορεί να είναι ένδειξη αντίστασης και εξόδου.

Η πολιτική είναι αυτό που διακόπτει το παιχνίδι των κοινωνιολογικών ταυτοτήτων. Τον 19ο αιώνα, οι επαναστάτες εργάτες των οποίων τα γραπτά μελέτησα έλεγαν:

«Δεν είμαστε τάξη».

Οι αστοί τούς προσδιόριζαν ως μια επικίνδυνη τάξη. Αλλά γι’ αυτούς, ο ταξικός αγώνας ήταν ο αγώνας για να μην αποτελούν πλέον τάξη, ο αγώνας για να βγουν από την τάξη και από τη θέση που προέβλεπε γι’ αυτούς η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων… (3)

Αν λοιπόν οι «δυνάμεις της εργασίας» δεν στέκονται στο ύψος τους, δεν έρχονται στο ραντεβού με τους επίδοξους στρατηγούς των επαναστατικών στρατευμάτων, ίσως πρέπει να σκεφτούμε ότι με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνουν κάτι απλούστερο και βασικότερο: αποφεύγουν να συναντηθούν με τον αντίπαλο και να υπαχθούν στη δική του κωδικοποίηση και ταξινόμηση· παραμένουν διάχυτες και, γι’ αυτό, άτακτες, πάντα κάτι λιγότερο και κάτι περισσότερο από «τάξη».

Ίσως επίσης αυτή η έξοδος και αυτή η λιποταξία να είναι όχι το αποτέλεσμα αλλά, ακριβώς αντίθετα, η αιτία της χρηματιστικής κρίσης. Πράγματι, με την πιο στενή έννοια του όρου, η κρίση αυτή προκλήθηκε από τη μεγάλη έκταση της χρέωσης, μεταξύ άλλων και της ιδιωτικής, και την αδυναμία αποπληρωμής στεγαστικών και άλλων δανείων. Το φαινόμενο αυτό μαρτυρεί ότι ο κόσμος δεν έχει κανένα πρόβλημα αρχής να προτιμήσει το δάνειο από το μισθό· με άλλα λόγια ότι η πρωταρχική επιθυμία των μισθωτών εργαζομένων είναι να πάψουν να είναι μισθωτοί εργαζόμενοι.

Όποιος βιαστεί να επικρίνει την επιθυμία αυτή ως «μικροαστικοποίηση» η οποία «ανοίγει το δρόμο στις ιδιωτικοποιήσεις», καλό θα είναι να σκεφτεί ότι ο μισθός αποτελεί την πιο κραυγαλέα μορφή ιδιωτικοποίησης, εφόσον δεν είναι τίποτε άλλο από την αγοραία τιμή τού κατεξοχήν καπιταλιστικού εμπορεύματος, της εργατικής δύναμης.

(1) Πρβλ. Χρήστου Λάσκου, «Τάξη εναντίον Τάξης» Αυγή, 07/03/2010.

(2) Ανδρέας Καρίτζης, «Με το χαμόγελο στα χείλη», Αυγή, 22/8/10.

(3) Jacques Rancière, «Le plaisir de la métamorphose politique», συνέντευξη (μαζί με την Judith Revel) στη Libération, 24 Μαΐου 2008.

ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ

Τι μας λέει εδώ ο Άκης Γαβριηλίδης (ΑΓ); Πολλά και διάφορα. Ας τα βάλουμε σε μια σειρά, διατυπώνοντας παράλληλα και τις δικές μας σκέψεις.

Ι. Διαπιστώσεις

Η πρώτη διαπίστωσή του αφορά στην απογοήτευση μερίδων τής Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου για την υστέρηση των λαϊκών αντιδράσεων σε σύγκριση με τη διαρκώς αυξανόμενη ένταση της κοινωνικής λαίλαπας που έχει ξεσπάσει εδώ και ενάμισο χρόνο. Η δεύτερη, στον τρόπο με τον οποίο πολλοί από την Αριστερά προσπαθούν να υπερβούν αυτή την απογοήτευση, δηλαδή με την αυτοπαραμυθία τής επερχόμενης λαϊκής αφύπνισης, καθώς οι συνθήκες επιδεινώνονται γρήγορα και σταθερά. Σε γενικές γραμμές, αυτές οι διαπιστώσεις μας βρίσκουν σύμφωνους, με ένα-δυο προσθήκες όμως: Οι συνεχιζόμενες απεργίες —και όχι μόνο στον Δημόσιο τομέα— με κορυφαίο δείγμα τον ηρωικό αγώνα των εργατών της «Χαλυβουργίας» αυτές τις ημέρες, οι διάφορες επιμέρους οργανωμένες κινήσεις αντίδρασης, αλλά και η πλημμυρίδα στις πλατείες (ανεξάρτητα από το ποια ήταν φύση αυτής τής πλημμυρίδας και άσχετα με το γεγονός ότι τη διαδέχθηκε η άμπωτις), δείχνουν ότι, όσο κι αν δεν έγινε ακόμα η Μεγάλη Έκρηξη, τα μπαμ ακούγονται όλο και πιο καθαρά. Όσο για την απογοήτευση, θα λέγαμε ότι αυτή δεν περιορίζεται μόνο εκεί που την εντοπίζει ο ΑΓ, ούτε κυρίως εκεί. Είναι περισσότερο ευδιάκριτη στη μέχρι το 2009 ‘‘σιωπηλή πλειοψηφία’’, η οποία τώρα, καθώς βλέπει να πέφτει ο ουρανός και να την πλακώνει, και μη έχοντας μέχρι τότε στενότερη σχέση με το ‘‘άθλημα’’ της πολιτικής εκτός από αυτήν της εκλογικής διαδικασίας και νομίζοντας ότι η ταξική πολιτική είναι “piece of cake’’, λέει με μόλις συγκρατημένη θλίψη ανάμικτη με αγανάκτηση: «μα κι αυτός ο κόσμος, βρε παιδί μου, να μη λέει να ξυπνήσει;». (Ενίοτε, αυτό συμπληρώνεται και με την επωδό —τότε αυξάνεται κάπως και η αγανάκτηση: «κι αυτή η Αριστερά πια, [σημ. συντ.: η Αριστερά, με την οποία δεν ήθελα να έχω καμία σχέση] τι κάνει ήθελα να ’ξερα;…».[1])

ΙΙ. Προγνώσεις

Στην πραγματικότητα ο ΑΓ κάνει μία και μοναδική πρόγνωση: ότι καμία εργατική έκρηξη δεν θα συμβεί τον Οκτώβριο τού 2010 (αλλά, υπαινικτικά και με βάση το συνολικό πνεύμα τού άρθρου, ούτε τον επόμενο). Μαζί, διατυπώνει και τη δυσοίωνη σκέψη: «και αν επέλθει, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα είναι αντικαπιταλιστικός».

Εδώ, πέρα από τη μερική διάψευση των προβλέψεων, όπως γράψαμε παραπάνω —το παρακάμπτουμε ως δευτερεύον ζήτημα—, θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει το εξής ‘‘περίεργο’’. Ενώ ο ΑΓ στηλιτεύει τη χιλιαστική και ντετερμινιστική αντίληψη «δεν μπορεί, όπου να ’ναι θα γίνει το Μεγάλο Μπαμ!», στην πραγματικότητα ακολουθεί την αντιστρόφως ανάλογη λογική: «δεν μπορεί να γίνει το Μεγάλο Μπαμ!». Βεβαιότητα που, εν μέρει την ανατρέπει ο ίδιος αμέσως μετά, όταν αποδέχεται την ενδεχομενικότητα. ‘‘Περίεργη’’ όμως κι αυτή η ενδεχομενικότητα! Διότι ο ΑΓ την περιορίζει στη διάψευση και μόνο των όποιων ελπίδων για το δυνάμωμα του εργατικού κινήματος. Επιγραμματικά: αν οι ‘‘χιλιαστές’’ τής Αριστεράς μοιάζει να λένε «η Ιστορία είναι με το μέρος μας», ο Γαβριηλίδης μοιάζει να αποφαίνεται: «Όχι, η Ιστορία είναι εναντίον μας»!

Είναι έτσι; Αυτό υποστηρίζει; Όχι ακριβώς. Για να το δούμε, θα πρέπει να περάσουμε στην τρίτη και πιο ενδιαφέρουσα πλευρά τού άρθρου του.

ΙΙΙ. Ερμηνείες

Κατά τον ΑΓ ουδείς λόγος για ανησυχία συντρέχει, πόσω μάλλον για θρήνους και κοπετούς! Το εργατικό κίνημα είναι ήδη εδώ! Μόνο που δεν παρουσιάζεται με τη μορφή την οποία φαντασιώνονται κάποιοι αριστεροί μπετόβλακες, μεταξύ των οποίων —διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;— και οι αφεντομουτσουνάρες μας. Παρουσιάζεται μη συγκροτημένο, διαχυμένο, διεσπαρμένο σε δίκτυα και παραδίκτυα και ροκανίζει το κεφαλαιοκρατικό σύστημα υπόγεια και σιωπηλά!

Μάλιστα (εδώ ο ΑΓ φορτσάρει δυνατά!), αυτή η μορφή που παίρνει, η μη ταξικά συγκροτημένη και επομένως μη οργανωμένη αναλόγως αντίδραση των εργαζομένων, δεν είναι αποτέλεσμα των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών που έχουν επικρατήσει στα χρόνια τού ανεξέλεγκτου καπιταλισμού, όχι. Κατά τον Γαβριηλίδη, είναι προϊόν ενός κάποιου μυστηριώδους είδους συλλογικής στρατηγικής επεξεργασίας, η οποία έχει οδηγήσει τους υποκείμενους στην εκμετάλλευση σε δυο βασικά συμπεράσματα:

1ον, ότι το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να αποφύγουν να συναντηθούν με τους πολιτικά οργανωμένους συντρόφους τους (να βάλουν φωτιά στα γενικά επιτελεία, κατά τη διατύπωση των φίλων τής ΕΟΣ) και

2ον, πως και μόνο το γεγονός ότι θα συγκροτηθούν ως οργανωμένο ταξικό πολιτικό κίνημα είναι όχι ο αποτελεσματικότερος τρόπος να ανατρέψουν τις εκμεταλλευτικές καπιταλιστικές σχέσεις, αλλά, αντίθετα, ο πλέον αυτοκτονικός, αφού έτσι δεν θα καταφέρουν άλλο από το να τις επιβεβαιώσουν, επικυρώνοντας και προσυπογράφοντας με το ίδιο τους το χέρι την ταξική τους ‘‘μοίρα’’! Κι αυτό, γιατί τότε, πάντα σύμφωνα με τον ΑΓ, θα δεχθούν την κατηγοριοποίηση των καπιταλιστών, σύμφωνα με την οποία είναι …«(εργατική) τάξη»!

Αν δεν είναι εργατική τάξη — συνειδητοποιημένη ή όχι, συγκροτημένη ή ‘‘χύμα’’, αδιάφορο, σύμφωνα δηλαδή με τον Ταξικό Δομικό Προσδιορισμό (Νίκος Πουλαντζάς)— τι είναι; Ο ΑΓ δεν μας δίνει σαφή απάντηση. Αλλά, για όσους έχουν διαβάσει μερικά γραφτά του, δεν είναι δύσκολο να την συνάγουν: είναι το νέο κοινωνικό υποκείμενο της ανατροπής τού καπιταλισμού, το Πλήθος!

IV. Τεκμηριώσεις

Θα περίμενε κανείς ότι ο Άκης Γαβριηλίδης, διαπρύσιος κήρυκας των θεωρητικών επεξεργασιών τών Νέγκρι και Χαρντ, θα προσέφευγε σε αυτούς για την τεκμηρίωση των ερμηνειών του. Κι όμως όχι. Καθόλου περιέργως, αλλά κάπως ‘‘πονηρά’’, προσπαθεί να πιαστεί λίγο από τον Αλτουσέρ[2] και κυρίως από τον Ρανσιέρ. Αν πριν φορτσάριζε, εδώ δίνει τα ρέστα του! Μόνο που τα δίνει έχοντας στο χέρι ένα κακόμοιρο …πενταράκι! Ξαναβάζουμε το απόσπασμα που παραθέτει (από παλαιότερη συνέντευξη του Ρανσιέρ, με αφορμή τα 40 χρόνια από τον Μάη τού ’68):

«Δεν είμαστε τάξη».

Τι από αυτά που λέει ο ‘‘δύστυχος’’ Ρανσιέρ —και τα συμφραζόμενά τους— στηρίζει τις απόψεις τού Γαβριηλίδη; Τι-πο-τε!

Τις επιβεβαιώνει μήπως η επισήμανση του Ρανσιέρ ότι «η πολιτική διακόπτει το παιχνίδι των κοινωνιολογικών ταυτοτήτων»; Ας γελάσουμε! Η γκιλοτίνα που διέκοψε τα κεφάλια των ευγενών στη Γαλλία του 18ου αιώνα δεν είχε ως κινητήρια δύναμη την πολιτική;

Ή μήπως επιβεβαιώνει τις απόψεις τού ΑΓ υπέρ της αταξίας και της μη συγκρότησης του εργατικού κινήματος το συμπέρασμα του Ρανσιέρ για τους επαναστατημένους εργάτες «ο ταξικός αγώνας ήταν ο αγώνας για να μην αποτελούν πλέον τάξη, ο αγώνας για να βγουν από την τάξη και από τη θέση που προέβλεπε γι’ αυτούς η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων…»; Μα εδώ μιλάμε για την αλφαβήτα τής διαλεκτικής: Πολεμάς ως τάξη για να καταργήσεις την τάξη σου —και όλες τις άλλες! Τι διάολο! Είναι δυνατόν να μη τα αντιλαμβάνεται αυτά ο Γαβριηλίδης;

V. Φωτιά στα τόπια!

Αν ο ΑΓ στην αρχή φορτσάρισε και μετά έπαιξε τα ρέστα του, για το τέλος μάς επιφυλάσσει μια φαντασμαγορική έκρηξη (στην οποία, φοβόμαστε, ‘‘εξαερώνεται’’ κι ο ίδιος!). Διότι καταθέτει την άποψη ότι η καταφυγή των εργαζομένων στον ιδιωτικό τραπεζικό δανεισμό για να καλύψουν τις υλικές ανάγκες τους[3] είναι σαφής ένδειξη πως η πρωταρχική τους επιθυμία είναι να πάψουν να είναι …μισθωτοί!!! Δεν είναι να βάλουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους! Δεν είναι να αλλάξουν το σαραβαλάκι τους που το έχουν από φοιτητές ενώ τώρα έχουν κι ένα κουτσούβελο! Δεν είναι να στήσουν (έστω: να ψευτοστήσουν!) το δικό τους σπίτι όταν παντρευτούν! Δεν είναι για να κάνουν διακοπές μια φορά σαν άνθρωποι! Τέλος: Δεν είναι καν για να ‘‘εξοφλήσουν’’ ένα παλαιότερο δάνειο που τους πνίγει εδώ και τώρα! Όχι! Τίποτε από όλα αυτά δεν επιθυμούν οι στερημένοι εργαζόμενοι, κατά τη γνώμη του ΑΓ. Επιθυμούν να μην είναι μισθωτοί! Τι να πούμε; Ότι στην προσπάθειά του να αποφύγει τον ‘‘χυδαίο υλισμό’’ και ‘‘οικονομισμό’’ των ‘‘οπισθοδρομικών’’ που επιμένουν να κάνουν λόγο για αποστέρηση των μέσων αξιοπρεπούς διαβίωσης, ξέπεσε στον πιο κωμικό ιδεαλισμό; Ας πούμε αυτό…

Επίλογος

Για να τα λέμε όλα, ο Γαβριηλίδης δεν είναι ο μόνος διανοούμενος της ευρύτερης (εν προκειμένω, πολύ ευρύτερης!) Αριστεράς που επιχειρεί να βγάλει λαγούς από το καπέλο του, καταλήγοντας κάπου μεταξύ τής Ανδρομέδας και του Ωρίωνα (χωρίς καπέλο). Είναι όμως από τους επιφανείς. Αλλά δεν είναι αυτό το σημαντικότερο, ούτε γράψαμε αυτό το σημείωμα γι’ αυτόν το λόγο —εξ άλλου, δεν έχουμε και τίποτε το προσωπικό μαζί του. Ο λόγος ύπαρξης τού παρόντος post είναι άλλος.

Έχουν ξεπεράσει το λογικό όριο τα ‘‘κηρύγματα’’ εναντίον τής οργανωμένης και συντεταγμένης ταξικής πάλης και υπέρ τής αυθόρμητης και ‘‘αυτόνομης’’ δράσης του «ενικώς πολλαπλού»,[4] «συμπαγώς καθολικού»[4] και «αφηρημένα δραστήριου»[4] πλήθους. Για μας, αυτά τα κηρύγματα αταξίας ισοδυναμούν με μια εξαιρετική συνταγή για τη διατήρηση της παρούσας τάξης πραγμάτων. Συνεπώς, ως ένα τέτοιο κήρυγμα, αυτό το περσινό άρθρο τού ΑΓ μπήκε πρωτίστως στη short list μας.

Αν ήρθε και πρώτο, ε, αυτό είναι δευτερεύον και οφείλεται στον Λένιν και τη θεωρία του περί αδύναμου κρίκου…

[1] Αυτό, βέβαια, το λέμε κι εμείς. Αλλά πώς το λέμε…

[2] Υπενθυμίζει en passant τη θέση τού Αλτουσέρ ότι οι κοινωνικές τάξεις συγκροτούνται μέσα από τις σχέσεις τους με τις άλλες, μέσα δηλαδή από την ταξική πάλη. Μα αυτό εξηγεί τη συγκρότησή τους και αντιβαίνει προς τις απόψεις τού ΑΓ, ο οποίος, λίγο παρακάτω στο άρθρο, παρατηρεί με ικανοποίηση την αποσυγκρότηση των εργαζομένων ως τάξης! Τι νόημα έχει να αναφέρεται στη συγκεκριμένη θέση τού Αλτουσέρ;

[3] Μέσα σ’ αυτές τις ανάγκες, εμείς συμπεριλαμβάνουμε και εκείνες τις επινοημένες και επίπλαστες που η κυρίαρχη ιδεολογία γενικά, και ειδικότερα οι προπαγανδιστικοί εμπορικοί ιδεολογικοί μηχανισμοί (Μάρκετινγκ και Διαφήμιση), φροντίζουν να ενσταλάζουν στα μυαλά των ανθρώπων —χωρίς να παραγνωρίζουμε βέβαια και τις αναμφισβήτητες ατομικές ευθύνες τών ‘‘θυμάτων’’…

[4] Διατυπώσεις τών Χαρντ και Νέγκρι.

Η εικόνα, από το elanaspantry.com

Χτυπώντας κ α ι το σαμάρι κ α ι το γάιδαρο: Όπου ο Πιτσιρίκος(!) αποδεικνύεται περισσότερο πρωτοπορία από μερικούς αντισυστημικούς αριστερούς!!!

2011-12-15T23:58:00.009+02:00

«Η Αριστερά δεν έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα σε ποιον κόσμο ζει» (José Saramago)

ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ, νομίζουμε μέχρι το καλοκαίρι, ο Πιτσιρίκος είχε στην προμετωπίδα τού blog του τo εξής μότο (αν θυμόμαστε καλά):

«Μην αγοράζετε Ελευθεροτυπία. Βοηθείστε την να πεθάνει αξιοπρεπώς».

Δεν ξέρουμε —και δεν έχει σημασία— για ποιους λόγους είχε αποφασίσει ο Πιτσιρίκος το μποϋκοτάζ και προέτρεπε τους αναγνώστες του να κάνουν ευθανασία στην «Ελευθεροτυπία». Είτε αυτοί ήταν προσωπικοί (το θεωρούμε απίθανο), είτε τα ‘‘είχε πάρει’’ με κάποια δημοσιεύματα, είτε επειδή θεωρούσε πως αυτό ήταν η καλύτερη απάντηση σε αντεργατικές πρακτικές τής εργοδοσίας, συσκέφτηκε με τον εαυτό του και έριξε τη γραμμή για ζύμωση. Βέβαια, στην τελευταία περίπτωση, δημιουργείται η απορία γιατί μαζί με τη συγκεκριμένη πρόταση δεν φρόντισε να παραθέσει και άλλες. Όπως, λόγου χάρη, μην αγοράζετε το απορρυπαντικό Τάδε, ή ακυρώστε τη συνδρομή σας στην εταιρία κινητής τηλεφωνίας Δείνα, ή αλλάξτε τη μάρκα τσιγάρων Χι που καπνίζετε, και κόψτε τον καφέ Ψι που προτιμάτε, αφού δεν υπάρχει κλάδος οικονομικής δραστηριότητας που να μην πλήττεται από την κρίση και να μη στέλνει τον λογαριασμό στους εργαζόμενους. Εν πάση περιπτώσει, ας μη τα θέλουμε όλα. Ας αφήσουμε και κάτι να πέσει κάτω και ας μην επιμείνουμε στην απορία μας.

Πολύ περισσότερο που, όπως σαφώς υπονοούμε στην αρχή, ο Πιτσιρίκος έχει αποκαθηλώσει πια το σύνθημα της θανατικής καταδίκης της εφημερίδας. Γιατί άραγε; Καταλήγουμε στο συμπέρασμα, μετά λόγου όχι γνώσεως, αλλά βάσιμης υπόθεσης, πως το έκανε όταν συνειδητοποίησε με τη βοήθεια της πραγματικότητας —δηλαδή των αδιεξόδων που αυτή αντιμετωπίζει από το φθινόπωρο και μετά— ότι το μποϋκοτάζ δεν θα οδηγούσε μόνο στον αξιοπρεπή θάνατο την «Ελευθεροτυπία», αλλά και στην ‘‘αναξιοπρεπή’’ επιβίωση (σε συνθήκες ανεργίας) των 800 περίπου εργαζομένων σ’ αυτήν. Για να αποδειχθεί ότι ο Πιτσιρίκος που, κατά πάσα πιθανότητα δεν έχει διαβάσει ποτέ του Μαρξ, σαν τον Πέτρο, τον Γιόχαν και τον Φραντς κι αυτός, και που ίσως τον μπερδεύει με τον Γκρούσο Μαρξ, έχει νιώσει (εξ ενστίκτου;) μερικά από τα σημεία-κλειδιά τής θεωρίας τού Κάρολου, παρά τις συχνά ‘‘στρυφνές’’ έννοιες και περίπλοκες διατυπώσεις τού ‘‘Παππού’’.

Ας πούμε, φαίνεται ότι ο Πιτσιρίκος έχει συλλάβει το παρακάτω σημείο από τα Χειρόγραφα 1861 – 1863 του Μαρξ (τα bold δικά μας):

«[…] οι κοινωνικές μορφές της εργασίας […] είναι σχέσεις συγκροτημένες τελείως ανεξάρτητα από τα μεμονωμένα άτομα. Οι εργάτες, ως υποταγμένοι στο κεφάλαιο γίνονται στοιχεία αυτών των κοινωνικών κατασκευών […] Και αυτό παίρνει μια μορφή η οποία είναι τόσο πιο πραγματική, όσο περισσότερο τροποποιείται η εργασία τους από αυτές τις μορφές, έτσι ώστε όταν είναι απομονωμένη, δηλαδή έξω από το καπιταλιστικό πλαίσιο, είναι παντελώς ανίσχυρη και η ικανότητά της για ανεξάρτητη παραγωγή καταστρέφεται».

Κι αν δεν έχει πιάσει αυτό, κάπως έχει συναισθανθεί ότι το κεφάλαιο είναι παραγωγικό υπό δυο διαφορετικές αλλά αλληλοσυμπληρούμενες έννοιες. Όπως το διατυπώνει ο Μαρξ στα «Αποτελέσματα της Άμεσης διαδικασίας Παραγωγής»:

«1. ως ο πειθαναγκασμός προς εκτέλεση υπερεργασίας […]

2. ως η προσωποποίηση και ο εκπρόσωπος, η πραγμοποιημένη μορφή των “κοινωνικών παραγωγικών δυνάμεων της εργασίας” ή των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνικής εργασίας».

ΕΙΔΑΤΕ Ο ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ; Εμείς να τα βλέπουμε αυτά που τον κοροϊδεύουμε! Και να ’ταν μόνο αυτό; Η τιμωρία μας είναι ακόμα πιο σκληρή, γιατί έχει και χειρότερα! Έχει και χειρότερα, διότι αυτό που συνειδητοποίησε ο Πιτσιρίκος, ότι δηλαδή οι μόνοι που θα βλαφτούν από το κλείσιμο της «Ελευθεροτυπίας είναι οι εργαζόμενοι σ’ αυτήν, ως στοιχεία υπαγόμενα στην ατομικής ιδιοκτησίας επιχείρηση «Ελευθεροτυπία», κι όχι η Μάνια Τεγοπούλου, και γι’ αυτό κατέβασε την πρόταση για μποϋκοτάζ, αυτό λοιπόν φαίνεται ότι δεν το έχουν συνειδητοποιήσει οι φίλοι τού Δώσε Πάσα, αριστεροί όχι της όποιας-όποιας Αριστεράς, αλλά της αντισυστημικής τοιαύτης παρακαλούμε! Έτσι δείχνει τουλάχιστον το μπανεράκι που έχουν αναρτημένο εδώ και πολύ καιρό στο blog τους:

Όπως βλέπετε, κάποιοι Αγανακτισμένοι βιβλιόφιλοι είχαν τη ‘‘φαεινή’’ ιδέα να …‘‘τιμωρήσουν’’ τη Σοφία Ελευθερουδάκη, κηρύσσοντας μποϋκοτάζ στα βιβλιοπωλεία της! Για να είμαστε δίκαιοι, δεν ξέρουμε αν την έχουν ακόμα, ή, ακολουθώντας το παράδειγμα της ‘‘πρωτοπορίας’’ τους (ο Πιτσιρίκος ήταν πρώτος και καλύτερος στην πλατεία Συντάγματος), έχουν αναθεωρήσει. Μπορεί να είναι κι έτσι. Σίγουρα όμως δεν είναι έτσι για τους αριστερούς αντισυστημικούς φίλους τού Δώσε Πάσα. Οι οποίοι εξακολουθούν να μοστράρουν το μπάνερ στο blog τους, μες την καλή χαρά!

ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΙ; Να πούμε ότι αριστεροί άνθρωποι με χιλιόμετρα και χιλιόμετρα στο κοντέρ τους εντός τής Αριστεράς, απ’ ό,τι φαίνεται στα γραπτά τους, δεν έχουν κατανοήσει τα βασικά της μαρξικής κοσμοθεωρίας; Αστεία πράγματα!

Να πούμε ότι έβαλαν το μπάνερ για υποστήριξη και το ξέχασαν; Αν το ξέχασαν είναι ανθρώπινο και ουδείς ψόγος. Αλλά το ερώτημα δεν είναι αυτό, αν το ξέχασαν. Το ερώτημα είναι γιατί το έβαλαν. Ή μάλλον: γιατί το έβαλαν έτσι, ασχολίαστο και υιοθετώντας το άκριτα, αντί να κάνουν, ας πούμε, μια ανάρτηση σαν αυτή που κάνουμε εμείς τώρα.

Ποιος θα εξηγήσει στους Αγανακτισμένους βιβλιόφιλους, και στον κάθε Αγανακτισμένο, ότι η σατανικότητα του κεφαλαίου έγκειται ακριβώς σε αυτό: να αγκαλιάζει δηλαδή τα πάντα γύρω του και να μετατρέπει πειθαναγκαστικά, και εν τέλει εκβιαστικά, ακόμα και αυτούς που υφίστανται την εκμετάλλευσή του σε υπερασπιστές του;[1] (Γιατί, αλήθεια: μπορεί να φανταστεί κανείς τι ‘‘χαρά’’ θα έκαναν οι εργαζόμενοι στον «Ελευθερουδάκη» αν έβλεπαν το πρωί την παραπάνω αφίσα κολλημένη έξω από τα βιβλιοπωλεία στα οποία δουλεύουν; Επιτυχημένο μποϋκοτάζ θα συνεπαγόταν χαμηλότερες πωλήσεις. Χαμηλότερες πωλήσεις θα συνεπάγονταν λιγότερα κέρδη. Και λιγότερα κέρδη, ακόμα περισσότερες απολύσεις! Ή αλλιώς: όταν είσαι επάνω στον γάιδαρο και εξαρτάσαι από αυτόν για να πορευτείς, είναι ανόητο να χτυπάς είτε το σαμάρι, είτε το γάιδαρο! Εκείνο που έχει νόημα, το μόνο που έχει νόημα, είναι να τον εξουσιάσεις!)

Ποιος θα τους πει ότι η λύση στο θηριώδες πια πρόβλημα της ανεργίας δεν είναι το μποϋκοτάζ στην όποια επιχείρηση, αλλά η συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων και, παραπέρα, η πολιτική τους οργάνωση, που θα μετατρέψει τον αγώνα για ψωμί σε αγώνα για την πολιτική εξουσία, ώστε αυτό το σατανικό αδηφάγο σύστημα να αντικατασταθεί από ένα άλλο, δικαιότερο και ανθρωπινότερο;

Να υποθέσουμε ότι δεν θέλουν να αναλάβουν ένα τέτοιο ρόλο πρωτοπορίας, αφού, στα πλαίσια της αντισυστημικότητάς τους, αρνούνται να ‘‘υποδείξουν’’ στους ανθρώπους τι και πώς να σκέφτονται;

Διαβάζοντας και παρακολουθώντας τη θεματολογία του ιστολογίου τους και αρκετά από τα σχόλια που γράφονται εκεί, σ’ αυτό καταλήγουμε, αυτό θεωρούμε πιο πιθανό για μια τέτοια στάση ‘‘συγχώνευσης’’ με τον κόσμο και τελικά αυτοδιάλυσης μέσα στον κόσμο. Φαίνεται πως κάπως έτσι έχουν καταλάβει τον στίχο τού Ρίτσου: «Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ' τον κόσμο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο». Φοβόμαστε ότι τον έχουν καταλάβει λάθος.

Και φοβόμαστε και κάτι χειρότερο:

Ότι σύντομα —αν δεν έχει συμβεί ήδη— θα σμίξουν με τον κόσμο για να ακολουθήσουν μαζί του κάποιον …Πιτσιρίκο!….

ΥΓ Σε όσους αναγνώστες αναρωτιούνται τι σχέση έχει ο κόκορας της εικόνας μας με το γάιδαρο του τίτλου μας θα θέλαμε να πούμε: Ούτε την παραμικρή! Έχει όμως απόλυτα στενή σχέση με την παροιμία «45 Γιάννηδες, ενός κοκόρου γνώση!». Ε, δεν είναι και τόσο δύσκολο να κάνουν την αναγκαία αντικατάσταση για να πάρουν το μήνυμα… ;-)

[1] Κάπως έτσι έχουμε σκεφτεί εμείς και αγοράζουμε την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» ανελλιπώς, αν και όχι πάντα σύσσωμοι, για να τα λέμε όλα.

Η εικόνα, από το fatsimaremag.blogspot.com

Ο Μαρξ πέθανε, ο Ένγκελς πέθανε, η Ρόζα πέθανε, ο Λένιν πέθανε, ο Τρότσκι πέθανε, ο Στάλιν πέθανε, ο Τσε πέθανε, ο Μάο πέθανε, ο Κάστρο τη βγάζει δεν τη βγάζει, ο Τσάβες έμπλεξε άσχημα και, τώρα τελευταία, ο Γιάννης Μηλιός δεν αισθάνεται καθόλου καλά και το Κοκκινοπράσινο Δίκτυο τα ’χει παίξει!

2011-12-12T21:35:00.012+02:00

ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΟ ΜΥΣΤΙΚΟ, τουλάχιστον για όσους ξέρουν να διαβάζουν τα σημάδια των αριστερών εσωτερικών ‘‘τριγμών’’: ο ΣΥΝ (κατ’ επέκταση και ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού, όταν συναχώνεται ο πρώτος, αρχίζει σχεδόν αμέσως κι ο δεύτερος τα αψού!), ασχέτως της δημοσκοπικής ανόδου του, περνάει ζόρια! Βέβαια, για να τα λέμε όλα, όπως ορθά επισημαίνει με την τελευταία ανακοίνωσή του το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, καθώς τα πράγματα όλο και σκουραίνουν, ζόρια περνάει ολόκληρη η Αριστερά (του Μετώπου Α-Α συμπεριλαμβανομένου, βεβαίως βεβαίως…). Οπότε, ας μη χαρούν μερικοί-μερικοί, ενδεχομένως, από όσους διαβάσουν αυτές τις γραμμές, επειδή σήμερα θα μιλήσουμε για τα ζόρια τού ΣΥΝ. Λίγο ή πολύ, αφορούν σε όλους εμάς.

ΤΙ ΤΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ και από πού προέρχονται; Ένα ένα. Ας εξετάσουμε κατ’ αρχήν το πρώτο ζήτημα. Βασικά, τα προκαλούν δυο ευδιάκριτες εξελίξεις.

Η πρώτη είναι η σαφής ριζοσπαστικοποίησή του σε σχέση με τη στάση απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη, η οποία συνοψίζεται με εύγλωττο τρόπο στο σύνθημα «καμιά θυσία για το ευρώ». Είναι αλήθεια ότι παρόμοια θέση δεν εκφράζεται ούτε κατά διάνοια στην απόφαση του τελευταίου συνεδρίου τού ΣΥΝ, ούτε και στις κατοπινές συνεδριάσεις τής Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του. Και είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι δεν ανιχνεύεται, παρά με πολύ-πολύ διασταλτική ερμηνεία κάποιων σημείων —τόσο διασταλτική, που θα ισοδυναμούσε με καραμπινάτη διαστρέβλωση— ούτε στην τελευταία συνεδρίαση της ΚΠΕ, η οποία έγινε ελάχιστες ημέρες πριν τη συνεδρίαση της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής τού ΣΥΡΙΖΑ, όπου και αποφασίστηκε η υιοθέτηση της συγκεκριμένης γραμμής. Επομένως, δεν είναι ούτε αυθαίρετο, ούτε υπερβολικό να σκεφτεί κανείς ότι ο ΣΥΝ, κατά κάποιο τρόπο ‘‘εσύρθη’’ να βάλει την υπογραφή του κάτω από το «καμιά θυσία για το ευρώ». Αλλά ας μη μείνουμε εκεί. Δεν έχει και τόσο σημασία και, εξ άλλου, αντί του «εσύρθη» μπορεί κάλλιστα να αντιπροτείνει κάποιος άλλος τη διατύπωση «άκουσε και πήρε τα μηνύματα των καιρών, όπως πρέπει να κάνει κάθε αριστερό κόμμα». Άφεριμ κι εμείς μαζί του! Σε κάθε περίπτωση πάντως, η τζίφρα έπεσε και την κρατάμε.[1]

Η δεύτερη εξέλιξη είναι τα ‘‘γκάζια’’ που έχει πατήσει ο ΣΥΝ για να ακουστεί σε ευρύτερα ακροατήρια, επομένως και για να διευρύνει την επιρροή του, καθώς και οι επαφές του με στελέχη τού ΠΑΣΟΚ, τα οποία αποφάσισαν να κουνήσουν μαντήλι στον ΓΑΠ και στους λοιπούς …‘‘αντιεξουσιαστές της εξουσίας’’. Αυτή η προσπάθεια είναι συνεπής με τη στρατηγική κατεύθυνση (του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ) της δημιουργίας ενός αριστερού συνασπισμού εξουσίας. Κατεύθυνση, να το πούμε κι αυτό, με την οποία εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα.

Αυτές είναι οι αιτίες λοιπόν, κατά την ταπεινή μας άποψη. Ας δούμε τώρα τους συντελεστές εκ των οποίων προέρχονται τα ζόρια τού ΣΥΝ.

ΣΥΝΗΘΩΣ, ΣΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΟΜΜΑΤΑ τέτοιου τύπου πονοκεφάλους προκαλούν κάποιες ισχυρές μειοψηφίες. Στην προκείμενη περίπτωση όμως, συμβαίνει το εξής παράδοξο: να είναι η πλειοψηφία αυτή η οποία κυρίως ‘‘γκρινιάζει’’ (αν και ούτε το Αριστερό Ρεύμα τού Λαφαζάνη κάθισε τελείως ήσυχο). Πλειοψηφία, στην οποία στηρίζεται και στηρίζει και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας! Παρ’ όλα αυτά, είναι αυτονόητο ότι, κατά μεγάλο, το μεγαλύτερο ποσοστό, η ‘‘γκρίνια’’ απευθύνεται σ’ αυτόν, ως Πρόεδρο του κόμματος.

Κάπως σιωπηλή και ‘‘υπόγεια’’ ‘‘γκρίνια’’ όμως, να το παραδεχθούμε αυτό. Από το ψάξιμο που κάναμε δεν εντοπίσαμε παρά μόνο ένα άρθρο στην «Αυγή», το οποίο βάλλει ευθέως και ολογράφως κατά του συνθήματος «καμιά θυσία για το ευρώ». Η Iskra τού Αριστερού Ρεύματος αντέδρασε μάλλον χλιαρά στις συνεργασίες με πρώην στελέχη τού ΠΑΣΟΚ (το άλλο μικρότερο τμήμα της εξ αριστερών αντιπολίτευσης, η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση, ούτε καν χλιαρά), ‘‘σιγοντάροντας’’ μια ανοιχτή επιστολή διαμαρτυρίας (εξ αριστερών) 32 στελεχών και μελών τού ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης.[2] Όσο για τις αντιδράσεις μετά την πρόσφατη διαδικτυακή συνέντευξη Τσίπρα στο ελληνοκεντρικό site olympia.gr και σε άλλα παρόμοια ηλεκτρονικά social media, τα οποία χαρακτηρίζει μπόλικη ελληνορθοδοξία και αντιπαγκοσμιοποιητική διάθεση, από τη σκοπιά όμως της υπεράσπισης του ελληνισμού, και ποικίλο αναγνωστικό κοινό από το οποίο δεν απουσιάζουν ασφαλώς και οι ακροδεξιοί, αυτές ήταν κυριολεκτικά βουβές! Δεν ακούστηκε ούτε κιχ ένστασης και διαμαρτυρίας! Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι στο διαδίκτυο συζητήθηκε επικριτικά σε αρκετές περιπτώσεις —σε ορισμένες από αυτές, με την εμπλοκή και της ταπεινότητάς μας.[3]

ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ ΟΛΑ, αυτή την αφωνία δεν την περιμέναμε από το ‘‘σκληρό’’ πυρήνα της τωρινής πλειοψηφίας τού ΣΥΝ: το Κοκκινοπράσινο Δίκτυο και, βεβαίως βεβαίως, τον Γιάννη Μηλιό, υπεύθυνο Οικονομικής Πολιτικής τού κόμματος και λενινιστή χωρίς λενινισμό! Κανονικά, έπρεπε να έχουν βγει στα κεραμίδια σαν τους γεναριάτικους γάτους —έστω και ένα μήνα νωρίτερα! Γιατί για όλα τα θέματα που θίξαμε, οι θέσεις τους κινούνται στην διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση. Φανατικοί εχθροί του ‘‘λαϊκισμού’’, είτε στην καρατζαφέρεια εκδοχή, είτε στην πασοκική, είτε στην ‘‘εθνοκομμουνιστική’’ (λέγε με ΚΚΕ), διαπρύσιοι κήρυκες του «τι Παπάγος (ευρώ), τι Πλαστήρας (δραχμή)», σημασία έχουν οι παραγωγικές σχέσεις και κυρίως η ταξική πάλη, η οποία όμως, —έτσι τα ’φερε η ζωή!— ευνοείται από το ...ευρώ, και βέβαια ορκισμένοι ‘‘αντιεθνικιστές’’, που σου κόβουν την καλημέρα, ακόμα κι αν πανηγυρίσεις κάνα γκολ «του αντιπροσωπευτικού ποδοσφαιρικού συγκροτήματος του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού»! Σκέψου να σε δουν να δίνεις και συνέντευξη στο olympia.gr!!!

ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ δεν έβγαλαν κιχ οι φίλοι μας, δεν μας είναι δύσκολο να φανταστούμε την ‘‘πίκρα’’ που έφαγαν. ‘‘Πίκρα’’ αυτοί; Μέλι εμείς! Το οποίο θα μετατραπεί σε νέκταρ, αν αυτή η νέα γραμμή τού ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ συνεχιστεί με λιγότερα λάθη και χωρίς ζιγκ-ζαγκ.

ΥΓ(Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011): Ο φίλος redteam με ένα σχόλιο μάς διευκρινίζει ότι η τάση τού ΣΥΝ «Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση» επέκρινε την πρόσφατη συνεργασία τού ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ με την «Κοινωνική Αριστερά» των πρώην στελεχών τού ΠΑΣΟΚ Κοτσακά, Ραυτόπουλου, κ.ά. Έστειλε μάλιστα και σχετική επιστολή στην «Αυγή», η οποία όμως, όπως υποστηρίζει και δεν έχουμε λόγους να αμφισβητήσουμε, δεν δημοσιεύθηκε (μπορείτε να τη διαβάσετε στο σχόλιό του, όπου την παραθέτει). Τον ευχαριστούμε για την πληροφορία, η οποία έχει τη σημασία της, αλλά είμαστε ‘‘αθώοι’’ τού …‘‘εγκλήματος’’! Πριν γράψουμε ό,τι γράψαμε, εξετάσαμε το blog τής εν λόγω τάσης, όπου δεν υπήρχε ούτε η επιστολή, ούτε κάποιο σχετικό post.

Για να τα λέμε όλα όμως, εκεί που δεν είμαστε και τόσο ‘‘αθώοι’’ (αλλά χωρίς καμία πρόθεση) είναι στην αξιολόγηση της αντίδρασης του Αριστερού Ρεύματος (Λαφαζάνης) γι’ αυτή τη συνεργασία. Δεν ήταν και τόσο χλιαρή όσο λέμε, αφού στην Iskra είχε δημοσιευτεί και άλλο κείμενο, εκτός από αυτό που αναφέρουμε στην ανάρτησή μας. Αλλά έχουμε και το ελαφρυντικό μας: το link γι’ αυτό το δεύτερο άρθρο δεν είχε καμία ιδιαίτερη οπτική σήμανση στο κείμενο της Iskra, για το οποίο κάνουμε λόγο (βάζοντας και link) στο post. Μόνο αν πέρναγε το ποντίκι από εκεί, μπορούσε κανείς να το διακρίνει. Ε, το δικό μας δεν έτυχε να περάσει! Μισή ντροπή δική του, μισή ντροπή τής Iskra! ;-)

[1] Όπως έχουμε κρατήσει και τη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξη τύπου με αφορμή την Έκθεση της Θεσσαλονίκης, όπου, απαντώντας σε κάποια ερώτηση, αναρωτήθηκε ρητορικά πως, αν η χώρα μας δεν έχει κάποιες μίνιμουμ αντιπαροχές για την εκχώρηση της δυνατότητάς της να διατηρήσει το εθνικό της νόμισμα, «τι νόημα έχει η παρουσία της [στην Ευρωζώνη];»

[2] Δυο λόγια γι’ αυτές τις συνεργασίες, χωρίς να φωτογραφίζουμε κανένα πρόσωπο: Όταν, αυτή την εποχή, μαθαίνουν ότι η Αριστερά συζητάει, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα προσέλθει κάθε καρυδιάς καρύδι. Μια κάποια διαλογή είναι επιβεβλημένη. Όσο όμως είναι επιζήμιο να την κάνεις με σουρωτήρι, άλλο τόσο αναποτελεσματικό είναι να την κάνεις με το κόσκινο του αλευριού!

[3] Πολύ συνοπτικά η θέση μας: Ο (αριστερός) Μωάμεθ πρέπει να πηγαίνει όχι μόνο στο βουνό, αλλά και στου βοδιού το κέρατο, προκειμένου να διαδώσει τις ιδέες του! Παίρνοντας όλες τις προφυλάξεις βέβαια και προνοώντας να εξουδετερώσει εκ των προτέρων την όποια εκμετάλλευση επιχειρηθεί να γίνει από εχθρούς και ‘‘φίλους’’, αλλά και την οικειοποιητική διαστρέβλωση από τους ‘‘αταίριαστους’’ συνομιλητές του. Είμαστε πρόθυμοι να δεχθούμε ότι εδώ, στις προφυλάξεις δηλαδή, δεν τα έκανε όλα σωστά ο Αλέξης Τσίπρας. Αλλά μέχρι εκεί. Η γενική θέση μας για τον (αριστερό) Μωάμεθ δεν αλλάζει!

Η εικόνα, από το werra-apotheke-mihla.de

Να καεί μέχρι λεπτό το μπουρδέλο το ευρώ;

2011-12-07T22:06:00.009+02:00

Το έχουμε ξαναγράψει και το έχουμε πει αρκετές φορές σε διάφορες συζητήσεις: από τις αρχές τού προηγούμενου χρόνου και μετά, κάθε μέρα που περνάει μας βρίσκει όλο και πιο πολύ ευρωσκεπτικιστές. Και δεν έχουμε κανένα λόγο να αποκρύψουμε το γεγονός ότι ήδη ο σκεπτικισμός μας έχει ξεπεράσει πια την πορτοκαλί ζώνη συναγερμού και έχει μπει για τα καλά στην περιοχή τής κόκκινης.

Με την Αριστερά ανήμπορη να εμπνεύσει τη δημιουργία ενός πολιτικού μετώπου αντίστοιχου με το κοινωνικό και το οποίο, υπό τη δική της ηγεμονία, θα μπορέσει να ‘‘κάνει παιχνίδι’’, με την πλειοψηφία τού ελληνικού λαού να ταυτίζει το ευρώ περίπου με τη διατήρηση τής ζωής κάθε έμβιου όντος στην Ελλάδα, είναι πολιτική ανοησία να περιμένουμε θαύματα. Τι μένει; Να ελπίζουμε στον …αντίπαλο! Περίπου όπως ο τερματοφύλακας παρακαλάει κάτω από τα δοκάρια του να αστοχήσει ο αντίπαλος παίκτης που χτυπάει το πέναλτι...

Εκεί συγκεντρώνονται λοιπόν και οι δικές μας ελπίδες. Ότι στην αυριανή Σύνοδο Κορυφής η σιδηρά Καγκελάριος και ο comme il faut ‘‘οραματιστής’’ Πρόεδρος, που μίλησε για «επανίδρυση της Ευρώπης»,[1] δεν θα μπορέσουν να πετύχουν τα σχέδιά τους, εξ αιτίας αυτού ή του άλλου λόγου,[2] για μεγαλύτερη δημοσιονομική ένωση υπό τη μπαγκέτα του γαλλογερμανικού Άξονα, που θα σημαίνει ακόμα λιγότερη δημοκρατία από την ελάχιστη που έχει απομείνει και ολοκληρωτική υπαγωγή των ευρωπαϊκών υποτελών τάξεων στον ζυγό τών ‘‘αγορών’’ και των πολιτικών εκπροσώπων τους. Με πιθανό αποτέλεσμα το συνεχιζόμενο ξήλωμα του πουλόβερ τού ευρώ.

Έτσι λοιπόν, στο ερώτημα του τίτλου εμείς απαντάμε: «να καεί το γμνο, να καεί!». Δεν θα είναι ο Παράδεισος βέβαια. Κι από πολλές απόψεις, τα πράγματα θα επιδεινωθούν αντί να καλυτερεύσουν. Αλλά, για να μείνουμε στο πιο απλό και άμεσα ορατό, τουλάχιστον θα έχει αφαιρεθεί ένα πολύ μεγάλο όπλο εκβιασμού από τους ταξικούς αντιπάλους μας.

Ένα μεγάλο όπλο εκβιασμού από τους ταξικούς αντιπάλους μας και η μια από τις δυο παρωπίδες που εμποδίζουν (ή βολεύουν) την όραση πολλών δικών μας…

ΥΓ (8/12/2011): Ένα σχόλιο τού φίλου george μάς θύμισε τη μορφή με την οποία εκδηλώθηκε ο δεσποτισμός του γαλλογερμανικού Άξονα στο ποδόσφαιρο: το μαγείρεμα του αποκλεισμού του Ολυμπιακού από τη φάση των 16 στο Champions League προς όφελος της γαλλικής Μαρσέιγ καθώς και το μαγείρεμα για να προκριθεί η Λυών εις βάρος τού Άγιαξ. Νομίζουμε ότι αξίζει αυτή την πρωτοσέλιδη μνεία. Έτσι, και ως μια κάποια αποζημίωση στην περίπτωση που ο george, εκτός από ‘‘καμένος’’ ελληνοευρωπαίος, είναι και ‘‘καμένος’’ Ολυμπιακός! ;-)

[1] Δεν είδαμε όμως κανέναν εκ δεξιών να τον κατηγορεί για συνοδοιπορία με το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς που προωθεί το ίδιο σύνθημα. Μια ακόμα απόδειξη ότι οι δεξιοί είναι πολύ περισσότερο ευφυείς από κάμποσα δικά μας ‘‘ξεφτέρια’’, που ‘‘βλέπουν’’ την Αριστερά να συμπλέει τάχα με τη Δεξιά (ή και την ακροδεξιά!) και να τη συναγωνίζεται σε ‘‘εθνικοπατριωτικές’’ κορώνες…

[2] Εκ των οποίων ο κυριότερος βέβαια θα είναι να μη τα βρουν στα παζάρια με τους άλλους εκπροσώπους των ευρωπαϊκών αρχουσών τάξεων.

Η photo, από το 123rf.com

Εκκαθαρίσεις…

2011-12-04T14:51:00.004+02:00

ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ οι τελευταίοι που έχουμε δικαίωμα να ανεβάσουμε αυτή την ανάρτηση. Ψέματα. Έχουμε όχι μόνο δικαίωμα, αλλά, πιστεύουμε, και υποχρέωση. Γιατί, αν και φαινομενικά είναι κατά κάποιο τρόπο ‘‘προσωπική’’ και για ένα ζήτημα που θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε να μας ειρωνευτεί λέγοντας «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα!», στην πραγματικότητα είναι 101% πολιτική.

Χθες, εντελώς κατά τύχη κι από σπόντα, παρατηρήσαμε ότι ένα αριστερό ιστολόγιο, που μέχρι πρόσφατα μας είχε στο blogroll του δεν μας έχει πια. Κι αν θυμόμαστε καλά, μαζί μ’ εμάς πρέπει να πήραν ‘‘την άγουσα προς τα αποδυτήρια’’ και μερικά άλλα blogs: η νέα, ‘‘ενημερωμένη’’ λίστα ιστολογίων μάς φάνηκε κομμάτι κουτσουρεμένη σε σχέση με το παρελθόν. Εδώ, πρέπει να ανοίξουμε μια παρένθεση, για να εξηγήσουμε λίγο και τα περί γάιδαρου και πετεινού που γράψαμε παραπάνω.

Όπως μπορεί να δει ο καθένας, εμείς τέτοια λίστα ιστολογίων δεν έχουμε. Εξαίρεση έχουμε κάνει για δυο μόνο blogs, ο χαρακτήρας των οποίων δίνει αυτομάτως και την εξήγηση γι’ αυτή την εξαίρεση. Ποτέ δεν έχει τύχει να εξηγήσουμε αυτή την πρακτική. Σήμερα είναι μια καλή ευκαιρία.

ΧΟΝΤΡΙΚΑ, ΔΥΟ ΕΙΝΑΙ οι κύριοι λόγοι για την κατάρτιση και εμφάνιση μιας τέτοιας λίστας. Ο πρώτος είναι για να υποδηλώσεις με ποια ιστολόγια συγγενεύουν οι απόψεις σου και ο δεύτερος για να αυξήσεις την επισκεψιμότητα στο blog σου, αφού σε ένα ποσοστό θα παίζει το ρόλο μιας διευκολυντικής πύλης εισόδου σε άλλα blogs. Βεβαίως, στην πράξη, τα όρια μεταξύ αυτών των δυο κινήτρων συγχέονται κάπως, έτσι που να θυμηθεί κανείς την παροιμία «μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια». Αφού δηλώσουμε ότι δεν μας ενδιαφέρει διόλου η τεχνητή αύξηση των κλικ στο τσαρδί μας, να πούμε δυο λόγια γιατί δεν εμφανίζουμε ούτε τα ‘‘συγγενή’’ blogs:

Για να αποφύγουμε τις ‘‘παρενέργειες’’. Η κυριότερη εκ των οποίων είναι να αλλοιωθεί το νόημα των δικών μας απόψεων μέσω του επηρεασμού των αναγνωστών μας μόνο και μόνο από την παρουσία στη λίστα ιστολογίων μας του Χ, Ψ, ή Ω ιστολογίου. Και άσχετα από το γεγονός ότι οι απόψεις μας συγγενεύουν με κάθε αριστερό ιστολόγιο, με άλλο περισσότερο και μ’ άλλο λιγότερο, θέλουμε να είναι απόλυτα σαφές τι ακριβώς λέμε εμείς. Είτε είναι σωστό, είτε είναι η μεγαλύτερη ανοησία τής μπλογκόσφαιρας.

Το σκεπτικό αυτό, απ’ όσο έχουμε δει, είναι πολύ μειοψηφικό στα αριστερά ιστολόγια. Τα περισσότερα εμφανίζουν λίστα ιστολογίων. Από μια άποψη τα θέλουν και ‘‘μπλέκουν’’. Το πώς ξεμπλέκουν όμως, όταν θεωρούν, ορθά ή λανθασμένα, πως ‘‘έμπλεξαν, δεν μπορεί παρά να είναι αντικείμενο κριτικής. Και μ’ αυτό, κλείνει η παρένθεση.

ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ‘‘ΔΙΑΓΡΑΦΗ’’ ΜΑΣ: Δεν είναι η πρώτη φορά που πέφτουμε θύματα μιας τέτοιας ‘‘εκκαθάρισης’’. Μας έχει ξανασυμβεί άλλη μια φορά —άλλη μια φορά απ’ όσο ξέρουμε. Υπάρχουν όμως δυο βασικές διαφορές μ’ εκείνη την παλιά περίπτωση.

Η πρώτη: Τότε, μας εξαφάνισε από την οθόνη του ένα αντιφασιστικό και όχι αριστερό ιστολόγιο (όποιος δεν καταλαβαίνει τη διαφορά «δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει»!). Η δεύτερη: Ξέραμε το κατηγορητήριο και την ετυμηγορία με βάση τα οποία είχαμε χάσει τα ‘‘κεφαλάκια’’ μας. Τώρα δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα! Έχουμε όμως κάποιες υποψίες.

Ο ΦΙΛΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ‘‘καθάρισε’’ πήρε το λόγο εδώ μια και μοναδική φορά, πριν από αρκετούς μήνες. Το σχόλιό του ήταν αποτέλεσμα μιας καραμπινάτης παρερμηνείας εκ μέρους του που έβγαζε μάτι, αφού, σύμφωνα με αυτήν, είχε ‘‘μυριστεί’’ στην ανάρτησή μας …«άρωμα αποδοχής της κατάστασης»! Του είχαμε εξηγήσει, αλλά δεν επανήλθε. Τον πείσαμε; Δεν τον πείσαμε; Ποτέ δεν μάθαμε. Πάντως, τότε δεν είχε πέσει το ‘‘λεπίδι’’. (Καλά-καλά δεν είμαστε σίγουροι αν φιγουράραμε από τότε στο blogroll του, ή μας έβαλε αργότερα!) Έπεσε κάποια στιγμή μετά. Μάλλον το καλοκαίρι.

Τι καθιστά απίθανο το ενδεχόμενο να πέσαμε θύματα ‘‘εκκαθάρισης’’, επειδή ο φίλος μας έπεσε θύμα παρερμηνείας σε κάποια ή κάποιες αναρτήσεις μας; Τίποτε απολύτως! Το ακριβώς αντίθετο, αν συνυπολογίσουμε την τάση του να παρερμηνεύει. (Το αποκαρδιωτικό: είναι από τα ‘‘διαβασμένα’’ αριστερά ιστολόγια, δεν γράφει άλλα τών αλλών… Προφανώς όμως, δεν αρκεί αυτό για να μη ‘‘διαβάζει’’ κιόλας έτσι…) Έτσι κι αλλιώς πάντως, παρερμήνευσε ή δεν παρερμήνευσε, δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να εκφράσει εδώ τη διαφωνία του...

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ‘‘ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ’’ από αυτή τη μικρή, ασήμαντη ιστοριούλα; Νομίζουμε πως ναι. Όχι νομίζουμε! Το κόβουμε το (αριστερό!) χέρι μας και οι πέντε!

Μιλάτε ρε σύντροφοι! Δεν σας έδωσε ο καλός θεούλης στόμα και μιλιά; Σας έδωσε! Ε, τότε, τι στο διάολο το έχετε ραμμένο; Μιλήστε! Μπορεί να έχετε δίκιο, μπορεί να έχετε άδικο. Μπορεί να έχετε λίγο δίκιο εσείς, και λίγο δίκιο εμείς. Μπορεί εσείς να μην καταλάβατε γιατί δεν μας ‘‘διαβάσατε’’ σωστά, ή μπορεί να μην καταλάβατε γιατί εμείς δεν τα γράψαμε σωστά. Μιλήστε και θα τα βρούμε. Κι αν δεν τα βρούμε, τουλάχιστον θα ξέρουμε τι μας χωρίζει. Τώρα τι; Ο καθένας στο τσαρδί του κι από ’δω παν’ κι οι άλλοι; Πολλοί από εσάς δεν είσαστε έξω από τα κόμματα τής Αριστεράς γιατί πνίγεται η φωνή σας, είτε από υπερβολικό συγκεντρωτισμό και κουτσουρεμένη δημοκρατία, είτε από τα έντεχνα ‘‘μαγειρέματα’’ (με ‘‘δημοκρατική’’ γαρνιτούρα) των ηγετικών μηχανισμών; Εδώ —και εννοούμε εδώ στη μπλογκόσφαιρα, αλλά και εδώ, σ’ αυτό το blog— που δεν σας εμποδίζει κανείς, που μπορείτε να πείτε ελεύθερα ό,τι θέλετε, γιατί το βουλώνετε και ‘‘αποκεφαλίζετε’’ εν τη ‘‘σοφία’’ σας όποιον σας καπνίσει, χωρίς να δίνετε λόγο, εξήγηση και αιτία; Αυτή είναι η Αριστερά που ονειρεύεστε;

ΑΝ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Αριστερά, εμείς είμαστε οι Rolling Stones!

Η εικόνα, από το tower.com

Now read this! Now hear this!

2011-11-29T19:26:00.003+02:00

Σπανίως αναδημοσιεύουμε κείμενα, γνωστό αυτό. Και οι ελάχιστες εξαιρέσεις μέχρι τώρα αφορούσαν σε κείμενα γνωστών ανθρώπων ή στελεχών τής Αριστεράς. Σήμερα, για πρώτη φορά αναδημοσιεύουμε την ανάρτηση ενός άλλου blogger, αριστερού κατά την άποψή μας, πλην όμως άγνωστου και ‘‘άσημου’’. Πρόκειται για τον φίλο μας —και ‘‘σειρά’’ μας— VKP (Ruby in an ocean), ο οποίος μας διαβάζει, αλλά σχολιάζει πολύ αραιά.

Είναι ένα κείμενο με «πολλές πληροφορίες και υλικό». Για όποιους από εμάς, βέβαια, ξέρουν να ‘‘διαβάζουν’’ ένα πολιτικό κείμενο και για όσους μπορούν να διαβάζουν ακόμα και between the lines… Είναι ένα τέτοιο ‘‘πλούσιο’’ κείμενο, γιατί είναι γραμμένο με ειλικρίνεια και χωρίς σκοπιμότητες από έναν ‘‘δικό μας’’ —που καλά-καλά δεν αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοιος! Και ο οποίος (αυτό κι αν θέλει προσεκτική ‘‘ανάγνωση’’!), αν και δηλώνει μια κάποια προτίμηση σε έναν συγκεκριμένο αριστερό σχηματισμό, αποδεικνύει με αυτά που γράφει ότι και όλη του την κριτική σκέψη διατηρεί, αλλά και την επιθυμία του για συμπαράταξη της Αριστεράς δεν έχει απαρνηθεί.

Οι έχοντες ώτα ακούειν ακουέτωσαν…

Ενδοαριστερός διάλογος (ενίοτε και σκοτωμός)

Φωνάζω στους γονείς μου που δεν αποδέχονται την ακραία, ρομαντική και ίσως καταστροφική άποψή μου για την αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης. Αναγνωρίζω όμως πως εκείνος στον οποίο φωνάζω είναι ο εαυτός μου. Και τι του λέω, τον πιέζω να αποφασίσει: «ή με εκείνους ή με τους άλλους». Όπου εκείνοι είναι και οι γονείς μου και οι άλλοι είναι οι ανατροπείς. Οι γονείς μου δεν είναι σίγουροι τι εννοώ με αυτή την κατάταξη. Ότι τάχα συντάσσονται με τη νέα κυβέρνηση που συστεγάζει και ακροδεξιούς; Αλλά και εγώ δεν είμαι σίγουρος για το ποιοι είναι οι άλλοι. Οι ΚΚΕδες, οι κομμουνιστές γενικά, οι επαναστάτες του καναπέ (στους οποίους παραδέχομαι ότι ανήκω), οι αγανακτισμένοι, τα διάφορα κινήματα με ή χωρίς κεφάλι, ποιοι;

Θα ήθελα να ήταν όλα μαζί αλλά το έκτακτο μπλογκάρισμα με έμαθε ότι καθένας από αυτούς και πολλοί περισσότεροι από δαύτους λένε το δικό τους και σφάζονται μεταξύ τους. Πως θα έρθει η ανατροπή τότε όταν το κίνημα είναι στα μαχαίρια; Το ΚΚΕ διεκδικεί και θεωρεί ότι κατέχει τη μοναδική αλήθεια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ξεκαθαρισμένη άποψη και υιοθετεί πολλές ακόμα και αντικρουόμενες πολιτικές απόψεις ως αλήθεια, τα διάφορα κινήματα, αντικαπιταλιστικά και αριστερά μοιάζουν με φέουδα βολεμένων ιδεολόγων που ποιος ξέρει από πού αντλούν τη δύναμή τους. Τα ΕΑΑΚ πρεσβεύει τον αναρχικό κόσμο αλλά περισσότερο βολεύει την εξουσία με τη βία και τις αναποτελεσματικές και χωρίς στόχο καταστροφές που δημιουργούν αντίδραση στον πολύ κόσμο. Ο Καζάκης, λογικός, ενημερωμένος, γνώστης και ηγετικός εμμένει στην εκ νέου οργάνωση μιας νέας αυτάρκειας μακριά από ιδεολογικά στερεότυπα και ενώ τον κάνεις για κομμουνιστή και το δέχεται και ο ίδιος, βγάζει χολή εναντίον του ΚΚΕ.

Και φτάνουμε πάλι στο τελευταίο μιας και ο πολιτικός του ρόλος λόγω της κοινοβουλευτικής του δύναμης είναι καθοριστικός για το μέλλον της ανατροπής. Σωστά προσβλέπει με υπομονή την προετοιμασία των αντικειμενικών παραγόντων που θα φέρουν την ανατροπή. Το βλέπει εξάλλου να βράζει το πράγμα. Ωστόσο, στοχοποιεί τα ανεξάρτητα, αυτόνομα και εκτός ΚΚΕ κινήματα και πρωτοβουλίες ως οπορτουνιστικά που εξυπηρετούν το σύστημα. Εδώ μπορεί κανείς να πει ότι θα έπρεπε να τα υποστηρίζει ως λαϊκά κινήματα εναντίον του συστήματος. Εγώ διακρίνω έναν σαφή εκβιασμό του στυλ ή με μας ή μόνοι σας να αποτύχετε και να διασπαστείτε, στόχος του οποίου είναι να συνειδητοποιηθεί η ανάγκη κεντρικής πολιτικής καθοδήγησης και η εγκατάλειψη του ελευθεριάζοντος, αυθόρμητου και ατομικιστικού εντέλει ριζοσπαστισμού. Δεν είναι κακή τακτική, ωστόσο δεν πιάνει μέχρι στιγμής. Έχει κάνει αντιπάλους όλους τους έξω από το ΚΚΕ αριστερούς και κομμουνιστές, οι οποίοι κατά το ίδιο το ΚΚΕ καλύτερα να εξαφανιστούν ή να πάρουν το μέρος του συστήματος στο οποίο ανήκουν και το οποίο εξυπηρετούν. Αλλά για κάτσε μια στιγμή. Από πότε ο ριζοσπαστισμός εξυπηρετεί το σύστημα; Από τότε που διέσπασε το κίνημα και προέβαλλε τις ριζοσπαστικές λύσεις εντός του συστήματος ως προέχουσα πολιτική κατεύθυνση, θα σου πουν οι ΚΚΕδες. Καλό είναι να ρωτήσουμε εδώ και τι έκανε το κίνημα για να προωθήσει τον απώτερο του στόχο που είναι η ανατροπή; Απαντούν οι ίδιοι, τίποτα μιας και φάνηκε ότι απώτερος του στόχος, μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, ήταν η συντήρηση του κινήματος, μια φωνή διαμαρτυρίας στον αστικό κοινοβουλευτισμό του σήμερα από τη μεταπολίτευση και μετά.

Πράγματι, η διατήρηση ενός 8% των ψήφων των πολιτών φάνηκε να ικανοποιεί το ΚΚΕ και να εξοργίζει τους υπόλοιπους αριστερούς που δεν συνασπίζονται μαζί για να πάνε σε ένα υψηλότερο πλειοψηφικό ποσοστό. Ωστόσο, αυτό, η ανασύνταξη δηλαδή και οποιεσδήποτε κινήσεις συνεργασίας τέτοιας εμβέλειας, θεωρούν στο ΚΚΕ ότι μόνο καταστροφικό θα ήταν για το κόμμα (εδώ η απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι η ενότητα προέχει στη μετασοβιετική εποχή).

Μα είστε συντηρητικοί καλέ. Όχι, δεν είμαστε, απλά περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες και τώρα βρίσκονται σε τέτοια πορεία ωρίμανσης. Ε, τότε βγείτε μπροστά και απαιτείστε, πείτε στον πολύ κόσμο ότι το εννοείτε όταν μιλάτε για ανατροπή. Εμείς, κύριε, δεν πανικοβαλλόμαστε από τις κινήσεις του εχθρού, τον ξέρουμε καλά όλο αυτό τον καιρό που εσύ συνομιλούσες μαζί του ψάχνοντας να τα βρείτε και με κείνον. Ξέρεις τώρα, ΕΕ και τέτοια. Τώρα που αναζητάς την επιβίωσή σου στρέφεσαι προς τα μας αλλά εμείς, πες το συντήρηση, πες το όπως θες, δε μας νοιάζει, δεν είμαστε ευκαιριακά κινήματα εκτόνωσης οργής. Ιδού ο οπορτουνισμός σας, πώς να κάνουμε λοιπόν μαζι;

Φαίνεται πάντως πως στο ΚΚΕ ισχυροποιούνται ηθικά, ιδεολογικά και εκλογικά λόγω της κρίσης. Στο ΣΥΝ δε φαίνεται να συμβαίνει αυτό μιας και η έξοδος Κουβέλη και η παρούσα στάση του κάνει απλά τον κόσμο να αναρωτιέται τι άλλο από μεταρρυθμιστές θα ξεβράσει η ριζοσπαστική παράταξη. Οι απογοητευμένοι Πασόκοι εξάλλου δεν πάνε πια στο ΣΥΝ, υπάρχει και ο Κουβέλης που βελτιώνει το ιματζ τους μετά τα παραστρατήματα του ΓΑΠ.

Μένει λοιπόν η ηγετική φιγούρα του Καζάκη. Έχοντας γοητεύσει τον γράφοντα και πολλούς άλλους, σε κάνει να τον αμφισβητείς έντονα για αυτά που λέει. Για την ακρίβεια των αριθμών, για τη σιγουριά του όσον αφορά τα πολιτικά κίνητρα που αποδίδει στους δρώντες της πολιτικής, για την καταλληλότητα των λύσεων που προτείνει, για το ύφος του, για την πολιτική του ακεραιότητα, για το πόσο μακριά μπορεί να το πάει. Και το τεστ να περνάει σε όλα αυτά, τι θα κάνει αν τον εμπιστευτεί ο κόσμος; Είναι νωρίς να απαντήσουμε και θέσαμε και πολλά ερωτήματα. Ας ελπίσουμε οι ζυμώσεις στην αριστερά να βγουν σε καλό όλων μας και να μην οδηγήσουν σε περαιτέρω διάσπαση του κινήματος.

Η εικόνα, από το oikaltses.com

Με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο… (The sequel)

2011-11-27T19:26:00.005+02:00

Για να τα λέμε όλα, το προηγούμενο post …πάτωσε! Εμείς περιμέναμε να γίνει κάποια συζήτηση για το θέμα που θίξαμε, είχαμε ετοιμάσει και κάποια (φτωχικά) μεζεδάκια για τις μπύρες που θα κερνάγαμε σε όσους ερχόντουσαν στο τσαρδί μας, κι αντί γι’ αυτό, το κουδούνι μας χτύπησε μόνο τρεις φορές και οι τρεις που ήρθαν, ήρθαν φαγωμένοι και δεν ακούμπησαν τα κεράσματα (ψέματα, ο ένας κάτι ‘‘τσίμπησε’’). Αποτέλεσμα; Εμ καταχρεωθήκαμε, εμ και πρέπει τώρα να τρώμε για τρεις μέρες τσιπς και τυροπιτάκια! Γάμα τα με μεγάλα γράμματα! ;-)

‘‘Αυτοκριτική’’ και ‘‘επανόρθωση’’

Εν μέρει φταίει το κεφάλι μας. Γιατί είναι που είναι ζόρικο το ζήτημα με το οποίο καταπιαστήκαμε, πήγαμε κι εμείς και κοτσάραμε κι εκείνη την παλιά φωτογραφία απ’ το Euro 2004, φωτογραφία από τις ημέρες που η Ελλάδα ήταν ‘‘ισχυρή’’ και η σημαία της ‘‘ένδοξη’’ και η οποία ερχόταν σε διαμετρική αντίθεση με τον τίτλο μας! Έτσι, το πράγμα παράγινε! Και κάπως έτσι, η αμηχανία που εντοπίζαμε στην Αριστερά για το ζήτημα της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, κατά πώς φαίνεται, επεκτάθηκε και στους αναγνώστες μας…

Προχωρήσαμε λοιπόν σε μια μικρή(;) αντικατάσταση. Αφήσαμε τον τίτλο όπως ήταν (με μια αυστηρά ενημερωτική προσθήκη) και αλλάξαμε τη φωτογραφία. Τώρα; Σας ‘‘κάθεται’’ καλύτερα η ‘‘φάση’’;

Σας ‘‘κάθεται’’ καλύτερα; Κουτί σας έρχεται! Σας βλέπουμε από εδώ, γελάνε και τα μουστάκια σας! Κι είσαστε έτοιμοι να βγάλετε τις παλαιστινιακές σημαίες από τοίχους και συρτάρια και να τραβήξετε κατά την ισραηλινή πρεσβεία. Διεθνιστές, όχι αστεία. Διεθνιστές με ‘‘σφραγίδα γνησιότητας’’: μια εθνική σημαία ανά χείρας!...

Διαφορές και ομοιότητες

«Έχουμε (στρατιωτική) κατοχή στην Ελλάδα, ρε παιδιά; Τι είναι αυτά που γράφετε;».

Σιγά μην έχουμε κατοχή! Μακριά από εμάς τέτοιες απλοποιήσεις, χρήσιμες καμιά φορά, δεν λέμε, στην αριστερή αγκιτάτσια και προπαγάνδα, αλλά πάντως απλοποιήσεις! Εδώ δεν δεχόμαστε ότι έχουμε χούντα, θα δεχθούμε ότι έχουμε κατοχή;

Αλλά, του ‘‘πούστη’’! ‘‘Κάτι’’ έχουμε!

Έχουμε μια χώρα με περίπου δοτό πρωθυπουργό και δοτή κυβέρνηση —aka εκτελεστική εξουσία— που ακολουθεί (τρέμοντας, μη χαθεί κάτι στη μετάφραση!) τα κελεύσματα ενός πολυεθνικού και κυρίως γερμανικού Διευθυντηρίου, ταγμένου στην υπηρεσία του κεφαλαίου και δη του μεγάλου ξένου, ντόπιου και ‘‘μεικτού’’ κεφαλαίου! Ενός Διευθυντηρίου που είναι στο απυρόβλητο από κάθε λαϊκή νομιμοποίηση και δημοκρατικό έλεγχο!

Προσέξτε αυτό: στο απυρόβλητο! Διότι υπάρχει μια διαφορά στο συγκεκριμένο ζήτημα, σε σχέση με ό,τι συμβαίνει με τα ντόπια Διευθυντήρια και κλίκες κάθε είδους. Μιλώντας μεταφορικά: Αν οι ντομάτες είναι δυνατό, υπό προϋποθέσεις, να λεκιάσουν το κουστούμι ενός Πάγκαλου ή κάποιου Άδωνη, δεν ισχύει το ίδιο για το ταγιεράκι τής Μέρκελ ή τη γραβάτα του Σαρκοζί! Μας εννοείται, υποθέτουμε, έτσι δεν είναι;

Και αλλιώς, χωρίς καμία μεταφορά: Αν η συμμετοχή στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη συνεπαγόταν μέχρι το 2009 εκχώρηση μέρους τής εθνικής κυριαρχίας (άρα και της λαϊκής, εκτός αν δεχθούμε ότι το έθνος είναι μια προαιώνια ιδέα, κενή υλικού περιεχομένου!), τώρα, σήμερα, με την Ελλάδα καταχρεωμένη και παντελώς ‘‘αναξιόπιστη’’ στον κόσμο —και τον υπόκοσμο— τού χρήματος, η συμμετοχή συνεπάγεται την ουσιαστική απώλειά της! Όσοι διαφωνείτε, να πάτε στις 19 Φεβρουαρίου να ‘‘ψηφίσετε’’. Πρωί-πρωί, για να αποφύγετε τις ουρές! ;-) Κι όσοι θεωρείτε το έθνος-κράτος, ως πεδίο ταξικής πάλης, επικουρικό στο κατά την άποψή σας κύριο, δηλαδή το ευρωπαϊκό, καλή επιτυχία στην πανευρωπαϊκή επανάσταση! Μόνο προσέξτε τις διαφορές ώρας από χώρα σε χώρα, πριν δώσετε το σύνθημα! Δεν θα είναι κρίμα να ηττηθούμε, επειδή δεν συγχρονίσαμε τα ρολόγια μας; Τι θα γράψει η Ιστορία για μας;… ;-)

Σύνδεση με τα προηγούμενα

Αν έτσι, ή περίπου έτσι, έχουν τα πράγματα, το ζήτημα της εθνικής (λαϊκής) κυριαρχίας, με την έννοια του δικαιώματος ενός λαού να ορίζει τις τύχες του εντός τών ορίων μιας εδαφικής έκτασης επί της οποίας είναι κυρίαρχος, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αριστερή στρατηγική. Στο βαθμό τουλάχιστον που δεν έχει ξεχάσει ότι έχει καθήκον και υποχρέωση να αναδείξει την τάξη που εκπροσωπεί σε «ηγέτιδα τάξη τού έθνους» («Μανιφέστο τού Κομμουνιστικού Κόμματος»). Κι εδώ εντοπίζαμε μια κάποια αμηχανία τής Αριστεράς και ζητούσαμε τα φώτα σας, για να δυναμώσουμε και τα δικά μας, έτσι ώστε όλοι μαζί να «φωτίσουμε τις αιτίες που μας αφήνουνε μισούς».

Φευ! Όπως ήδη έχουμε πει δεν μας κάνατε τη χάρη. Οπότε, κι εμείς θα εκθέσουμε εν συντομία τις σκέψεις που έχει κάνει το φτωχό μας το μυαλό. Μισή ντροπή δική μας, μισή ντροπή δική σας, και αμαρτίαν ουκ έχομεν!

Από το όλο στα επί μέρους

Η Αριστερά μοιάζει με το …Νουνού! Είναι μεν μια, αλλά υπάρχουν πολλές ‘‘αριστερές’’ —η κάθε μια με τις δικές της ιδιαίτερες ιδεολογικοπολιτικές αντιλήψεις, που τη διαφοροποιεί από τις υπόλοιπες. Έτσι λοιπόν, δεν μπορούμε να τις βάλουμε όλες στο ίδιο τσουβάλι.

Το ΚΚΕ, το οποίο, όπως λέγαμε στο προηγούμενο post, έχει συχνά επικριθεί για ‘‘εθνοκομμουνισμό’’ από διάφορους ‘‘φιλελεύθερους’’ τύπου Μανδραβέλη, ‘‘sui generis’’ τύπου Σώτης, αλλά και αριστερούς όπως ο Γαβριηλίδης ή ο Μηλιός, παραδόξως, κρατάει εσχάτως πολύ χαμηλούς τόνους για το συζητούμενο θέμα, προβάλλοντας την ταξική διάστασή του. Ορισμένοι θεωρούν ότι αυτό είναι μια ‘‘πρόοδος’’ και μια επαναχάραξη επί το ορθότερον τής γραμμής του. Κολοκύθια μετά ριγάνεως και αέρας κοπανιστός! Απλώς, με την αυξανόμενη κοινωνική και πολιτική πίεση προς το ΚΚΕ (αλλά και εσωκομματικές ‘‘μουρμούρες’’) να χαλαρώσει τον απομονωτισμό του, καθώς οι δυσκολίες που περνούν ευρύτατα λαϊκά στρώματα αρχίζουν και παίρνουν δραματικό χαρακτήρα, το κόμμα πήρε το μεγάλο του όπλο: την ταξική ‘‘καθαρότητα’’. Ποια ταξική καθαρότητα; Το πιο προωθημένο πρόγραμμα αριστερής διακυβέρνησης, η περίφημη «Λαϊκή Εξουσία», κάνει τη ΝΕΠ τού Λένιν να μοιάζει, από πολλές απόψεις, με αριστερίστικο τυχοδιωκτισμό τού κερατά!

Η εξήγηση της αμηχανίας τού ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ δεν παρουσιάζει κατά τη γνώμη μας ιδιαίτερες δυσκολίες, τουλάχιστον για τους επαρκώς πληροφορημένους και γνώστες τών ‘‘ιδιαιτεροτήτων’’ τού χώρου. Είναι τέτοια η πανσπερμία των απόψεων μέσα εκεί, που οτιδήποτε άλλο θα αποτελούσε έκπληξη πρώτου μεγέθους. Και ειδικά ο ΣΥΝ, ειδικά και ‘‘παραδοσιακά’’ θα λέγαμε, προσπαθεί απεγνωσμένα να ικανοποιήσει τους πάντες και να μη δυσαρεστήσει έντονα κανέναν. Ούτε, ας πούμε, τον Παπαδημούλη, ούτε τον Λαφαζάνη…

Τη ΔΗΜΑΡ λέμε να την αφήσουμε απ’ έξω. Από πολλές απόψεις, οι κεντρικές της θέσεις δεν έχουν καμία σχέση με ό,τι, εμείς τουλάχιστον, εννοούμε ως Αριστερά. Περισσότερα, στην ανοιχτή επιστολή που βάλαμε μπρος να της στείλουμε πριν απ’ τις γιορτές.

Με το χέρι στην καρδιά, μάς φαίνεται ότι το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, καθώς και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τα πηγαίνουν καλύτερα. Όχι όμως και χωρίς προβλήματα: το Μέτωπο Α-Α εξακολουθεί να ‘‘κολυμπάει’’ μέσα στο λαό και συχνά να μισοπνίγεται ανάμεσά του, η δε ΑΝΤΑΡΣΥΑ να επενδύει σε έναν αντικαπιταλισμό εδώ και τώρα, παραγνωρίζοντας ότι οι αντικαπιταλιστές, προς το παρόν, δεν αποτελούν και ακριβώς είδος εν αφθονία…

Τέλος, για τα δυο από τα 179 μέτωπα κάθε είδους, όπως εύστοχα έγραφε η cynical τις προάλλες, αυτό τού Μίκη και το Ε.ΠΑ.Μ. του Καζάκη. Σα να γέρνουν μονόπαντα προς το εθνικό σκέλος μάς φαίνεται. Κι αν, στην περίπτωση του Μίκη, η ιστορία του στο αριστερό κίνημα αποτελεί, όπως και να το κάνουμε, ένα ισχυρό συμβολικό αντίβαρο, στην περίπτωση του Ε.ΠΑ.Μ., που στερείται τέτοιου είδους ‘‘σωσίβιο’’, τα πράγματα είναι σαφώς πιο σκούρα.

ΥΓ Ας μη θεωρηθεί ότι η άμεση απεύθυνση προς τους αναγνώστες αφορά στους τρεις σχολιαστές της προηγούμενης ανάρτησης. Ουδεμία σχέση! Μιλάμε γενικά και ρητορικά. (Μιλημένα, ξηγημένα! ;-) )

Η εικόνα, από το thirdage.com

Με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο…

2011-11-25T17:08:00.001+02:00

Ας μη γελιόμαστε! Αυτό που συνέβη με την ωμά εκβιαστική πίεση προς τον Αντώνη Σαμαρά να υπογράψει το «ναι σε όλα», ακόμα κι αν αυτά τα «όλα» δεν έχουν διευκρινιστεί[1], είναι ό,τι περιγράφει η γνωστή παροιμία: «τα λέω στην πεθερά για να τ’ ακούει η νύφη». Τελικός αποδέκτης τής ταπείνωσης, και με αυτή την έννοια πραγματικός στόχος, ήταν, για μια ακόμη φορά, ο ελληνικός λαός. Στο σύνολό του κι όχι μόνο το κομμάτι που ψηφίζει ΝΔ, αφού, ό,τι δίνει στη λέξη ‘λαός’ το νεωτερικό νόημά της είναι η αντιπροσώπευση[2] και ο πεπερασμένος εθνικός χώρος[2].

Ό,τι συμβαίνει, αυτό το κλιμακούμενο εδώ και ενάμισο χρόνο ποδοπάτημα, δεν είναι κάτι που παραβιάζει τον Νόμο, ανθρώπινο ή ‘‘θείο’’. Αυτό που συμβαίνει είναι απολύτως σύννομο, γιατί εκφράζει απολύτως και το γράμμα, και το πνεύμα τού Νόμου! Του Νόμου τού Χρήματος φυσικά, ο οποίος επιτάσσει: Ο χρεώστης πληρώνει τα χρέη του. Αν δεν έχει να πληρώσει, κατάσχεται η περιουσία του. Αν ούτε η περιουσία του επαρκεί, φυλακίζεται. Να είμαστε ευχαριστημένοι: Σε προκαπιταλιστικές κοινωνίες ο χρεώστης μετατρεπόταν σε δούλο (ή δουλοπάροικο). Ο καπιταλισμός, όπως όλοι ξέρουν, εξαφάνισε αυτή την αθλιότητα, πετώντας την κλοτσηδόν έξω από την πόρτα. Ατυχώς, το γεγονός ότι την έχει βάλει από το παράθυρο το ξέρουν πολύ λιγότεροι…

Μια γραπτή δήλωση ζητούμενη εκβιαστικά έχει βέβαια ισχυρούς αρνητικούς συμβολισμούς. ‘‘Αρνητικούς συμβολισμούς’’; Χμ… Για την Αριστερά είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτή την ‘‘κομψή’’ διατύπωση. Και για κάποιους, λίγους τώρα πια, δικούς μας γέροντες, μαύρες μνήμες από τα πέτρινα χρόνια…

Δεν ξέρουμε —πείτε κι εσείς—, αλλά έχουμε την αίσθηση ότι η Αριστερά, γενικά μιλώντας και χωρίς να αγνοούμε τις διαφορετικές αποχρώσεις στο λόγο των διαφόρων τμημάτων της, βρίσκεται σε μια αμηχανία ως προς το πώς να διαχειριστεί αυτό τον ιταμό καταναγκασμό που ασκείται στον ελληνικό λαό. Ακόμα και τώρα, που ο συμβολισμός τής δήλωσης της είναι τόσο γνωστός…

Αν η αίσθησή μας αυτή είναι σωστή, αν πηγάζει από πραγματικά δεδομένα κι όχι από κάποιου είδους ψευδή συνείδηση, πού μπορεί να οφείλεται αυτή η αμηχανία απέναντι στο ζήτημα της κατάφορα παραβιαζόμενης εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας τής Ελλάδας; Δεν νομίζουμε ότι στο ερώτημα αυτό χωρά μια και μοναδική απάντηση. Για παράδειγμα: Αν για τον ΣΥΝ ή και άλλες οργανώσεις που συναποτελούν τον ΣΥΡΙΖΑ (λέμε σιγά-σιγά να ‘‘την κάνουμε’’ από τον όρο ‘συνιστώσες’, που πάντα μας έδινε στα νεύρα), αυτή η αμηχανία οφείλεται στην ‘‘απέχθεια’’ κάθε εθνικού προσδιορισμού, ακόμα και για το εικονιζόμενο ελληνικό αντιπροσωπευτικό ποδοσφαιρικό συγκρότημα, δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο για το ΚΚΕ, που, με διάφορες αφορμές, έχει δώσει συχνά το δικαίωμα να εγκαλείται, εκ δεξιών και εξ αριστερών, επί ‘‘εθνοκομμουνισμώ’’, άσχετα αν αυτές οι κατηγορίες κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους ήταν ολοφάνερα έωλες. Για να μη μιλήσουμε για την παρατηρούμενη διαφοροποίηση στο τροτσκιστικό ρεύμα, το φανατικότερα ίσως αντιεθνικιστικό ρεύμα τής Αριστεράς, στο οποίο κάποιες μερίδες έχουν βάλει νερό στο κρασί τους.

Λοιπόν, τι γίνεται; Έχουμε κάνει κάποιες σκέψεις. Αλλά προτιμούμε να τις ξεδιπλώσουμε στο διάλογο που ελπίζουμε ότι θα διεξαχθεί.

[1] Εκτός από κάτι βασικό, βέβαια: Ότι το νέο δάνειο θα διέπεται από το αγγλοσαξονικό δίκαιο, πράγμα που σημαίνει ότι τα ήδη αδυνατισμένα διαπραγματευτικά όπλα τής χώρας θα εξασθενήσουν πολύ περισσότερο…

[2] «Όμως τι ή ποιος είναι αυτός ο λαός; Ο λαός δεν είναι φυσική ή εμπειρική οντότητα˙ δεν μπορούμε να φτάσουμε στην ταυτότητα του λαού αθροίζοντας το σύνολο του πληθυσμού ή ακόμη και εξάγοντας το μέσο όρο του. Ο λαός είναι μάλλον μια αναπαράσταση, η οποία συνέχει τον πληθυσμό σε ενότητα. Τρία στοιχεία έχουν εδώ κεντρική σημασία. Πρώτον, όπως ο Χομπς και ολόκληρη η νεώτερη παράδοση επαναλάμβαναν συχνά, ο λαός είναι ένα. Ο λαός μπορεί να είναι κυρίαρχος μόνο ως ενιαία ταυτότητα, ως ενότητα. Η εμπειρική πολλαπλότητα του πληθυσμού καθίσταται ενιαία ταυτότητα μέσω τών μηχανισμών αντιπροσώπευσης και αναπαράστασης, εδώ με τις αισθητικές συνδηλώσεις τού όρου. Τέλος, αυτοί οι μηχανισμοί αντιπροσώπευσης βασίζονται σε μια έννοια και μια συνθήκη μέτρου —και με το μέτρο δεν εννοούμε τόσο μια συνθήκη που μπορεί να καταγραφεί ποσοτικά, όσο μια συνθήκη καταρχήν πεπερασμένη. Μια πεπερασμένη ή μετρήσιμη πολλαπλότητα μπορεί να αντιπροσωπευθεί ως ενότητα, η απροσμέτρητη όμως, η απεριόριστη πολλαπλότητα δεν μπορεί να αντιπροσωπευθεί. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η έννοια τού λαού είναι στενά συνδεδεμένη με τον πεπερασμένο εθνικό χώρο». (Michael Hard/Antonio Negri, «Παγκοσμιοποίηση και Δημοκρατία», 2001.)

Η εικόνα, από το rethymnosportfm.gr