Παρ’ όλα αυτά, Ευχές!

ΠΑΝΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ, που δεν λέμε πια τα κάλαντα. Φέτος είναι η πρώτη φορά που μας έπιασε η νοσταλγία. Να φταίει που κανένας μας πια δεν είναι είκοσι και κάτι —είκοσι και έξι, κι εφτά, κι εννιά, έστω; (Ο μικρότερος έκλεισε τα 30 στις αρχές του Νοέμβρη…).

Νοσταλγία για τα κάλαντα, αλλά δεν έχουμε όρεξη να πούμε τα κάλαντα. Ούτε καν εδώ. Ούτε και να σκαρώσουμε ένα ποιματάκι πάνω στο «Καλήν ημέρα άρχοντες», όπως κάναμε πριν κάτι μήνες μ’ ένα τραγούδι του Θεοδωράκη και είχε σουξέ, ούτε και γι’ αυτό έχουμε όρεξη, κι ας «μας έψησε» ο ψηλός προχθές και θα κάνει μούτρα που δεν θα το δει.

Είναι το χθεσινοβραδυνό σάλτο μορτάλε της απελπισίας που είδαμε ξανά και ξανά; Είναι η κουβέντα που μας λέγανε οι πατεράδες μας όταν «τα σκατώναμε» μικροί —«δεν ντρέπεσαι κοτζάμ άντρας;»— και που τώρα πια είναι αλήθεια; (Είμαστε κοτζάμ άντρες. Κοτζάμ άντρες και τι άλλο πατέρα;). Είναι που δεν ξέρουμε αν εμείς θ’ ακούσουμε ποτέ κάλαντα από τα δικά μας παιδιά;

Τα ’παμε τα στενάχωρα, τα βγάλαμε, τ’ αφήνουμε πίσω.


ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ, ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ, για τις Γιορτές των Χριστουγέννων (ή της Αναγέννησης της Ελπίδας —ό,τι προτιμάει ο καθένας), Χρόνια Πολλά, με Υγεία, Χαρά και Ευτυχία!


ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ: να μη χάσουμε την πίστη μας!


Η εικόνα από το michaeltotten.com