Χρό-ο-νια Πολλά στα παιδιά που… Στα παιδιά που; Πώς πάει παρακάτω, ρε γαμώτο;…

Μεγαλωμένοι στη μικροαστική γιορταστική θαλπωρή των φυσικών χριστουγεννιάτικων δέντρων, με τα Nintendo μας και με τα BMX μας και με τα όλα μας, τριανταρίσαμε όμορφα και καλά. Κάποιες στιγμές, το κοριτσάκι με τα σπίρτα έβγαινε από το ράφι τής παιδικής βιβλιοθήκης, ανάμεσα από τις σελίδες των μισοδιαβασμένων παραμυθιών τού Άντερσεν (ποιο μικροαστάκι δεν έχει πάρει δώρο από κάποια θεία ή νονά παραμύθια τού Άντερσεν;) και μας τραβούσε από το μπατζάκι των ολοκαίνουργιων παντελονιών μας. Μα γρήγορα το ξεχνούσαμε. Τα δώρα ήταν πολλά και τότε, καθώς δεν είχαμε ακόμα ιδέα από διαλεκτική, δεν φοβόμασταν καθόλου τους Δαναούς…

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα μεγάλωσε. Μεγάλωσε και μεταμορφώθηκε σε εκατοντάδες, χιλιάδες νέα πρόσωπα. Έγινε ο άντρας με τον σκύλο, ο γέροντας με το καροτσάκι, το παιδί με τα μπαλόνια, ο άνθρωπος μέσα στα σκουπίδια, ο άνθρωπος-σκουπίδι… Και πια, έτσι όπως αυξήθηκε και πληθύνθηκε και κατακυρίευσε την Αθήνα και τη γη, δεν μας είναι δυνατό να το ξεχάσουμε.

Τα ξέρετε όλα αυτά και τι σας τα λέμε… Μα κάπου πρέπει να τα πούμε κι εμείς αυτά τα μαύρα κάλαντα. Όχι για να τα ξεφορτωθούμε, όπως ξεφορτωνόμασταν μικροί το κοριτσάκι με τα σπίρτα, αλλά για να τα μοιραστούμε μαζί. Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Και Καλή Δύναμη.

Η φωτογραφία τής σημερινής ανθρώπινης κατάστασης, από το livadeiablog.blogspot.com