Διακειμενικός επιθανάτιος πανηγυρικός

Εκείνος που είναι αρχηγός, αυτός που παίρνει την ευθύνη, τους πέταξε το γάντι: «Ρίξτε με, αν τολμάτε!». Κι αυτοί, άδεια πουκάμισα και λερωμένα βρακιά, στυμμένες λεμονόκουπες και εμετικά αποφάγια, κοιτάζονται μεταξύ τους πελιδνοί και με το μάτι άγριο για εξουσία. Να το σηκώσουν ή να μη το σηκώσουν;

Ό,τι και να αποφασίσουν, χαμένοι από χέρι. Χαμένοι και οι δυό. Ανυπόληπτοι και περιφρονημένοι ακόμα κι απ’ τους δικούς τους. Φθαρμένα χαρτονομίσματα που δεν καταδέχονται να πιάσουν στο χέρι τους ούτε οι ζητιάνοι τών νεκροταφείων τών επί των κεντρικών οδών τής πόλεως Ελλάδος κειμένων.

Έργα δικά τους όλα τούτα. Και τα νεκροταφεία και οι ζητιάνοι. Και τώρα,   καθώς πληρώνονται κατά τα έργα τους, η Χτίσις ουδέ φρίττει παρά χαίρεται χαράν μεγάλην. Και η ρεντιγκότα τού ήρωος ακούγεται και πάλι στ’ Ανάπλι και τη Μονεμβασιά εκκωφαντικά κυματίζουσα εις τον αέρα...

Έτσι, Λακεδαιμόνιοι! Έτσι, τιποτένιοι!

Επί ασπαλάθων!