Ακόμα κι αν το λένε οι δεξιοί, το σωστό πρέπει να λέγεται. Στο κάτω-κάτω, ποιος είπε στους αριστερούς να μην προσέχουν;

Μην αρνείσαι ποτέ την είσοδο σε καινούργιους οπαδούς, ακόμα και σε αυτούς που αρνούνται να πληρώσουν εισιτήριο αν οι θέσεις τους δεν είναι κοντά στη σέντρα. Φρόντιζε όμως να τους θυμίζεις από καιρό σε καιρό ότι η ομάδα παίζει από αριστερά.

Στο market leader διαδικτυακό καφενείο «Η συνάντηση των φίλων τού Ακραίου Κέντρου», που έχει έδρα «ψηλά στο βουνό» και όπου μαζεύονται κάθε απογευματάκι οι οπαδοί «τού χώρου» —συνοπτικά: ακραίοι αντιαριστεροί και ακραίοι αντιδεξιοί (κάπως λιγότερο φανατικοί αυτοί οι δεύτεροι  ;-)  )— αναρτήθηκε το ρεπορτάζ τής Iskra από τη διήμερη εκδήλωση που συνδιοργάνωσε μαζί με το RProject και το think tank τών μενσεβίκων τού ΣΥΡΙΖΑ Μαρξιστικός Χώρος Μελέτης και Έρευνας (ΜΑ.ΧΩ.Μ.Ε.), στο οποίο γινόταν και αναφορά στα βασικά σημεία τής παρέμβασης που έκανε στην εκδήλωση ο Παναγιώτης Λαφαζάνης.

Το κείμενο που αναδημοσιεύτηκε προκάλεσε τους θρήνους και τους κοπετούς τού ‘‘καφετζή’’ (διαχειριστή), ο οποίος τους τελευταίους μήνες ‘‘κωλοτρίβεται’’ με την ιδέα να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ και έχει αρχίσει να του προτείνει και να του ζητάει να κάνει τις σχετικές «στοχαστικές προσαρμογές», για να μπορέσει να τον ψηφίσει χωρίς τύψεις (και χωρίς μεγάλη καζούρα για την κωλοτούμπα του). Οι θρήνοι είχαν να κάνουν με τους «αριστερούς εξτρεμισμούς» τού Λαφαζάνη που λειτουργούν ως ανθρωποδιώκτες και ψαλιδίζουν τα ποσοστά τού ΣΥΡΙΖΑ και τι θα απογίνει ο φτωχός που ο μισθός του κοντεύει να προσεγγίσει αυτόν ενός νοσοκόμου, ενώ είναι κοτζαμάν «Διευθυντής ΕΣΥ»! Κλάμα και των γονέων. Από κοντά και κάποιος ιδιοκτήτης μικρού συνοικιακού καφενείου, με επωνυμία που από μόνη της ενισχύει (εξ αριστερών υποτίθεται) την κυβερνητική ιδέα ότι έχουμε αφήσει την κρίση …πίσω μας(!), και ο οποίος, λόγω έλλειψης πελατείας, το κλείνει νωρίς και ανηφορίζει κι εκείνος στο μεγάλο καφενείο με το μεγάλο υψόμετρο να συναντήσει τη γενιά του και να αναγαλλιάσει η καρδιά του. Κι αυτός τα ίδια: πυρ και μανία με τους ‘‘μενσεβίκους’’ τού ΣΥΡΙΖΑ, επειδή τού θυμίζουν κάπως τους παλιούς μπολσεβίκους τού Λένιν, που ανέτρεψαν την κυβέρνηση Κερένσκι κι ακόμα πενθεί γιατί έτσι καταλήξαμε στο ‘‘σταλινισμό’’ και δυσφημίστηκε η ιδέα τού κομμουνισμού που τον έχει μέσα στην καρδιά του…

Παραδόξως, αλλά όχι και ανεξήγητα, δεν βρέθηκε κάποιος αριστερός (ναι, συχνάζουν και αριστεροί εκεί «ψηλά στο βουνό», καθαρή μειοψηφία βέβαια) να τους βάλει στη θέση τους. Επειδή όμως η φύση απεχθάνεται το κενό, βρέθηκε να το κάνει ένα δεξιός, (ψευδ)όνομα και πράγμα. Το έκανε για τους δικούς του λόγους και σκοπούς βέβαια, διαμετρικά αντίθετους από τους σκοπούς εκείνων τών αριστερών που υποστηρίζουν τα ίδια εδώ και δεκαετίες, ιδίως από την τριετία ’89 – ’91 και μετά. Έτερον εκάτερον. Το σωστό να λέγεται:

Στο εξωτερικό υπάρχει ο όρος Cultural Christian: πολιτιστικά χριστιανός.

Πρόκειται για ανθρώπους που έχουν συνηθίσει τα χριστιανικά ήθη και έθιμα, τις τελετές, τη μουσική και τις συναναστροφές αλλά βασικά είναι αγνωστικιστές ή πιστεύουν ελάχιστα. Πολλούς έχουμε και στην Ελλάδα.

Θεμιτό να υπάρχουν, πλην όμως είναι κάπως γελοίο όταν αυτοί ενοχλούνται από την ύπαρξη των πραγματικών χριστιανών που εφαρμόζουν τις διδασκαλίες της Εκκλησίας και απαιτούν να αλλάξει η διδασκαλία γιατί παραείναι αυστηρή και εκτός μόδας.

Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα όμως έχουμε και τους Cultural leftists ή πολιτιστικά χριστιανούς [Σ. σ.: προφανές σαρδάμ: αριστερούς θέλει να πει] σαν τον […] ή τον […] που θέλουν κάτι σαν αριστερό γιατί δεν τους πάει η δεξιά αντίληψη αλλά όχι πολύ : όλοι αυτοί ζητούν από τους πολιτικά αριστερούς σαν τον σ. Λαφαζάνη να καθήσουν στα αυγά τους και να γίνουν κυβέρνηση σε χώρα της ευρωζώνης χωρίς να κρατικοποιήσουν και να σοσιαλίσουν. Δε γίνεται όμως.

ΥΓ Έγραψα παραπάνω πως εκεί «ψηλά στο βουνό» παίρνουν τον αέρα τους και μερικοί αριστεροί. Το κάναμε κι εμείς για κάτι μήνες το χρόνο που μας πέρασε. Και εννοείται πως, αν εξακολουθούσαμε να πίνουμε κανένα καφεδάκι στο καφενείο «Η συνάντηση των φίλων τού Ακραίου Κέντρου», τα σωστά πλην από λάθος κατεύθυνση προερχόμενα λόγια που παραθέσαμε παραπάνω θα τα είχαμε πει πρώτοι εμείς. Έτσι και θα είχε γίνει χωρίς αμφιβολία αν ο ‘‘καφετζής’’ δεν μας είχε ζητήσει κάποια στιγμή να υπογράψουμε Δήλωση, για να του την πετάξουμε στα μούτρα βρίσκοντας ακριβώς …Κέντρο!

Η εικόνα, από το deviantart.com.