Όσο κι αν φυσάει, να κρατήσουμε το κερί αναμμένο!
Σάββατο 11 Απριλίου 2015
4 σχόλια:
Έχετε το λόγο! Με την αυστηρή και αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση ότι,
αν δεν σχολιάσετε κάνοντας χρήση λογαριασμού Google,
θα πάρετε ένα όνομα της αρεσκείας σας (αλλά όχι τής πλάκας και της προβοκάτσιας) και θα το γράφετε πάντα
στο σχετικό κουτάκι στην προτελευταία επιλογή ταυτότητας (Όνομα/Διεύθυνση URL).
Με άλλα λόγια: Εδώ θα πρέπει να σχολιάζετε με ένα και πάντα το ίδιο όνομα,
το οποίο και θα είναι η πρώτη-πρώτη λέξη τού σχολίου σας και όχι η τελευταία (ως υπογραφή). Επιπροσθέτως:
Τα σχόλια, αν δεν είναι 100% επί τού θέματος της εκάστοτε ανάρτησης,
θα πρέπει τουλάχιστον να εφάπτονται οπωσδήποτε με αυτό.
Οι παραβάτες αυτών τών απλούστατων και ελάχιστων κανόνων δεν θα έχουν τη χαρά να βλέπουν τα σχόλιά τους να δημοσιεύονται.
Καθόλου πρωτότυπες χιλιοειπωμένες κοινοτοπίες στο μότο να τα έχουμε καλά με όλους, πολύ δευτεράντζες τα λένε αυτά, κάτι πασόκοι το 85.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑγαπητή μου κυρία (που αρχίζω να σας συμπαθώ),
ΑπάντησηΔιαγραφήΜα δεν υπάρχει τίποτε το πρωτότυπο στην προσπάθεια του Σίσυφου! Και μη μου πείτε ότι δεν νιώθετε τίποτε το καλό (κι ας μη φτάνει να είναι αγάπη ή θαυμασμός) για τον Σίσυφο, γιατί πολύ θα με απογοητεύσετε!
«Δευτεράντζα»; Χμ... Και λίγα λέτε! Βλέπετε, τυχαίνει να ανήκω κοινωνικοοικονομικά στην πιο περιφρονητέα και απεχθή τάξη, τη μικροαστική. Τόσο από άποψη οικογενειακών καταβολών, όσο και από άποψη κοινωνικών συναναστροφών —κατά το μεγαλύτερο ποσοστό τουλάχιστον. Επομένως, σιγά μη στάξει η ουρά τού γαιδάρου με αυτό που μου προσάπτετε. Όμως (πάντα υπάρχει ένα όμως, νόμος τής διαλεκτικής):
Εκείνο που με σώζει (και με τρώει) είναι ότι ποτέ δεν ανήκα ιδεολογικά στη μικροαστική τάξη. Ούτε εγώ ούτε η οικογένειά μου. Γι’ αυτό και σε κάτι παλιές οικογενειακές φωτογραφίες τής πρώτης πασοκικής δεκαετίας, άλλες σημαίες από αυτές με τον πράσινο ήλιο βλέπω να υπήρχαν γύρω μου, ιφ γιου νο γουατ α μίιν... ;-) :-)
Τα λέμε
ΥΓ Θα σας παρακαλούσα να μου κάνετε ένα χατίρι: Είχατε μία πολύ ωραία ιδέα. Να πάρετε τα υλικά τού τίτλου που σκαρφίστηκε ο Γραμματικάκης για το βιβλίο του και με αυτά να φτιάξετε ένα καταπληκτικό nick! Γιατί το χαλάτε, μια με τον πολιτικό αυτοπροσδιορισμό σας, μια με την τωρινή διευκρίνιση —αύριο ποιος ξέρει τι; Είναι πολύ να σας ζητήσω να το επαναφέρετε ατόφιο στην αρχική μορφή του; Δεν νομίζω. Να το θεωρήσω, λοιπόν, δεδομένο ότι θα μου κάνετε το χατίρι; :-)
Κι εγώ θα προτιμούσα κάτι λιγότερο κοινότοπο, συμφωνώ με τη δεσποσύνη Της, ιδιαίτερα από κάποιον που ισχυρίζεται ότι παίζει τη διαλεκτική στα δάχτυλα του ενός. Κάτι που να ξεφεύγει από τα τετριμμένα. Απογoήτευση...
ΑπάντησηΔιαγραφήΔιαβάστε το σημαντικό έργο μου, το "The importance of being Ernest" ...
Φίλε Oscar,
ΑπάντησηΔιαγραφήΜη μιλάς σαν ψευτράκος (ιδιότητα που, όπως ελπίζω να καταλαβαίνεις, είναι όχι αμελητέα χειρότερη από αυτήν τού ψεύτη). Ουδέποτε δήλωσα expert της διαλεκτικής ή οποιουδήποτε άλλου φιλοσοφικού ή πολιτικού θέματος.
Λυπάμαι που σε απογοήτευσα. Στην πραγματικότητα είμαι συντετριμμένος. Σου ορκίζομαι ότι από αύριο θα αρχίσω να σκέφτομαι κάτι πραγματικά πρωτότυπο για την ημέρα τής Ανάστασης του χρόνου!
Τα λέμε