Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Ωστόσο, δεν έχει γραφτεί σχεδόν ούτε μία σελίδα της, χωρίς να περιλαμβάνει τη λέξη «όχι»!

Σε πρώτη ανάγνωση, ή μάλλον άκουσμα, τίποτε από όσα εξιστορούνται στο τραγούδι που θα ακούσετε παρακάτω δεν θυμίζει τη σημερινή κατάσταση των εν Ελλάδι πραγμάτων. Οι στίχοι, κατά πάσα πιθανότητα συλλογικό έργο και προϊόν μιας ιδιότυπης ποιητικής έμμετρης σκυταλοδρομίας, διηγούνται τα παθήματα των Ελλήνων φαντάρων τής Μέσης Ανατολής τον καιρό τού Β' ΠΠ που οι Εγγλέζοι, μετά την ωμή επέμβαση εναντίον τού δημοκρατικού κινήματός τους, έκλεισαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στις ερήμους τής Λιβύης και της Ερυθραίας (τα διηγούνται με όχι ακριβώς τα ίδια μελανά χρώματα που  είχε στην πραγματικότητα η ζωή τους εκεί, είναι αλήθεια...). Αν και στους στίχους ονοματίζεται το περίφημο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ελ Ντάμπα, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι ίδια κι όμοια ήταν η ‘‘περιποίηση’’ των Εγγλέζων σε όλα τα στρατόπεδα.

Το λοιπόν, σήμερα στην Ελλάδα, δεν έχουμε πόλεμο με την κυριολεκτική σημασία τής λέξης. Δεν «μας κυκλώσαν με τα τανκς οι Εγγλέζοι» ούτε «μας τσακώσαν» με τα όπλα τους. Ούτε μας δίνουν «τη βδομάδα δυό κουτάλια μαρμελάδα» κι ούτε τρώμε «φιστίκια που ’ναι για τα κατσίκια». Αλλά πάλι, άμα το καλοσκεφτεί κανείς, δεν έχουμε πόλεμο μεταξύ τών λίγων με τα πολλά και των πολλών με τα λίγα; Δεν έχουμε στην πλάτη μας τη στάμπα τού τεμπέλη και χαραμοφάη εις βάρος τών υπολοίπων ευρωπαϊκών λαών; Και δεν είμαστε εξόριστοι στην ίδια μας την πατρίδα, μια πατρίδα που έχει καταντήσει αποικία χρέους με μειωμένα εθνικά, λαϊκά και δημοκρατικά δικαιώματα, αφού δεν μπορούμε να την κουμαντάρουμε όπως θέλουμε εμείς;

Έλληνες εργαζόμενοι κι εσείς που ζείτε στη χώρα μας, σκλάβοι τού δικού μας και του ξένου κεφαλαίου, να μη το πιούμε το γάλα τους και να μη φάμε τη μαρμελάδα τους. Αχ να σας χαρούμε!