Μα, ναι! Αυτοί που περιμένουν στον ξύλινο πάγκο είναι οι φτωχοί, είναι οι ξωμάχοι κι οι προλετάριοι. Μόνο που δεν τους έχει απομείνει δύναμη. Και δεν περιμένουν πλέον από εμάς, ούτε είναι πια δικοί μας...

Αλλάξτε τα ονόματα των υποψηφίων, προσαρμόστε τις ιδιαίτερες πληθυσμιακές ομάδες τών ΗΠΑ στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα κι έχετε την ίδια συνθήκη: τα πιο καθυστερημένα από μορφωτική άποψη στρώματα και τα πιο φοβισμένα, που είναι ταυτόχρονα και αυτά που μένουν πίσω στην ξέφρενη πορεία τού καπιταλισμού προς το θρίαμβό του και την καταστροφή μας, ακολουθούν το δεξιό και επιφανειακά αντισυστημικό λαϊκισμό. Αντίθετα, οι κάτοχοι υψηλότερου μορφωτικού κεφαλαίου, αλλά εξ ίσου εκτός παιχνιδιού με τους προηγούμενους, σέρνονται πίσω από τους εκφραστές μιας ομιχλώδους προοδευτικής επαγγελίας, αποκομμένους όμως πλήρως από αυτούς που υποτίθεται ότι θέλουν να εκφράσουν και χωρίς την παραμικρή επιθυμία για ριζικές κοινωνικές αλλαγές παρά μόνο για κάποια μικρομερεμέτια. Ακόμα κι όταν –ή ιδίως τότε;– κλίνουν το επίθετο ριζοσπαστικός σε όλα τα γένη και σε όλες τις πτώσεις (αλλά πάντα με «αριστερό πρόσημο»!).

Η Αριστερά όμως δεν αδειάζει να ασχοληθεί με τέτοια δυσάρεστα ζητήματα. Έχει να αντιπαλέψει τον ‘‘σταλινισμό’’, να εξομοιώσει τον ανθρώπινο φόβο με το ρατσιστικό μίσος και να εμβαθύνει στις διαφορές μεταξύ μεταβατικού και λαϊκομετωπικού προγράμματος.

Α, ναι! Και  να μετρήσει με ακρίβεια τα έτη φωτός που τη χωρίζουν από τη Γη...