Ενοικιαζόμενα δωμάτια

Κάθε χρόνο πληρώνει ακριβότερα στα ενοικιαζόμενα δωμάτια των διακοπών του. Και κάθε χρόνο σκέφτεται το παράδοξο: πώς γίνεται να πληρώνει όλο και πιο πολλά για κάτι όλο και πιο λίγο;

Δεν είναι μόνο που μικραίνει η ζωή του —πότε ήταν που τέλειωσε το Λύκειο, πότε που ορκίστηκε, πότε που έκλεισε τα πρώτα -άντα; Είναι που κάθε χρόνο όλο και πιο λίγα έχει να πάρει μαζί του.

Πότε είναι που λείπει μια Ελένη, πότε λίγα μαλλιά από μπροστά, που στις περσινές φωτογραφίες υπήρχαν, πότε κάποιο νεύρο δοντιού... Κι άλλοτε, λόγια που διάβασε ή είπε (προς τι και γιατί, δεν μπορεί τώρα πια να πει με σιγουριά, όπως κάποτε) και σιγά-σιγά ξεχνάει το βάρος τους.

Παζαρεύοντας, τα εξηγεί όλα αυτά στη σπιτονοικοκυρά, σίγουρος πως δεν καταλαβαίνει. Εκείνη χαμογελάει και του λέει: Παιδάκι μου, τι να σου κάνω; Έχω αγγόνα που σπουδάζει στην Αθήνα, νοσηλεύτρια… Μα και πάλι… Αν δεν είχες αυτό το πουκάμισο, το αδειανό, θα μπορούσα να σου κόψω κάτι. Ξέρεις τι χώρο πιάνει; Τι το θες και το κουβαλάς κάθε καλοκαίρι μαζί σου;  

Της λέει, α, αυτό είναι το σάβανό μου, δεν γίνεται να το αποχωριστώ, ποτέ δεν ξέρεις. 

Χριστός και Παναγιά, δυο μέτρα παλικάρι τέτοια λόγια, αχ και να σ’ άκουγε η μάνα σου λέει, και σταυροκοπιέται φεύγοντας.

Η εικόνα είναι έργο τού φωτογράφου Laurent Chehere. Από το xaxor.com.