Επί διαδικαστικού (το διαδικαστικό συχνά είναι πολιτικό)

Οι τακτικοί αναγνώστες αυτού του ιστολογίου (και ιδιαιτέρως όσοι από εκείνους διαβάζουν και τα σχόλια) ξέρουν ότι από τον Σεπτέμβριο περίπου και μετά έχουμε δεχθεί σε σταθερή βάση κάμποσα σχόλια που όλα έδειχναν (και αποδείξαμε) πως εκπορευόντουσαν από κουφιοκεφαλάκηδες οπαδούς τού ΚΚΕ. Οι πιο παρατηρητικοί επισκέπτες μας θα έχουν επίσης προσέξει ότι το τελευταίο διάστημα, περίπου από το νέο χρόνο και μετά, τέτοιου τύπου ‘‘ομορφιές’’ έχουν μειωθεί δραστικά —έως εξαφάνισης.

Αυτό είναι κάτι που μας χαροποιεί ιδιαίτερα. Όχι μόνο γιατί δεν είναι ευχάριστο και καθόλου πολιτικά παραγωγικό να σε βρίζουν (μιλάμε για κανονικό βρίσιμο, όχι αυτό που θεωρεί βρίσιμο ο Λασκαράτος, π.χ.) ή να σε καταριούνται. Ούτε κυρίως γι’ αυτό. Μας χαροποιεί γιατί το ΚΚΕ, ένα κόμμα τής ελληνικής Αριστεράς δηλαδή, γλυτώνει από τη ρετσινιά τού συλλογικού τραμπούκου που του κολλάνε κάποιοι ανεγκέφαλοι οπαδοί του, οι οποίοι, μέσα στη ζέση τους να υπερασπιστούν το κόμμα τους, δεν καταλαβαίνουν ότι του βγάζουν τα μάτια. Και θέλουμε να ελπίζουμε ότι αυτό δεν συνέβη εκ Θεού, αλλά εκ ...τραβήγματος κάποιων αυτιών —ακόμα κι αν έγινε για λάθος λόγους, π.χ., μη μιλάτε σ’ αυτούς, το ΚΚΕ γλύτωσε τουλάχιστον το ρεζίλεμα. Γράφω θέλουμε να ελπίζουμε, γιατί εμείς ποτέ δεν προσχωρήσαμε στην τυφλή λατρεία του αυτό- (αυτοκαθορισμός, αυτονομία, αυτοδιάθεση και δεν συμμαζεύεται)· επομένως, ένα τέτοιο τράβηγμα αυτιών μάς δικαιώνει: Να γιατί πρέπει κάποιοι να καθοδηγούν —ακόμα και εξουσιαστικά, αν χρειαστεί— και κάποιοι να καθοδηγούνται: επειδή έχουμε μεν όλοι ένα μυαλό, αλλά δεν έχουμε όλοι το ίδιο μυαλό!

Η παραπάνω θετική εξέλιξη πιθανόν να είναι μια καλή αρχή επανεκκίνησης. Επανεκκίνησης τίνος πράγματος; Του διαλόγου με οπαδούς τού ΚΚΕ που έχουν την πρόθεση να πάρουν το λόγο εδώ, καταθέτοντας τις δικές τους απόψεις μαχητικά και ελευθερόστομα μεν, αλλά όχι με τρόπους που μοιραία οδηγούν είτε στην ανταλλαγή ‘‘γαλλικών’’, είτε στην αγνόηση, είτε ακόμα και στη διαγραφή σχολίων δε. Αυτό έχει συμβεί στο παρελθόν και, όπως έδειξε η παρουσία ενός οπαδού τού ΚΚΕ στην προηγούμενη ανάρτηση, δεν αποκλείεται να αρχίσει να ξανασυμβαίνει.

Με δεδομένη τη σταθερή θέση τού ιστολογίου (θέση που δεν μπορούν να κλονίσουν βέβαια οι κουφιοκεφαλάκηδες του όποιου αριστερού ιδεολογικοπολιτικού ρεύματος) ότι οι καιροί απαιτούν ενότητα στη δράση τής Αριστεράς κι ότι το πρώτο πρώτο βήμα γι’ αυτή τη δύσκολη πορεία είναι να μπουν τα μαχαίρια στις θήκες τους, θα θέλαμε να παρακαλέσουμε προληπτικά και προκαταβολικά τούς φίλους που τα έχουν μαζεμένα στο ΚΚΕ για τον άλφα ή βήτα λόγο, να μη ξεσπάσουν σε όποιους οπαδούς του εμφανιστούν εδώ για να υποστηρίξουν τις θέσεις του. Ελπίζουμε να κατανοούν πως, όπως εμείς δεν τους ζητάμε να συμμεριστούν τις δικές μας απόψεις σχετικά με τον αριστερό εμφύλιο, έτσι κι εκείνοι δεν θα πρέπει να μας κάνουν χαλάστρα, υπονομεύοντας πριν καλά καλά αρχίσει μια πιθανή αποκατάσταση των γραμμών επικοινωνίας...

Στη photo, το γεφύρι τής Άρτας κατά τις εργασίες στήριξής του (1982). Από το wikipedia.org.