Κυριακή 2 Ιουνίου 2013

Μια φωτογραφία, ένας λυγμός κι ένα τραγούδι




Την είδα πριν λίγα λεπτά στην Καλύβα. Και με συγκλόνισε. Στο διάβολο αυτά που έπρεπε να γράψω σε τούτη την ανάρτηση. Ας με διαγράψουν! Δεν μπορώ να προσπεράσω αυτή την ανείπωτη θλίψη, αυτή που, εγώ τουλάχιστον, δεν μπορώ να μεταφράσω σε λόγια. Δεν μπορώ να μη σταθώ, και να μη σας ζητήσω να σταθείτε κι εσείς, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα, σε αυτή την εικόνα τού ηττημένου από τον πιο ισχυρό και αιχμαλωτισμένου πλάσματος της Φύσης. Αιχμαλωτισμένου μόνο και μόνο για την ευχαρίστηση του νικητή...

Τι Ύβρις! Όλα τα ζωντανά να είμαστε παιδιά τής ίδιας μάνας, τής Φύσης, να έχουμε όλα μεγαλώσει και τραφεί με το ίδιο γάλα, και να απέχουμε τόσο πολύ από το να είμαστε όλα συντροφάκια...

ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ




Η εικόνα που λέει όσα δεν λένε ένα εκατομμύριο λέξεις είναι τού Γιώργου Μουτάφη. Από το panosz.wordpress.com.



στις

2 σχόλια:

Έχετε το λόγο! Με την αυστηρή και αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση ότι,
αν δεν σχολιάσετε κάνοντας χρήση λογαριασμού Google,
θα πάρετε ένα όνομα της αρεσκείας σας (αλλά όχι τής πλάκας και της προβοκάτσιας) και θα το γράφετε πάντα
στο σχετικό κουτάκι στην προτελευταία επιλογή ταυτότητας (Όνομα/Διεύθυνση URL).
Με άλλα λόγια: Εδώ θα πρέπει να σχολιάζετε με ένα και πάντα το ίδιο όνομα,
το οποίο και θα είναι η πρώτη-πρώτη λέξη τού σχολίου σας και όχι η τελευταία (ως υπογραφή). Επιπροσθέτως:
Τα σχόλια, αν δεν είναι 100% επί τού θέματος της εκάστοτε ανάρτησης,
θα πρέπει τουλάχιστον να εφάπτονται οπωσδήποτε με αυτό.
Οι παραβάτες αυτών τών απλούστατων και ελάχιστων κανόνων δεν θα έχουν τη χαρά να βλέπουν τα σχόλιά τους να δημοσιεύονται.