Saturday night fever

Από το πρωί χθες ένιωθα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Από το μεσημέρι και μετά ένιωθα ότι με είχε πατήσει τρένο. Το βραδάκι που έβαλα θερμόμετρο, το τρένο απέκτησε και αριθμό: 38 και 0,1. Σήμερα την έβγαλα με κάτι δέκατα μέχρι να βραδιάσει. Τότε, με σχεδόν εγγλέζικη ακρίβεια ξαναφάνηκε το τρένο, αν και με ελαφρώς διαφορετικό αριθμό: 37 και 0,8. Το απέφυγα με μια επιδέξια κίνηση  πολεμικών τεχνών αυτοάμυνας (Pon Stan, πιο συγκεκριμένα). Τώρα κάθομαι στη στάση και περιμένω να ξεϊδρώσω.  Στο μεταξύ, διαβάζω κάτι για να περάσει η ώρα, όπως έκανα μικρός όταν πήγαινα στο κουρείο.

Διαβάζοντας, πέφτω πάνω στην κουβέντα δύο διαδικτυακών γνωστών μου. Έχουν την κουβέντα μου. Όχι, όχι, δεν με κουτσομπολεύουν. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για κουτσομπολιό, αν εξακολουθούσαμε να τα λέμε. Δεν συμβαίνει πια. Τα λέγαμε κάποτε, για ένα φεγγάρι, αλλά τώρα έχουμε χωρίσει τα τσανάκια μας. Οπότε, δεν έχουν την παραμικρή δέσμευση να μη συζητούν εν τη απουσία μου θέματα που αφορούν σε μένα.

Ποια είναι η αφορμή τής κουβέντας; Η κυρία τής φωτογραφίας. Δηλαδή, πιο συγκεκριμένα και για να τα λέμε όλα, το μουστακάκι που της κολλήσαμε, πριν τρία χρονάκια (25 Οκτωβρίου 2010). Όπως και μερικοί άλλοι τότε, τής ιδίας κατηγορίας —χοντρικά: ηθικολόγοι και politically correct του ακραίου κέντρου—, το θεώρησαν μέγα σκάνδαλο. Λέει ό ένας (πιο κεντρώος γίνεσαι παγκόσμιος πρωταθλητής στη σκοποβολή και λίγο πιο αντικομμουνιστής κατατάσσεσαι στα Τάγματα Ασφαλείας): «Μουστάκι στην κ.Τ;! Καλύτερα που δεν το είδα…». Κι ο άλλος (πιο αντικομμουνιστής δεν υπάρχει): «Ώστε παίζουν και χιτλερικά μουστάκια; Είναι η πρώτη φάση, μετά τι ακολουθεί;».

Είναι αυταπόδεικτο ότι δεν έχουν δει τη φωτογραφία. Για να ικανοποιήσω την περιέργειά τους, την ξανανεβάζω. Και μαζί, επειδή δεν είναι  και πολύ τού διαβάσματος (μια μικρή εξαίρεση για τον πρώτο, τον κεντρώο, πρέπει να την κάνουμε: επειδή έχει μανία με τον ελληνικό εμφύλιο έχει αποστηθίσει τον Καλύβα, τον Μαραντζίδη και κάμποσους απολογητές τών ταγματασφαλιτών), ξαναποστάρω μόνο τα λίγα λόγια με τα οποία έκλεινε εκείνη η παλιά ανάρτηση. Όχι πως θα καταλάβουν κάτι. Αλλά, να: Όταν είναι κανείς κλεισμένος στο σπίτι Σάββατο βράδυ και με πυρετό, κάπως πρέπει να περάσει την ώρα του…

Για μας, είναι αποδεδειγμένο ότι η Τριανταφύλλου διεξάγει έναν καθαρά αντικομμουνιστικό αγώνα. Και φυσικά, δεν περιμέναμε από το τελευταίο της άρθρο για να βγάλουμε αυτό το συμπέρασμα. Η γυναίκα έχει πάρει το ζήτημα εργολαβικά. Είναι όμως ακροδεξιά, ναζί, φασίστρια; Όχι φυσικά. Τότε γιατί της κολλήσαμε το μουστακάκι; Τρεις εξηγήσεις. 

Η πρώτη: Μα για τη δημιουργία προπαγανδιστικών εντυπώσεων, τι άλλο; Δεν είμαστε από αυτούς που παραιτούνται από το όπλο της προπαγάνδας υπέρ των αντιπάλων τους. (Μια ακόμα λεπτομέρεια που αποδεικνύει ότι, σε τελική ανάλυση, δεν είμαστε τίποτε καλύτερο από ‘‘Κόκκινοι Φασίστες’’!... ;-) ).

Η δεύτερη: Ναζί δεν είναι, στο αντικομμουνιστικό μένος της όμως κάπως τους μοιάζει. Δεν μπορούσαμε να το περάσουμε στο ντούκου.

Η τρίτη (και πιο σημαντική): Δεν ξεχνάμε ποιοι φάγανε την Κόκκινη Ρόζα. Και θυμόμαστε πάντα ποιος ήταν Πρωθυπουργός στην Ελλάδα την Κυριακή, 30 Μαρτίου του 1952.

Κανείς τους δεν ήταν ναζί...