Πεθαμένε ποιητή, στον αιώνα μας, λέγε, τι βλέπεις;

Μ’ όλη μου τη φωνή

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

(απόδοση Γιάννη Ρίτσου)

Μεις, με τη δόξα, θα λογαριαστούμε αλλιώς

–δικιά μας δα κι αυτή έχει λάχει–

ας γίνει για όλους μας ένα μνημείο κοινό

ο σοσιαλισμός

που εδραιώσαμε στη μάχη.

Απόγονοι,

ελέγξετε καλά τα λεξικά σας :

μες απ’ τη Λήθη

θ’ αναδυθούν

φάσματα λέξεις σαν αυτές:

«πορνεία»,

«φυματίωση»,

«αποκλεισμός», όχι άλλες.

Για σας,

τους σβέλτους

και γερούς, για δες,

ο ποιητής

έγλειψε με τη γλώσσα των πλακάτ

τις φθισικές ροχάλες.

Όσο μακραίνει

των χρόνων η ουρά,

τόσο θα μοιάζω

με τ’ απολιθωμένα εκείνα τέρατα.

Άντε, λοιπόν, συντρόφoι,

να τη διαβούμε πιο γοργά

όση ζωή μάς μένει

με πεντάχρονα.

Τα γραφτά μου

κέρδος δε μου ’φεραν

ούτε ένα ρούβλι για μισό,

ούτε, βεβαίως, από μαόνι

έπιπλα λεία,

κι εξόν από φρεσκοπλυμένο

ένα πουκάμισο,

λόγω τιμής

δεν έχω τίποτ’ άλλο χρεία.

Όταν θα παρουσιαστώ

στου φωτεινού σας

μέλλοντος

την κεντρική επιτροπή

θα ’ρθω, πάνω απ’ τη συμμορία της ποίησης

των πλεονεχτών και σαλταδόρων,

σείων

σα μπολσεβίκικη ταυτότητα

κομματική,

τους εκατό τόμους μαζί

όλων μου των

κομματικών βιβλίων.