Το χρηματιστήριο καταρρέει και οι αγορές δείχνουν τα δόντια τους . Για ποιον χτυπά η καμπάνα;

Με τη συνεχιζόμενη πτώση τού ελληνικού χρηματιστήριου (μόνο για σήμερα μείον 5,7%!) και τα επιτόκια του δεκαετούς ελληνικού ομολόγου να αγγίζουν το 7%, μόνο οι κουφοί δεν ακούν το χτύπημα της καμπάνας. Και το ερώτημα είναι (όπως πάντα συμβαίνει με τις καμπάνες άλλωστε) για ποιον χτυπά;

Φαίνεται ότι οι ‘‘μενσεβίκοι’’ τού ΣΥΡΙΖΑ, αυτό τουλάχιστον το θέμα, όχι μόνο το κατέχουν, αλλά το παίζουν και στα δάχτυλα. Τόσο, που πιάνουν την παγίδα τού ερωτήματος και την αποφεύγουν διορθώνοντάς το: το θέμα δεν είναι για ποιον χτυπά η καμπάνα αλλά για ποιους. Έτσι, γράφουν στην Iskra, διεκδικώντας δικαιωματικά ένα ολοστρόγγυλο δεκάρι:

Πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές υπογραμμίζουν ότι οι λεγόμενες αγορές εκφράζουν τη βαθιά ανησυχία τους απέναντι στην προϊούσα κατάρρευση της κυβέρνησης και στα έωλα σχέδιά της για απεμπλοκή από νέο μνημόνιο αλλά και δείχνουν ‘‘πρόωρα’’ τα δόντια τους απέναντι στο ενδεχόμενο να ακολουθήσει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Αν παλιότερα το σύστημα είχε ως ύστατο καταφύγιο το στρατό και τις επεμβάσεις του, σήμερα το ‘‘μαντρόσκυλο’’ του συστήματος είναι οι «αγορές» που απειλούν με οικονομική ασφυξία τις χώρες που δεν διαθέτουν «σταθερότητα» για τις αποδόσεις τους ή ακόμα χειρότερα ‘‘παρεκτρέπονται’’ και δεν ‘‘πειθαρχούν’’ στις συστημικές στρατηγικές τους.

Είναι σαφές ότι στο επόμενο τετράμηνο μέχρι τις ημερομηνίες εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας η χώρα εισέρχεται σε μια ρευστή μεταβατική περίοδο με έντονες αντιπαραθέσεις και ζωηρά τα κρισιακά φαινόμενα.

Στο πλαίσιο αυτό η Αριστερά ή τουλάχιστον οι δυνάμεις της που είναι σε επαφή με τις επίκαιρες προκλήσεις, επωμίζονται ευθύνες ειδικού ποιοτικού βάρους για να απαντήσουν θετικά στην ανάγκη διεξόδου από την πολιτική και οικονομική κρίση. Ειδικότερα, η Αριστερά, πέραν των άλλων, χρειάζεται μια μεγάλη πολιτική, οργανωτική και κινηματική προετοιμασία για να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις σε βάρος της και την «αποσταθεροποίηση» που θα επιχειρήσουν να προκαλέσουν οι αγορές.

Αντίθετα, για τους ‘‘μπολσεβίκους’’ τού κόμματος, πέρα βρέχει. Η καμπάνα κατ’ αυτούς χτυπάει αποκλειστικά για το success story τής κυβέρνησης —δεν θα μας εξέπληττε αν οι πιο αισιόδοξοι πιστεύουν ότι, αν χτυπάει και για το δικό τους, είναι μόνο και μόνο για να το ...καλωσορίσει!  

Θα πέσουν κορμιά! Και κάτι μού λέει ότι θα ’ναι τα δικά μας...