Θα ’ρθει καιρός, Γιώργο Κυρίτση, που σκυφτός θα μπαίνεις στα καφενεία και στους δρόμους σκεφτικός θα περπατάς· μα στις πορείες μας δεν θα ’χεις πια τα μούτρα μέσα να μπεις, για να περάσεις έστω και για λίγο γελαστός, έτσι όπως θα σε χλευάζουμε και θα σε δείχνουμε με το δάχτυλο λέγοντας: «να ένας ακόμα σιχαμένος γέρος, από αυτούς που κάποτε κράτησαν τις άγιες σημαίες μας, για να τις πετάξουν μια μέρα στα σκυλιά»...