Εθνικολαϊκισμός

[Αυτό το ποστ να διαβαστεί οπωσδήποτε από τον Δημοσθένη Παπαδάτο-Αναγνωστόπουλο, τον Στρατή Μπουρνάζο(;)* τον Χρήστο Λάσκο, τον Πάνο Κοσμά, τον Ηλία Ιωακείμογλου και τα άλλα «παιδιά»]

[Α, ναι! Και να αποθηκευτεί στην επιφάνεια εργασίας από τη ΛΑΕ, που διακηρύσσει ότι έχει εμάς τους νεολαίους κορόνα στο κεφάλι της! –ελπίζουμε να αποδειχθεί κάποτε και σύντομα γεμάτο…]

* Το ερωτηματικό μπαίνει γιατί, έχοντας δει τον Μπουρνάζο στην τελευταία γενική απεργία τού Δεκεμβρίου κάτω από το πανό τής Αριστερής Ριζοσπαστικής Κίνησης (ΑΡΚ), μιας ομάδας πρώην –ελπίζουμε– «αριστερών ευρωπαϊστών» που αποχώρησε από τον πΣΥΡΙΖΑ, αλλά και παρακολουθώντας την αρθρογραφία του από το φθινόπωρο και μετά, μου δημιουργήθηκε η απορία αν έχει παραμείνει στο κώμα. Ρώτησα γνωστούς, ρώτησα στο internet, μηδέν από μηδέν μηδέν. Απάντηση δεν πήρα. Έτσι, απευθύνθηκα στα παιδιά τού RedNotebook ποστάροντας το σχετικό σχόλιο κάτω από άρθρο του που το αναδημοσίευσαν. Όπως μπορείτε να δείτε, αν και έχουν περάσει 16 μερούλες από τότε, άκρα τού τάφου σιωπή. Έτσι, δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο Στρατής Μπουρνάζος, παρά την παρουσία του στη μικρή παρέα που αποτελούσε το μπλοκ τής ΑΡΚ και κόντρα στην αρθρογραφία του, εξακολουθεί να στηρίζει τους μεγαλύτερους πολιτικούς απατεώνες που αναδείχθηκαν μέσα από τους κόλπους τής ελληνικής Αριστεράς από καταβολής της (αν το κάνει, δεν μας ενδιαφέρει καθόλου ο κύριος, και, παρακαλώ, διαγράψτε νοερά και το ερωτηματικό και το ονοματάκι του). Παίζει βέβαια και το άλλο σενάριο. Νόμιμα, να εξακολουθεί να είναι μέλος τού πΣΥΡΙΖΑ και (ημι)παράνομα μέλος τής ΑΡΚ. Τις συνηθίζουν κάτι τέτοιες πουστίτσες (με την πολιτική έννοια) όσοι έχουν θητεύσει στη Μεγάλη τής Πολιτικής Απάτης Σχολή, τον ΣΥΝ τού 1991 και μετά…