Μουσικό (και όχι μόνο! ;-) ) διάλειμμα, σπέσιαλ αφιερωμένο στους ‘‘γέροντες’’* αναγνώστες τού ιστολογίου!

*Με την καλή έννοια ;-) :-)

 

Επειδή προβλέπεται να γίνει μεγάλο πατιρντί με το άρθρο-λαβράκι τού Δημήτρη Ραυτόπουλου που αναδημοσιεύσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση και επειδή περιμένω να φτάσουν στα χέρια μου και κάτι πηγές από τα άπαντα του Λένιν (αν δεν σας το έχω εξομολογηθεί, να το κάνω τώρα: εκτός από κάτι άκρες που έχω με την αναρχία, έχω και με Κουκουέδες…), ας κάνουμε ένα μουσικό διάλειμμα ειδικά για τις παλαιότερες κλάσεις τού ανδρικού αναγνωστικού κοινού τού ιστολογίου (και, εννοείται, για τα αυτιά και τα μάτια τών «δικών μας» από αυτούς μόνο –τυχαίο που οι σημαίες τού σκηνικού είναι κόκκινες; δεν νομίζω!). Πρόκειται για ένα τραγούδι με το οποίο ο πατέρας μου έκαψε ένα πικάπ (τού θείου του!) κάποιο καλοκαίρι τής (προϊστορικής) δεκαετίας τού ’60 (εντάξει, δεν τρελαίνομαι τόσο, αλλά δεν είναι κι άσχημο –ειδικά στο συγκεκριμένο βίντεο ;-) ).

Απολαύστε το! (in case of emergency call…).