Ποια Ευρώπη;!

Μπορεί να έχει φύγει από το προσκήνιο τώρα που οι πιστοί του «αριστερού ευρωπαϊσμού» σκόρπισαν στους πέντε ανέμους και σαν να τον ξέχασαν. Μπορεί να μην τον επικαλούνται πια, έτσι όπως είναι φουλ απασχολημένοι με το να προσπαθούν να φτιάξουν καινούργια στέκια (στα οποία οι έννοιες «αριστερά» και «ριζοσπαστικός» δίνουν και παίρνουν), ενώ πρέπει να σκουπίζουν ταυτόχρονα και τις μύξες τους από τα κλάματα που τους φέρνει η σκέψη για το χαμένο όνειρο των «Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών τής Ευρώπης». Μπορεί το όνομά του να έχει κατέβει ακόμα και από τη μαρκίζα τών πρωτοσέλιδων της Αυγής. Ελάχιστη σημασία έχουν όλα αυτά. Ο Χάμπερμας είναι πάντα εδώ. Και ίσως κάτι που πρέπει να κάνουμε είναι να ξανασκεφτούμε τις άοκνες προσπάθειές του να καθιερώσει δημοκρατικές πολιτικές πέρα από τα όρια του έθνους-κράτους. Δεν θα μας εξέπληττε, μάλλον το θεωρούμε δεδομένο, ότι ακόμα θα δημοσιεύει άρθρα με θέσεις υπέρ τής Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλώνοντας ότι τέτοιες δομές μπορούν να διοικηθούν δημοκρατικά, ότι μπορούν να αποτελέσουν πρότυπα αυτοδιακυβέρνησης που καταλύουν τους εθνικισμούς, και ότι είναι μεταεθνικές –πάλι καλά που δεν τις αποκαλεί διεθνικές. Ο καημένος ο γερο Γιούργκεν... Κάνει εκκλήσεις στην έννοια της δημοκρατικής διαδικασίας, ενώ την ίδια στιγμή γνωρίζει πολύ καλά ότι η κατάλυση του έθνους-κράτους συνεπάγεται νεοφιλελευθερισμό, παγκοσμιοποίηση και νέες ανισότητες. 

Rest (alive) in peace. All of them.