Τη νύχτα που φάγανε τον Παύλο

Τη νύχτα που σκοτώσανε τον Παύλο Φύσσα θα τη θυμόμαστε για πάντα, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Νομίζω πως, τηρουμένων τών αναλογιών, θα ισχύσει για τον Παύλο ό,τι συνέβη και με τη δολοφονία τού Κένεντι: όλοι θα θυμούνται τι έκαναν το βράδυ εκείνης τής ημέρας.

Διόλου ανεξήγητα, η παρέα του κι η παρέα μου ξεκινήσαμε το βράδυ μας με το ίδιο πρόγραμμα. Η Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου τού 2013 έτυχε να είναι η πρεμιέρα τού Champions League. Πρεμιέρα και για τον Ολυμπιακό, που έπαιζε με την Παρί Σεν Ζερμέν στο Καραϊσκάκη. Μαζευτήκαμε στο γνωστό Café. Απαρτία παρά ένας.

Περάσαμε το πρώτο ημίχρονο τρίβοντας όλοι τα μάτια μας για το διαολεμένα γρήγορο παιχνίδι τού Ολυμπιακού και πετώντας ή αποκρούοντας σπόντες τύπου «πώς είπαμε ότι τον λένε τον γιατρό σας;» ή «τι σου είναι η αθλητιατρική τεχνολογία... θαύματα κάνει!». Οι άλλοι στις μπύρες κι εγώ στη δίαιτα μ’ έναν ξενέρωτο και νερωμένο φρέντο. Πέρναγα πάλι την ωτίτιδά μου και ήμουνα με αντιβίωση. Στο ημίχρονο αποφάσισα ότι, εν όψει ενός συναρπαστικού δεύτερου ημιχρόνου (έτσι νομίζαμε), η αντιβίωση μπορούσε να περιμένει και παράγγειλα κι εγώ το ποτήρι μου. Τζάμπα πήγε και το ποτήρι και η αντιβίωση. Όπως θυμούνται οι ποδοσφαιρόφιλοι και ιδίως οι Ολυμπιακοί, το δεύτερο ημίχρονο ήταν μία τραγωδία για τον Θρύλο. Κάθε κόρνερ για την Παρί ισοδυναμούσε με ένα ακόμα γκολ για τον Ρομπέρτο. Το κοντέρ είχε σταματήσει στα τέσσερα.

Γυρνώντας σπίτι έμαθα τα νέα.

ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ