Κάθε πρόπερσι και καλύτερα

Σαν σήμερα πριν από δύο χρόνια ο ελληνικός λαός όρθωνε το ανάστημά του σε μπόι πολύ μεγαλύτερο από το 61,31% τού Όχι. Εδώ και δύο χρόνια σιωπά, βλαστημώντας θεούς και δαίμονες αλλά υπομένοντας, με μια αόριστη ελπίδα που δεν είναι τίποτε περισσότερο από παρηγοριά στον άρρωστο. Και καμία από τις εν αφθονία υπάρχουσες πρωτοπορίες τής Αριστεράς δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα να τον εμπνεύσει τόσο και έτσι που να μετατρέψει την «οργή τού λαού» σε «μεγάλο φουσκωμένο ποτάμι».

«Να ξεσηκωθεί ο λαός» μάς λένε και μας ξαναλένε οι πρωτοπορούντες σύντροφοι. Ο λαός όμως τα έχει στυλωμένα. Μα καλά! Εδώ και 64 χρόνια έχει βρεθεί «η λύση».[*] Κανείς από τους σοφούς καθοδηγητές μας, που έχουν φάει τον Μαρξ και τον Λένιν με το κουτάλι, για να μη λογαριάσουμε και τον Αλτουσέρ, δεν την έχει θυμηθεί ακόμα;

[*] Ύστερ’ απ’ την εξέγερση της 17 τού Ιούνη,

ο Γραμματέας τής Ένωσης Λογοτεχνών

έβαλε και μοιράσανε στη λεωφόρο Στάλιν προκηρύξεις

που λέγανε πως ο λαός

έχασε την εμπιστοσύνη τής κυβέρνησης,

και δεν μπορεί να την ξανακερδίσει

παρά μονάχα με διπλή προσπάθεια. Δε θα ’ταν τότε

πιο απλό, η κυβέρνηση να διαλύσει το λαό

και να εκλέξει έναν άλλον;