Αντίο, Κύριε Ντίνο. Ανδρείε εσύ!

Ναι! Ποτέ δεν υπήρξες σοκολατόπαιδο. Κι ας πήγαινες στο κατηχητικό μικρός. Κι ούτε λόγος βέβαια να μιλήσει κανείς για «ΛΟΑΤΚΙΑ+» μιλώντας για σένα (και μόνο που σκέφτομαι τι θα έσουρνες σε κάποιο από εκείνα τα μαλακισμένα τα «αλληλέγγυα» που τρέχουνε στα Gay Pride, αν αναφερόταν σε σένα με αυτόν το χαρακτηρισμό, σκάω στα γέλια!).

Από τότε που άρχισα να βγάζω δικά μου λεφτά, πόσες φορές δεν είπα να έρθω στο ισόγειό σου, στις 40 Εκκλησιές, να σε γνωρίσω από κοντά! Ποτέ δεν το έκανα, ο μαλάκας. Με φάγαν τα «άλλα», βλέπεις. Τα «πολιτικά».  Τα «πολιτικά» και οι «παρέες» –σκατά στα μούτρα μου!

Στα κάτω σου, ακόμα και στα πολύ κάτω σου, ποτέ δεν καταδέχτηκες να κρυφτείς, να φορέσεις τη μάσκα τών ευτυχισμένων ηλιθίων (λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι τη μάσκα τής ορθοδοξίας στον έρωτα την πέταξες από πάνω σου δημοσίως μόλις στα 19 σου και μέσα στη μαύρη δεκαετία τού ’50! –να τα βλέπουν αυτά κάτι Τιτίκες πενηντάρες και βάλε, που παριστάνουν ακόμα τούς macho....). Και στα πάνω σου, την ώρα τής αναγνώρισης, σου αρκούσε να κοιτάς εκείνους που σε χειροκροτούσαν μ’ αυτό το πονηρό γελάκι σου. Όσο για τις συγκρούσεις σου, τις πολλές και παθιασμένες συγκρούσεις.... Ακόμα και τα πιο δηλητηριώδη βέλη σου ποτέ δεν τα εκτόξευσες ύπουλα, στα μουλωχτά, πούστικα. Πάντα στα ίσα, φανερά, αντρίκεια. Δεν έγινες ποτέ Πάρις εσύ. Γεννήθηκες και πέθανες Έκτορας.

Καλό ταξίδι στην Α´ Θέση, Κύριε Ντίνο. Όχι τών Αριστοκρατών, αυτών που ήσουν ανέκαθεν ορκισμένος εχθρός τους.

Των Ανδρείων.