Θλιβερές συγκρίσεις…

Χθες το ρίξαμε στην τηλεόραση. Ειδήσεις πρώτα. Μετά από το απαραίτητο zapping στην αρχή, αράξαμε στο Alter όταν είδαμε την Κανέλλη σε ρόλο επίτιμου προσκεκλημένου. Στη συνέχεια, για δύο ώρες Σκάϊ: Συνέντευξη-ποταμός του Βγενόπουλου εφ’ όλης της ύλης —πλήν Παναθηναϊκού. Τέλος, Mega και Πρετεντέρης με πολυπληθείς προσκεκλημένους μεταξύ των οποίων και ο Παπαδημούλης. Το θέμα που κυριάρχησε, φυσικά, η οικονομική κρίση. Τι είδαμε εκεί;

Ας ξεκινήσουμε από τους δικούς μας. Είδαμε μια Κανέλλη με τη γνωστή επαναστατική διάθεση (που συχνά όμως μας θυμίζει υστερική κρίση, αν και χθες, για να είμαστε ειλικρινείς, ήταν κάπως συμμαζεμένη) να επαναλαμβάνει για 927η φορά τα δεινά που θα επισυμβούν στη χώρα άμα τη ελεύσει του ΔΝΤ. Πράγματα δηλαδή που ο πολύς κόσμος, άσχετα αν στην πλειοψηφία του δεν κατέχει Χριστό από το πώς ακριβώς δουλεύει το σύστημα του Ταμείου (ένα είναι το Ταμείο!), τα έχει εμπεδώσει μέχρι εμετού. Και ακούσαμε να μας λέει ότι το κλειδί στην όλη ιστορία είναι να κατέβει ένα εκατομμύριο κόσμος στους δρόμους. Αν κατεβεί, τη γλυτώσαμε. Αν όχι, μαύρο φίδι που μας έφαγε. Εκείνο που παρέλειψε να μας πει είναι πώς ακριβώς θα κατεβεί ένα εκατομμύριο κόσμος στους δρόμους. Μέσα από ποιες διεργασίες και κυρίως με ποιο προορισμό! Να μη πάνε στο ΔΝΤ, σύμφωνοι. Να πάνε πού; Φαίνεται ότι, για την αγαπητή Λιάνα, όταν μιλάμε για το Κόμμα της πρωτοπορίας, εννοούμε ότι το Κόμμα προπορεύεται στις πορείες, χωρίς όμως να μπαίνει και στον κόπο να τις χαράξει! Ωραία «πρωτοπορία»! Ωραία και πάνω απ’ όλα βολική…

Να αφήσουμε τη Λιάνα και να πάμε στον Δημήτρη τον Παπαδημούλη. Δεν πολυμίλησε είναι αλήθεια, οι προσκεκλημένοι ήταν πολλοί και ο ίδιος δεν συνηθίζει να υφαρπάζει τον λόγο. Όμως κάποια στιγμή τον ακούσαμε να περιγράφει κι αυτός τις Δέκα Πληγές του Φαραώ που έχουν περάσει ήδη τα σύνορα και οσονούπω θα επιπέσουν επί των κεφαλών μας. Τα είπε ωραία και γλαφυρά, ασορτί θα έλεγε κανείς με την ωραία γραβάτα του[1]. Μέχρι που, κάποια στιγμή, ο αμείλικτος Πρετεντέρης τον έκοψε για να τον ρωτήσει «καλά όλα αυτά, αλλά λεφτά πού θα βρούμε;». Κι εκεί ο συμπαθής Δημήτρης έκανε την επανάστασή του και δήλωσε κόκκινος (ελαφρά) από την αγανάκτηση: «Δεν είμαι μάντης κ. Πρετεντέρη»! Και τα είπε αυτά ποιος παρακαλούμε; Τα είπε αυτά το ηγετικό στέλεχος εκείνου του ρεύματος της Αριστεράς που υποστηρίζει εδώ και χρόνια τη στρατηγική της προγραμματικής αντιπολίτευσης! Τη στρατηγική της εκπόνησης συγκεκριμένων προτάσεων για συγκεκριμένα προβλήματα! Μάνα γιατί μας γέννησες αριστερούς!

Στο ενδιάμεσο παρακολουθήσαμε τη συνέντευξη του Βγενό. Μίλησε για πολλά, για την οικονομική κρίση, για το πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης του ΠΑΣΟΚ (το έκανε φέτες με συνοπτικές διαδικασίες, εγχείρημα όχι και ιδιαίτερα δύσκολο, μεταξύ μας…), για την επερχόμενη ύφεση. Εννοείται πως μίλησε όπως θα μίλαγε ένας εκπρόσωπος του κεφαλαίου. Με τη μόνη διαφορά ότι δεν μίλησε όπως θα μίλαγε ένας ανόητος. Μίλησε όπως μόνο αυτός που έχει την ευφυΐα να κατανοήσει σε βάθος την κατάσταση θα το έκανε. Και αποδίδουμε απλώς σε αντιπαναθηναϊκά αισθήματα το γεγονός ότι σήμερα δεν του αφιέρωσαν post τα ξαδέρφια μας οι g700 ή ο κατά το ήμισυ σύντροφος Left Liberal. Φυσικά, ο Βγενόπουλος δεν δυσκολεύτηκε να κλέψει την παράσταση και να πείσει, όπως είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε σήμερα σε ένα πρόχειρο, δικό μας γκάλοπ…

Είναι κοινότοπο αλλά είναι μια από τις κοινοτοπίες που πρέπει να λέγονται σταθερά και όσο γίνεται πιο καθαρά: Η Αριστερά δεν έχει στρατηγική πρόταση για την κρίση. Δεν ξέρουμε ποια είναι η κύρια αιτία από τις πολλές που μπορούν να καταγραφούν. Είναι η ανεπάρκεια των προσώπων; Είναι ή έλλειψη θάρρους που καταλήγει σε στρουθοκαμηλισμό; Είναι η εσωτερική παραίτηση από τα μεγάλα και δύσκολα για τα οποία φαίνεται πως έχει έρθει η ώρα, αλλά, όπως συμβαίνει πάντα με την ώρα που έρχεται, δεν είναι συνήθως για εκδρομή, αλλά για εκστρατεία; Είναι όλα αυτά μαζί; Ας αφήσουμε τις αναλύσεις για αργότερα. Ας εστιάσουμε στο κύριο που αποκαλύπτει η συγκυρία: Η Αριστερά δεν έχει στρατηγική για την αντιμετώπιση της κρίσης. Δεν ωφελεί να το προσπερνούμε ως νέο που πάλιωσε, δεν ωφελεί να το κρύβουμε κάτω απ’ το χαλί, δεν ωφελεί να παραφράζουμε τον Κένεντι και να λέμε «μη ρωτάς τι κάνει η Αριστερά για σένα, ρώτα τι κάνεις εσύ για την Αριστερά», όπως περίπου λέει σήμερα η φίλη Πεντανόστιμη.

Η μάλλον, αυτό το τελευταίο ας το κρατήσουμε. Αλλά ας το γυρίσουμε τούμπα, επεκτείνοντάς το μέχρι εκεί που θα δυσαρεστήσει τα ηγετικά κλιμάκια της πολιτικά οργανωμένης Αριστεράς και θα τους φέρει ξινίλες στα μούτρα και στο στομάχι:

Ναι, να κάνουμε εμείς για την Αριστερά! Αλλά, μέσα σ’ αυτό το ‘να κάνουμε’ να συμπεριλάβουμε και την υποχρέωσή μας να χτυπήσουμε το καμπανάκι όσο γίνεται πιο δυνατά. Όσο γίνεται πιο δυνατά μπας και το ακούσουν οι καπετάνιοι μας, πολλοί από τους οποίους είναι του γλυκού νερού, για να μη πούμε της μπανιέρας.

Από εκεί και πέρα, ας αναλάβουν τις ευθύνες τους. Μπορούν; Καλώς! Αν όχι, ας πάνε σπίτι τους· ας αποσυρθούνε στο εξοχικό τους να το παίξουν Κιγκινάτοι· ας αφοσιωθούν στη συγγραφή των απομνημονευμάτων τους (ακόμα κι αν έχουν τα μισά χρόνια του Κύρκου). Ας πάνε για ψάρεμα βρε αδερφέ!

Ο πόλεμος θέσεων (τους) έχει μπει σε άλλη φάση· ο αέρας μυρίζει μπαρούτι. Και κιβώτιο άδειο δεν ξανακουβαλάμε!


[1] Για να τα λέμε όλα, τώρα που γράφουμε δεν είμαστε σίγουροι ότι φόραγε γραβάτα. Κι έτσι να είναι όμως, πάλι για να τα λέμε όλα, νομίζουμε ότι του έλειπε…


Η εικόνα είναι από το neatnik2009.wordpress.com