Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Στρουθοκαμηλισμός. Το κατώτατο στάδιο του αριστερού ευρωπαϊσμού. Ή μήπως όχι; (Α´ Μέρος)




Για μία ακόμα φορά η πλειοψηφία τού ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να κρύψει το κεφάλι της στην άμμο, αρνούμενη να υπερψηφίσει τροπολογία τής Αριστερής Πλατφόρμας με θέμα το ευρώ στο κείμενο της πολιτικής διακήρυξης του κόμματος εν όψει τών ευρωεκλογών. Τροπολογία με την οποία, ούτε λίγο ούτε πιο λίγο, δεν ζητείτο τίποτε περισσότερο από την πιο καθαρή διατύπωση των ήδη ψηφισμένων θέσεων σχετικά με το νομισματικό ζήτημα! Σύμφωνα με αυτές, η υπόθεση του νομίσματος τίθεται εντός παρενθέσεως και μπαίνει σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην επιβίωση και τις βασικές ανάγκες της μεγάλης πλειοψηφίας τού ελληνικού λαού. Με τις λέξεις τής απόφασης του περσινού Ιδρυτικού Συνεδρίου:

13.2 Αποτρέπουμε τη μετατροπή της χώρας μας σε αποικία χρέους. Επαναδιαπραγματευόμαστε τις δανειακές συμβάσεις και ακυρώνουμε τους επαχθείς όρους τους, θέτοντας ως πρώτο θέμα τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πραγματοποιώντας λογιστικό έλεγχο. Όπως συμπυκνώνει το σύνθημα «καμιά θυσία για το ευρώ», απόλυτη προτεραιότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί η αποτροπή της ανθρωπιστικής καταστροφής και η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, όχι η υποταγή σε υποχρεώσεις που ανέλαβαν άλλοι, υποθηκεύοντας τη χώρα. Δεσμευόμαστε ότι θα αντιμετωπίσουμε τις ενδεχόμενες απειλές και τους εκβιασμούς των δανειστών με όλα τα δυνατά όπλα που μπορούμε να επιστρατεύσουμε, ενώ είμαστε ήδη έτοιμοι να αναμετρηθούμε με οποιαδήποτε εξέλιξη, βέβαιοι ότι, σε κάθε περίπτωση, ο ελληνικός λαός θα μας στηρίξει.

Υπάρχει άνθρωπος με στοιχειώδη γνώση ελληνικών που δεν καταλαβαίνει ότι στις παραπάνω γραμμές (και ανάμεσά τους), οι οποίες μάλιστα, όπως διάβασα, θα συμπεριληφθούν αυτούσιες στην πολιτική διακήρυξη για τις ευρωεκλογές, υπάρχει άνθρωπος που ισχυρίζεται ότι μέσα σ’ όλες αυτές τις διατυπώσεις δεν συμπεριλαμβάνεται και το διαζύγιο με την ευρωζώνη; Μπορεί το διαζευκτήριο να είναι μισοκρυμμένο μέσα σε διατυπώσεις τύπου «όλα τα δυνατά όπλα» ή «οποιαδήποτε εξέλιξη», αλλά μπορεί να βρεθεί σοβαρός άνθρωπος που να πει στα σοβαρά ότι είναι και ανύπαρκτο; Φαντάζομαι πως όχι. Εξ άλλου, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τι θα διαχώριζε τον ΣΥΡΙΖΑ από τη ΔΗΜΑΡ, για την οποία επίσης πρέπει να χρησιμοποιηθούν «όλα τα δυνατά όπλα», με την εκ των ουκ άνευ προϋπόθεση όμως «να μην κινδυνεύσει η θέση τής χώρας εντός τής ευρωζώνης»; Το γεγονός ότι ο Τσίπρας δεν φοράει ποτέ γραβάτα, σε απόλυτη αντίθεση με τον Κουβέλη που νομίζεις ότι έχει γεννηθεί με αυτήν; Όχι ασφαλώς. Να λοιπόν ο πρώτος λόγος που εξηγεί γιατί η επιμονή τής πλειοψηφίας τού ΣΥΡΙΖΑ να αρνείται την καθαρογραφή αυτής τής ήδη ειλημμένης απόφασης, απόφασης που κοντολογίς λέει ότι «όλα είναι πάνω στο τραπέζι», αποτελεί την επιτομή τού πολιτικού στρουθοκαμηλισμού.

Διαστρεβλώνετε, διαστρεβλώνετε, όλο και κάτι θα μείνει στο τέλος!

Ο Διευθυντής τού Πολιτικού Γραφείου τού Αλέξη Τσίπρα, ο Νίκος Παππάς, σε μία υψηλή επίδειξη δικολαβισμού τής δεκάρας, επιχείρησε στην ομιλία του στην Κεντρική Επιτροπή και σε σχόλιά του προς δημοσιογράφους να μετατοπίσει το τέρμα τής ομάδας του κατά μερικά μέτρα, έτσι ώστε το σουτ τής Αριστερής Πλατφόρμας να βγει άουτ. Μ’ άλλα και πιο συγκεκριμένα λόγια, ‘‘στραμπούλιξε’’ κομψά αλλά απολύτως ευδιάκριτα και το γράμμα και το πνεύμα τής τροπολογίας τών ‘‘μενσεβίκων’’ τού κόμματος, λέγοντας:

Το δίλημμα ευρώ ή δραχμή είναι το δίλημμα που έθετε ο Σαμαράς και επιχειρεί να συγκαλύψει την ουσία των πολιτικών του μνημονίου. Να επιστρέψουμε εμείς σ’ αυτό το δίλημμα είναι κάτι που τον διευκολύνει. Ας μην το κάνουμε. Η πρόταση εξόδου από το ευρώ δεν καθόλου ριζοσπαστική. Αδυνατώ να καταλάβω πώς θα ωφεληθούν οι συνταξιούχοι μ’ αυτή την προοπτική.

Λαμπρά. Μόνο που η επίμαχη και απορριφθείσα τροπολογία δεν επανέφερε κανένα τέτοιο δίλημμα και ουδεμία πρόταση εξόδου εμπεριείχε! Δεν ζήτησε η Αριστερή Πλατφόρμα να γίνει καμία συζήτηση περί νομίσματος ή, πολύ περισσότερο, να ληφθεί απόφαση επ’ αυτού. Ειδικά το δεύτερο εξ άλλου, είναι απολύτως παράλογο. Διάολε! Δεν μπορεί η Κεντρική Επιτροπή να  ανατρέψει την απόφαση του Ιδρυτικού Συνεδρίου, το οποίο, όπως εξηγήθηκε με ντοκουμέντα παραπάνω, κατέληξε πως το ζήτημα του νομίσματος συναρτάται με και εξαρτάται από τις ζωτικές ανάγκες και συμφέροντα του ελληνικού λαού. Επαναλαμβάνουμε: Η Αριστερή Πλατφόρμα ζήτησε αποσαφήνιση των αποφάσεων του Ιδρυτικού Συνεδρίου και επιβεβαίωση στην πράξη τής κάπως μεγαλόστομης διακήρυξης «είμαστε ήδη έτοιμοι να αναμετρηθούμε με οποιαδήποτε εξέλιξη» που υπάρχει σ’ αυτές, με εκπόνηση εναλλακτικών σχεδίων «δια παν ενδεχόμενο». Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Περί ποίων «διλημμάτων» ομίλησε ο Νίκος Παππάς;

Όπου ο Γιώργος Σταθάκης και ο Χρήστος Λάσκος καταψηφίζουν την τροπολογία τής ΑΠ, αλλά την υπερψηφίζουν ο Xα Τζουν Τσανγκ και ο Λίο Πάνιτς!

Ας αφήσουμε τον ‘‘ακραίο’’ Παναγιώτη Λαφαζάνη να φυσάει και να ξεφυσάει (έτσι όπως τα ’κανε κι αυτός, δεν θα πλαντάξουμε στο κλάμα…), κι ας δούμε τι λένε επ’ αυτού τού ζητήματος, επί τής ουσίας δηλαδή τής τροπολογίας τής Αριστερής Πλατφόρμας, δύο «υπεράνω υποψίας» αλλοδαποί διανοούμενοι, καθόλου άγνωστοι στον ΣΥΡΙΖΑ και καθ’ όλα αποδεκτοί, αρεστοί και χαίροντες εκτίμησης από την κυρίαρχη ηγετική ομάδα τού κόμματος —ιδίως ο δεύτερος.

Ο ένας είναι ο γνωστός Κορεάτης οικονομολόγος  Xα Τζουν Τσανγκ, συγγραφέας του μεταφρασμένου και στη γλώσσα μας βιβλίου «23 αλήθειες που δεν μας λένε για τον καπιταλισμό» μεταξύ άλλων, υποστηρικτής τής φιλελεύθερης δημοκρατίας, του «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», και, εννοείται, της ΟΝΕ και του ευρώ. Λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2012 ήρθε στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το βιβλίο του και να δώσει μία διάλεξη πάνω στο γνωστικό του αντικείμενο. Στο ενδιάμεσο, παραχώρησε και μία συνέντευξη στην Αναστασία Γιάμαλη της Αυγής. Στην τελευταία ερώτησή της, η Γιάμαλη του ζητάει να πει τι έχει να προτείνει για την κρίση στην ευρωζώνη και, φυσικά, το «ελληνικό ζήτημα». Κι εκείνος απαντά:

Οι ηγέτες της Ευρωζώνης και κυρίως η Γερμανία θα πρέπει να αντιληφθούν πως τα προβλήματα της Ισπανίας και της Ελλάδας είναι και δικά τους... Η Γερμανία λειτουργεί έτσι στο εσωτερικό της, θα έπρεπε να το κάνει και για τους εταίρους της... Η ομοσπονδιοποίηση θα ήταν μια λύση, όπως στις ΗΠΑ. Επίσης, η αλλαγή στη λειτουργία της ΕΚΤ, να γίνει περισσότερο όπως η Fed... Η ΕΚΤ είναι part time κεντρική τράπεζα, βοηθά κατά το δοκούν. Επίσης, στην Ευρώπη υπάρχει και ζήτημα κινητικότητας, υπάρχουν φυσικοί περιορισμοί, άλλη γλώσσα, άλλος πολιτισμός από χώρα σε χώρα... Το ευρώ ήρθε πρόωρα και βιαστικά και τώρα πληρώνεται το τίμημα... Οι Έλληνες πρέπει να είστε έτοιμοι να φύγετε, για να μπορέσετε να διαπραγματευτείτε την παραμονή σας στο ευρώ... Οι κυβερνώντες όμως είναι ικανοί να σκοτώσουν τον πληθυσμό για να παραμείνουν στο ευρώ, με αποτέλεσμα να μη λαμβάνονται σοβαρά υπόψη...

Αυτά ως προς τον κ. Xα Τζουν Τσανγκ, η φαινομενική παραδοξολογία τού οποίου ενέπνευσε και τον υλατζή τής Αυγής να βγάλει έναν «πιασάρικο» τίτλο: «Για να μείνετε στο ευρώ, πρέπει να είστε έτοιμοι να φύγετε!». Πάμε τώρα να δούμε τον δεύτερο από τους ‘‘μάρτυρες υπεράσπισης’’ της τροπολογίας τών ‘‘μενσεβίκων’’ τού ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο μπορούμε να πούμε με την ίδια ασφάλεια που θα το κάναμε για τον Νοτιοκορεάτη οικονομολόγο ότι, αν παρευρισκόταν στη χθεσινή συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, θα την υπερψήφιζε ενθουσιωδώς.

Πρόκειται για τον εξαίρετο κύριο και σύντροφο Λίο Πάνιτς, τον γνωστό Καναδό καθηγητή Πολιτικών Επιστημών και κάτοχο της έδρας Συγκριτικής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Γιόρκ τού Καναδά, αμετανόητο (αλλά όχι αμετακίνητο) μαρξιστή. Να σημειωθεί ότι, σε αντίθεση με τον Xα Τζουν Τσανγκ, του οποίου η επαφή με τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν μάλλον περιστασιακή, ο Λίο Πάνιτς έχει σχετικά μακροχρόνιους δεσμούς με αυτόν. Είναι χαρακτηριστικό ότι τουλάχιστον από το 2008 βρισκόταν σε στενή επαφή με τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου επιλέχθηκε από το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς ως ο κύριος ομιλητής στη 2η Ετήσια Διάλεξη προς τιμήν τού Έλληνα πολιτικού στοχαστή. Δεν ξέρουμε αν αυτή ήταν η πρώτη επίσκεψη του Λίο Πάνιτς στην Ελλάδα, πάντως, δεν ήταν η τελευταία. Η τελευταία ήταν στα τέλη τού προηγούμενου μήνα, όταν πήρε μέρος στο τριήμερο διεθνές συνέδριο με θέμα «Η Αριστερά στην κυβέρνηση», που διοργάνωσε το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ σε συνεργασία με τον Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς και το δίκτυο ευρωπαϊκών κυρίως ιδρυμάτων transform! Στην παρέμβασή του είπε διάφορα ενδιαφέροντα. Αντιγράφω από το ρεπορτάζ τής Αυγής:

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μοναδικός πολιτικός σχηματισμός της σοσιαλιστικής Αριστεράς που έχει φτάσει στο σημείο να βρίσκεται στο κατώφλι της κρατικής εξουσίας μέσα στη συγκυρία της οικονομικής κρίσης, τόνισε ο Λ. Πάνιτς συμπληρώνοντας πως πρόκειται για ένα αξιοθαύμαστο επίτευγμα. Τα καθήκοντα του ΣΥΡΙΖΑ, επεσήμανε, δεν έχουν να κάνουν μόνο με το σταμάτημα της λιτότητας: ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να ανοίξει τον δρόμο του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Στο πλαίσιο αυτό τόνισε πως οι δυνάμεις της διεθνούς Αριστεράς οφείλουν να στηρίξουν το εγχείρημα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς εκτίμησε πως το εγχείρημα αυτό θα βρεθεί αντιμέτωπο με πολλές εσωτερικές και διεθνείς πιέσεις.

Αναφερόμενος στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε πως, εφόσον το κόμμα βάζει το ζήτημα της κοινωνικοποίησης των τραπεζών, αυτό από μόνο του συνιστά τεράστιο βήμα για την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού διεθνώς. Επιπλέον επεσήμανε πως, στο πλαίσιο του ελληνικού πολιτικού συστήματος, ο εκδημοκρατισμός του κράτους που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αμυντικό αίτημα. Περνώντας σε ευρύτερα ζητήματα, υπογράμμισε πως το ότι η συνεδριακή απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζει τον παράγοντα της λαϊκής πίεσης ως σημαντικό, στο πλαίσιο της διακυβέρνησης, αποτελεί τολμηρό βήμα, ενώ συμπλήρωσε πως τόσο τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού αλλά και οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις αποθάρρυναν τη λαϊκή κινητοποίηση.

Θέτοντας ερωτήματα προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Λ. Πάνιτς σημείωσε πως το κόμμα οφείλει να έχει προετοιμάσει ένα εναλλακτικό σχέδιο, σε περίπτωση που οι κυρίαρχες δυνάμεις της Ε.Ε. τον αναγκάσουν σε εγκατάλειψη της Ευρωζώνης. Επιπλέον τόνισε πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να καταφέρει να συνδυάσει την κυβερνητική εξουσία με την ταυτόχρονη οικοδόμηση ενός κινήματος ανατροπής, το οποίο σημαίνει πως θα πρέπει να κινείται και εντός και εκτός κράτους.

Μπόνους: Λίγος ακόμα Λίο Πάνιτς

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του με αφορμή το τριήμερο αυτό συνέδριο, ο Καναδός μαρξιστής είχε μία συζήτηση-συνέντευξη με τους Ερρίκο Φινάλη και Μάκη Μαντά (αποσπάσματά της δημοσιεύονται στον προχθεσινό Δρόμο της Αριστεράς, δεν μπορώ όμως να δώσω link γιατί το κείμενο δεν έχει ακόμα ‘‘απελευθερωθεί’’ στο site τής εφημερίδας). Εκεί, κάποια στιγμή, η κουβέντα ήρθε στα ερωτήματα — ερωτήματα συντρόφου προς συντρόφους, πέραν πάσης αμφιβολίας— που ο Πάνιτς θέτει στον ΣΥΡΙΖΑ. Ανάμεσα σε άλλα, διευκρίνισε και τα ερωτήματα που σχετίζονται με το ζήτημα της ευρωζώνης. Αντιγράφω με το χέρι:

Το ξέρουμε ότι δεν θέλετε να φύγετε, αλλά ποιος ξέρει πώς θα απαντήσει μια γερμανοκρατούμενη Ευρώπη; Έχω πληροφορηθεί ότι υπάρχει σχέδιο και καταλαβαίνω ότι δεν θέλετε να το συζητήσετε δημόσια, γιατί τα ΜΜΕ παραμονεύουν να σας επιτεθούν. Ωστόσο, αν δεν το συζητήσετε με τη βάση σας, με τα δίκτυα αλληλεγγύης κ.λπ., πώς θα προετοιμάσετε τους ανθρώπους σας για τις επερχόμενες δυσκολίες;

Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων;

Με το χέρι στην καρδιά, καμία! Όχι τόσο επειδή ο Xα Τζουν Τσανγκ και ο Λίο Πάνιτς είναι τάχα δύο σύγχρονοι σοφοί που πρέπει να προστεθούν στους επτά τής αρχαιότητας και που αποκλείεται να κάνουν λάθος, αλλά γιατί, σε τελική ανάλυση και χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε την αξία τους, είπαν πράγματα αυτονόητα που τα ξέρουν όλοι, μέσα κι έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα, ας πούμε, και ο τελευταίος οδηγός που δεν ξεκινάει ταξίδι χωρίς ρεζέρβα…  

Άρα, λοιπόν, δεν θα φέρουμε κανέναν άλλον μάρτυρα. Ωστόσο μερικά λόγια ακόμα, που θα καταστήσουν ακόμα πιο πειστικό τον ισχυρισμό μας ότι αυτή η στάση τής πλειοψηφίας τού ΣΥΡΙΖΑ αντιπροσωπεύει την επιτομή τού στρουθοκαμηλισμού και θα εξηγούν έστω και σε αδρές γραμμές γιατί κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει μόνο σε αρνητικά ή και καταστρεπτικά αποτελέσματα, πρέπει να ειπωθούν. Αυτό θα γίνει στην επόμενη ανάρτηση.   




Στη photo, ‘‘μπολσεβίκος’’ τού ΣΥΡΙΖΑ σε στιγμές περισυλλογής. Από το teleytaiothranio.blogspot.gr.



Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

Γουάου! Γράμμα από τα Ενθέματα της Αυγής! Και, ίσως, να μη μας το έφερε ο ταχυδρόμος κατά τύχη ή κατά λάθος!




Όπως το προηγούμενο και το προπροηγούμενο Σάββατο, περίπου την ίδια ώρα, έτσι και σήμερα έφτασε πριν από λίγο στο ταχυδρομείο μας ένα γράμμα από το ένθετο της Κυριακάτικης Αυγής, τα Ενθέματα, με τη θεματογραφία τής αυριανής έκδοσης. Αποθηκεύω στην επιφάνεια εργασίας αυτό που έγραφα για να παραχωρήσω στους συντρόφους που μας το έστειλαν το σημερινό πρωτοσέλιδο.

Δεν ξέρω αν γνωρίζουν ότι έχουμε επικρίνει τον ΣΥΡΙΖΑ πολλές φορές από εδώ, και μάλιστα συχνά σαρκάζοντας, για διάφορα θέματα της πολιτικής επικαιρότητας ή και  γενικότερα ζητήματα της αριστερής πολιτικής στρατηγικής που είναι πάντα ανοιχτά και πάνω στο τραπέζι. Δεν ξέρω ακόμα αν γνωρίζουν πως η κριτική μας δεν έχει αφήσει στο απυρόβλητο ούτε τα διάφορα ΜΜΕ του κόμματός τους, της Αυγής συμπεριλαμβανομένης βέβαια. Το πιθανότερο είναι πως δεν έχει πέσει στην αντίληψή τους. Σε μια τέτοια περίπτωση, τους ενημερώνουμε με το σημερινό πρωτοσέλιδο και αμαρτίαν ουκ έχομεν. Αν θέλουν, μπορούν να μας κόψουν από τη λίστα παραληπτών των ενημερώσεων. Και πάλι φίλοι θα είμαστε.

Παίζει όμως και η περίπτωση, όσο λίγες πιθανότητες κι αν συγκεντρώνει, η συνήθειά μας να πιάνουμε στο ‘‘στοματάκι’’ μας συχνά-πυκνά τον ΣΥΡΙΖΑ ή και την εφημερίδα του, να είναι σε γνώση τους. Αν είναι έτσι, δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι μία τέτοια στάση τούς τιμά ιδιαίτερα και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση (το ακούτε εσείς οι Συριζαίοι που ρίξατε μαύρη πέτρα πίσω σας, χολωμένοι από τις επικρίσεις μας;). Γιατί δεν χαρακτηρίζεται από τη συνήθη στους αριστερούς κύκλους δυσανεξία στην κριτική, αλλά, αντίθετα, από ανεκτικότητα και ανεπτυγμένη πολιτική συναισθηματική νοημοσύνη, η οποία και τους επιτρέπει να μη συγχέουν τη σφοδρή κριτική με εχθρότητα.  

Προς τιμήν τους λοιπόν η σημερινή ανάρτηση. Και σε ανταπόδοση του γεγονότος ότι όλη αυτή η μικρή ιστοριούλα, που δεν είναι όμως ασήμαντης αξίας, κάπου τιμά και το παρόν ιστολόγιο (δεν ξέρω αν θα θεωρηθεί ότι ευλογώ τα γένια μας, αλλά το πιστεύω ειλικρινά), συμβάλλουμε κατά τις ελάχιστες δυνατότητές μας στην προώθηση των Ενθεμάτων, αναδημοσιεύοντας το ενημερωτικό γράμμα τους.

ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ


Στα «Ενθέματα» αύριο 13 του Απρίλη

Στα περίπτερα εντός της «Αυγής», στο μπλογκ τους (enthemata.wordpress.com), στο facebook (Enthemata Avgis) και στο twitter: @enthemata

Κείμενα των: Στρατή Μπουρνάζου, Σταύρου Παναγιωτίδη, Γιώργου Παπανάγνου, Κώστα Αθανασίου, Τάκη Γέρου, Δημήτρη Μπαλαμπανίδη, Παναγιώτη Νούτσου, Ανθής Βιδεμάιερ

Στην καρδιά στου σκότους.  Ο Στρατής Μπουρνάζος εξηγεί γιατί ο βασανισμός και η δολοφονία του Ίλια Καρέλι, από κρατικούς υπαλλήλους, στον –υποτίθεται πιο προστατευμένο χώρο–, τη φυλακή, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα στίγματα του ελληνικού κράτους της μεταπολίτευσης. Και συνεχίζει: «Πέφτουμε από τα σύννεφα με αυτό που έγινε; Όχι, αλλά δεν μας αφήνει αδιάφορους. Ξέρουμε ότι βασανιστήρια γίνονται στις ελληνικές φυλακές, ότι ο ρατσισμός και η αγριότητα φωλιάζουν στο σωφρονιστικό μας σύστημα. Αλλά είναι άλλο να τα υποψιάζεσαι και να τα ξέρεις,  και άλλο να αποκαλύπτονται ξεκάθαρα, να συμπυκνώνονται και να οδηγούν σε μια άγρια δολοφονία. Δεν μπορούμε να καμωνόμαστε τους ανήξερους, αλλά ούτε να  εθιζόμαστε στην απάθεια, επειδή ξέρουμε».

Οι «ναρκομανείς», τα ΚΑΠΗ και ο Γ. Μπουτάρης. Δημοτικές εκλογές και αστικός χώρος.  Ο Δημήτρης Μπαλαμπανίδης εξηγεί γιατί οι πρόσφατες δηλώσεις Μπουτάρης με τους γέροντες των ΚΑΠΗ σε ρόλο παιδονόμων είναι παρωχημένες, αυταρχικές και αντιδημοκρατικές, και διόλου «ρηξικέλευθες» όπως γράφτηκε. Και μας προβάλλει ένα ριζικά διαφορετικό παράδειγμα, από το 18ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Παρισιού, όπου οι τοξικοεξαρτημένοι: «Οι υπάλληλοι της Κοινωνικής Υπηρεσίας του μετρό εκπαιδεύονται έναν χρόνο γύρω από το ζήτημα της τοξικοεξάρτησης, της απεξάρτησης και της κοινωνικής επανένταξης. Στη συνέχεια, ειδικοί θα συνοδεύουν τους υπαλλήλους στις αποβάθρες, πολλές μέρες της εβδομάδας, προκειμένου να “δημιουργήσουν σχέσεις εμπιστοσύνης” με τους χρήστες και να τους οδηγήσουν προς την έξοδο του μετρό, όχι για να τους παραδώσουν στην αστυνομία αλλά για να τους φροντίσουν οι ειδικοί στα προγράμματα απεξάρτησης.

Free (press) νεοφιλελευθερισμός και λαϊφστάιλ. Με αφορμή την Αthens Voice. O Tάκης Γέρος αναλύει ένα πρόσφατο τεύχος της Αthens Voice και  τον νεοφιλελευθερισμό που ξεχειλίζει από τις σελίδες της. Μας μιλάει για την επίδρασή της στους νέους και καταλήγει: «Το λαϊφστάιλ θα έπρεπε να αποτελέσει σοβαρότερο μέλημα μιας αριστερής κριτικής ενασχόλησης, και μάλιστα όχι μονάχα ως πεδίο εφαρμογής των εργαλείων της σύγχρονης θεωρίας. Έχω  κατά νου τις ενδιαφέρουσες ιδέες που είχε αναπτύξει ο Ανδρέας Καρίτζης σε ένα άρθρο του στα “Ενθέματα”, αναφορικά με την ανεπάρκεια της ορθολογικής επιχειρηματολογίας, την οποία κατά κανόνα χρησιμοποιεί ο αριστερός λόγος για να αντιμετωπίσει τη δημοτικότητα της Χρυσής Αυγής. Όπως εξηγούσε, δίπλα σε μια τέτοιου τύπου επιχειρηματολογία, δεν θα έπρεπε να φοβηθούμε την προσπάθεια εμπέδωσης μιας ευρείας νεολαιίστικης αντιφασιστικής κουλτούρας, στην οποία ο αντιφασισμός θα γινόταν ακόμη και  “μόδα”».

Η Λειψία διαβάζει. Η Ανθή Βηδενμάιερ βρέθηκε στην έκθεση βιβλίου της Λειψίας, στα μέσα του Μάρτη. Μας γράφει για τις «αναγνώσεις» που οργανώθηκαν, τα περίπτερα, τα βιβλία και τους συγγραφείς. Και καταλήγει: «Κι ύστερα από δυο πολιτικές ομιλίες σε δυτικό και ανατολικό στυλ, στο μπαρόκ Χρηματιστήριο χαμηλώνουν τα φώτα κι έρχονται μουσικοί και ηθοποιοί, για να απαγγείλουν ερωτικά ποιήματα ενός άλλου που “δεν βολεύτηκε”, του Αυστριακού Έριχ Φριντ, με αυτοσχεδιασμούς στο πιάνο και την κιθάρα. Τα παράθυρα ανοικτά, για να ακούγονται οι στίχοι του ως έξω, και πίσω από μια φλαμουριά η πανσέληνος σκύβει για να ακούσει: εσύ / εσύ / εσύ κι εγώ / ξανά και ξανά / και ξανά... Η Λειψία διαβάζει».

«Ακόμα και τα λιόδεντρα αιμορραγούν». Ο Κώστας Αθανασίου, στη μόνιμη στήλη «Αντικλίμακα», γράφει για τον Τζακ Έντουαρντς, παλαίμαχου αγωνιστή των Διεθνών Ταξιαρχιών Τζακ Έντουαρντς, που πέθανε τον Ιανουάριο του 2011: «Η El País, σπεύδει να επαναλάβει τη φράση-κλισέ: “Ο Τζακ Έντουαρντς ρίσκαρε τα πάντα για να πολεμήσει σε έναν πόλεμο που δεν ήταν δικός του”. Ένας άνθρωπος, λοιπόν, που ρίσκαρε τα πάντα στο όνομα της διεθνιστικής και επαναστατικής αλληλεγγύης, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα συμφωνούσε σε κάτι τέτοιο. Όλοι αυτοί οι αγωνιστές επέλεξαν να πάνε να πολεμήσουν σ’ αυτόν τον πόλεμο γιατί ήξεραν, γιατί ήταν βαθιά βέβαιοι για ένα πολύ απλό πράγμα: ότι ο πόλεμος αυτός ήταν δικός τους».

Oι μεταφραστικές επιλογές του Κώστα Φιλίνη: Γράφει ο Παναγιώτης Νούτσος: «Από την οπτική της ιστορίας των κοινωνικών και πολιτικών ιδεών, ο Κώστας Φιλίνης θα μπορούσε να αποτιμηθεί ως αξιοζήλευτος μεταφραστής ομόλογων κειμένων, τα οποία δημοσιεύονται στα ελληνικά και σε εξαιρετικά κατάλληλες χρονικές στιγμές». Και μας μιλάει για τις μεταφράσεις του Ζακ Γκυγιωμώ, του Γκράμσι, του Πουλαντζά, του Μαρξ και του Ένγκελς, που έκανε ο Φιλίνης.

Το ΕΑΜ, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλτουσέρ: μια αστάθμητη συνάντηση. Γράφει ο Σταύρος Παναγιωτίδης: «Το ΕΑΜ έβαλε τη διαχωριστική γραμμή πάνω στον πατριωτισμό, η ΕΔΑ στη δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ στα μνημόνια. Με βάση τα δίπολα ξεκινάς να διεξάγεις τον αγώνα για την ηγεμονία, εξειδικεύοντάς τα στη συνέχεια. Η θεωρία και η ιστορία μας δείχνουν λοιπόν έναν δρόμο. Αλλά είναι σκοτεινός και δεν θα φωτίσει ποτέ αν δεν τον περπατήσουμε. Και μόλις το κάνουμε, θα καταλάβουμε πως τελικά τον ανοίγουμε εκείνη ακριβώς τη στιγμή, κρατώντας όμως στα χέρια μας μια καλή πυξίδα».

Το ποτάμι… της Κεντροαριστεράς. Ο Γιώργος Παπανάγνου γράφει για το Ποτάμι, την Κεντροαριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ: «Καταρχάς, ο υπερπολλαπλασιαμός των σχημάτων που αναφέρονται στην Κεντροαριστερά δεν είναι τυχαίος. Είναι άμεση συνάρτηση της σχετικής πενίας πειστικών προτάσεων και σημαινόντων ικανών να δώσουν ένα ουσιαστικό όραμα για τη χώρα. Η αρχηγοκεντρική, «απολιτική» θέση του πιο πρόσφατου εγχειρήματος δεν ξεφεύγει από αυτή τη λογική. Το «Ποτάμι» εκφράζει έναν κενό αντισυστημισμό, από τον οποίο λείπει –πέρα από πειστικές θέσεις– και η πιο ρηξικέλευθη «συμμετοχική δημοκρατία» που διακρίνουμε σε τέτοια κινήματα (π.χ. Μπέπε Γκρίλο)».



Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Θα πεθάνει τουλάχιστον έγκαιρα;




Όπως ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του, έτσι και ένα κομμάτι τού ελληνικού λαού θα πιαστεί από την ελπίδα ότι το φως στην άκρη τού τούνελ είναι η έξοδος από αυτό, όπως μεταδίδει η κυβερνητική προπαγάνδα, κι όχι το αντιθέτως ερχόμενο τρένο, όπως είναι η πραγματικότητα. Δεν έχει καμιά σημασία αν όλοι ξέρουν πως το πρωτογενές πλεόνασμα είναι εικονικό, ότι τα 500 εκ. ευρώ που θα μοιραστούν στους ‘‘τυχερούς’’ είναι σαν τα ψίχουλα που μένουν στο οικογενειακό τραπέζι, ότι η περίφημη έξοδος από τις αγορές είναι ακριβά αγορασμένα φύκια με σκοπό να πουληθούν ως μεταξωτές προεκλογικές κορδέλες. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Το μοναδικό ερώτημα:

Θα πεθάνει αρκετά έγκαιρα, λίγο δηλαδή πριν εκπνεύσουν οι 55 ημέρες που μας χωρίζουν από τις ευρωεκλογές, έτσι ώστε η καταψήφιση των δύο κυβερνητικών κομμάτων-εκτρωμάτων να πάρει την έκταση που απαιτείται για να υποχρεωθούν σε βουλευτικές εκλογές;

Το ελπίζουμε (και για μας η ελπίδα πεθαίνει τελευταία). Και θα το ελπίζαμε λίγο περισσότερο, αν το κομμάτι τής Αριστεράς στο οποίο αντικειμενικά ανήκει η κυρίως ευθύνη, ο ΣΥΡΙΖΑ, έβρισκε τα πατήματά του. Έστω και στο παρά πενήντα πέντε…



Η photo είναι τού Evgeniy Shaman. Από το photodom.com.