Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

To Whom It May Concern: My dear professor, why don’t you just shut the fuck up?




Το λέει η κυρία με το δολοφονικά αγγελικό υπομειδίαμα (όπως τη φωτογράφησε η Andy Prokh, καθώς είδαμε στο photodom.com.). Δεν ξέρουμε για ποιον το λέει, αλλά, επειδή μας αρέσουν οι γυναίκες που ξηγιούνται στα ίσια, προσυπογράφουμε τα λόγια της και της παραχωρούμε την πρώτη σελίδα.



Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Υπόθεση Σαμπιχά Σουλεϊμάν: Πριν μιλήσουμε για το σύνθετο φαινόμενο του εθνικισμού, να μιλήσουμε για την απλή περίπτωση της καθαρής ανθρώπινης βλακείας;




Δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία ότι στην περίπτωση της υποψηφιότητας της Ρομά μουσουλμάνας Σαμπιχά Σουλεϊμάν, που αυτοπροσδιορίζεται ως Ελληνίδα, και των αντιδράσεων που πυροδότησε στη μουσουλμανική μειονότητα, η οποία τρέφει, πιθανότατα κατά πλειοψηφία, τουρκικά εθνικά αισθήματα, το υποκείμενο μείζον ζήτημα είναι αυτό τού εθνικισμού —η λέξη αναφέρεται και θα αναφέρεται σε αυτό το σημείωμα πάντα με την ουδέτερη, μη αξιολογική σημασία της. Πράγματι: αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι κατά βάθος τίποτε άλλο παρά η αντιπαλότητα δύο διαφορετικών εθνικών συνειδήσεων, της ελληνικής και της τουρκικής. Βεβαίως, η ελληνική πολιτεία δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη τουρκικής μειονότητας στην Ανατολική Θράκη, δέχεται μόνο το θρησκευτικό κριτήριο διαχωρισμού. Και από την άλλη μεριά, πάλι βεβαίως, είναι κοινό μυστικό ότι οι τουρκικές προξενικές αρχές τής περιοχής και οι ‘‘κεφαλές’’ τής μουσουλμανικής κοινότητας κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, φανερά ή υπογείως, για να καλλιεργούν στο σύνολο των εκεί μουσουλμανικών πληθυσμών την τουρκική εθνική συνείδηση, κυρίως μέσω τής εκπαιδευτικής διαδικασίας. Το ιδιαίτερο πρόβλημα όμως στην περίπτωση της Θράκης, ιδιαιτερότητα που κάνει ακόμα πιο ζόρικο το έτσι κι αλλιώς δύσκολο ζήτημα των αντιτιθέμενων εθνικισμών, είναι το γεγονός ότι αυτή η επιδίωξή τους να εκτουρκίσουν όλους τους μουσουλμάνους το θρήσκευμα βρίσκει αντίθετους πολλούς από τους μουσουλμάνους Πομάκους τής Θράκης, καθώς και τους (λιγότερους) μουσουλμάνους Ρομά που κατοικούν εκεί. Μεταξύ αυτών τών δεύτερων, πρωτοπόρος και ιδιαίτερα δυναμική, η Σαμπιχά Σουλεϊμάν, η οποία έχει αναπτύξει εδώ και κάποια χρόνια έντονη δράση σε αυτή την κατεύθυνση, κυρίως μέσα από τις αξιόλογες δραστηριότητες του μορφωτικού και πολιτιστικού συλλόγου «Η Ελπίδα», που ίδρυσε μαζί με άλλες 20 γυναίκες στο Δροσερό τής Ξάνθης. Είναι αυτονόητο ότι, ως πρωτοπόρος, βρίσκεται γραμμένη πάνω-πάνω στα μαύρα κατάστιχα των τουρκικών προξενικών αρχών και των τοπικών κοινωνικών παραγόντων τής μειονότητας.

Έγραψα αυτά τα ολίγα ενημερωτικά όχι ως εισαγωγή  στο εθνικιστικό ζήτημα. Όσο κι αν, σε τελική ανάλυση, αυτό είναι το πάπλωμα, το αντικείμενο του καβγά δηλαδή, και η αφορμή σχεδόν ιδανική, θα το παρακάμψω. Ίσως κάποια άλλη στιγμή να ξαναδούμε την περίπτωση της ωραίας Σαμπιχά υπό αυτό το πρίσμα. Τα έγραψα μόνο και μόνο για να εκθέσω συνοπτικά τα περίπλοκα προβλήματα με τα οποία, πάντα κατά τη δική μας αντίληψη των πραγμάτων, διαπλέκεται η συγκεκριμένη υποψηφιότητα, και τα οποία εξηγούν γιατί συνιστά μια ιδιαίτερη περίπτωση, έτσι ώστε να γίνουν κατανοητά, πέρα από συμφωνίες ή διαφωνίες, τα όσα θα χρεώσουμε στα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι κάμποσα και είναι χοντρά. Τα θέτω υπό τη μορφή ρητορικών ερωτημάτων.

1. Πώς είναι δυνατόν να μην προβλέφθηκε το (βέβαιο) ενδεχόμενο να βγουν στα κεραμίδια σκούζοντας για την υποψηφιότητα της Σαμπιχά Σουλεϊμάν οι ηγετικοί παράγοντες της τουρκογενούς και τουρκόστροφης μουσουλμανικής μειονότητας;

2. Δεν έχουν αντιληφθεί ότι στην περίπτωση της Θράκης ο εθνικισμός τον οποίο πρέπει να τιθασεύσουν και να εξημερώσουν δεν είναι μόνο ο ελληνικός αλλά και ο τουρκικός;

3. Τι πρέπει να γίνει για να συνειδητοποιήσουν οι ορθίως κοιμώμενοι και αγρίως δερόμενοι από ούλτρα διεθνιστικές ιδεοληψίες Συριζαίοι ότι δεν γίνεται ούτε καν να συνομιλήσεις, πόσω μάλλον να τιθασεύσεις και να εξημερώσεις τον εθνικισμό, αν σε αφήνουν παγερά  αδιάφορο  τα εθνικά αισθήματα (τα όποια εθνικά αισθήματα: ελληνικά, τουρκικά, των Εσκιμώων ή των Νεφελίμ!);

4. Αν η αιτία που οι αντιδράσεις για την υποψηφιότητα Σουλεϊμάν δεν προβλέφθηκαν βρίσκεται στο ότι δεν ήταν γνωστή η προϊστορία της, πώς είναι δυνατόν να παίρνονται τέτοιες αποφάσεις, που εκ των πραγμάτων και δικαίως ή αδίκως ενδέχεται να κάνουν άνω-κάτω το κόμμα τού ΣΥΡΙΖΑ σε τοπικό (και όχι μόνο) επίπεδο και, γενικότερα, μπορούν να τραυματίσουν καίρια τη σχέση του με τη μουσουλμανική μειονότητα, αλλά και να προβληματίσουν αρνητικά υποψήφιους ψηφοφόρους του σε πανελλαδικό επίπεδο, πώς είναι δυνατόν να παίρνονται τέτοιες αποφάσεις χωρίς καν τις βασικές και στοιχειώδεις πληροφορίες (ας μη μιλήσω για γνώση καλύτερα) που απαιτούνται;  

5. Πώς ανάμεσα στους τόσους υπερευαίσθητους διεθνιστές τού ΣΥΡΙΖΑ δεν βρέθηκε ένας να σκεφτεί ότι, εκτός από την Σαμπιχά Σουλεϊμάν, που στο κάτω-κάτω εκπροσωπεί τη μειοψηφία τής θρακικής μειονότητας, έπρεπε να εκπροσωπηθεί με δικό της υποψήφιο και η πλειοψηφία της;  

6. Και εντάξει, δεν το σκέφτηκε κανείς τότε. Είναι όμως δυνατόν να μη το σκεφτεί κάποιος ούτε ακόμα και από τη στιγμή που προέκυψε το πρόβλημα; Γιατί δεν μπορούσε ο Μεστάν Οσμάν Ουμίζ να είναι υποψήφιος χωρίς να αφαιρεθεί το χρίσμα από τη Σουλεϊμάν; Το φάρμακο για την αρχική αγνόηση των εθνικών αισθημάτων τής τουρκογενούς μουσουλμανικής μειονότητας, είναι η υπερτροφική διόγκωσή τους; Μόνο ανηφόρα ή κατηφόρα υπάρχει για τον ΣΥΡΙΖΑ; Ο ίσιος δρόμος αγνοείται;

7. Είναι προφανές και απόλυτα λογικό ότι στην απόφαση για την αποκαθήλωση της Σαμπιχά πρωτεύοντα ρόλο έπαιξαν οι προεκλογικές σκοπιμότητες. Είναι εξ ίσου προφανές όμως ότι δεν υπολογίστηκε η θύελλα της αντισυριζικής προπαγάνδας που ήδη έχει ξεσπάσει εις επήκοον άπασας της ελληνικής επικράτειας με στόχο, βέβαια, να εμφανίσει τον ΣΥΡΙΖΑ υποχείριο του τουρκικού προξενείου τής Θράκης και, άρα, αντεθνικό κόμμα. Ακόμα και τα παιδιά τού Δημοτικού ξέρουν ότι μερικά εκατομμύρια ψήφοι αξίζουν περισσότερο από κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες. Τα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ δεν πήγαν Δημοτικό;

8. Το καταστατικό τού ΣΥΡΙΖΑ δεν προβλέπει διαγραφές ή καθαιρέσεις και υποβιβασμούς, παρά μόνο σε πολύ ακραίες περιπτώσεις. Οι παραιτήσεις όμως είναι απόλυτα ελεύθερες. Θα υπάρξει καμία;  


ΥΓ Μου είπαν ότι ακούστηκε από ΣΥΡΙΖΑ μεριά πως τάχα η Σαμπιχά παραιτήθηκε μόνη της και δεν ‘‘καρατομήθηκε’’. Το γράφω με κάθε επιφύλαξη, γιατί δεν βρήκα κάποια αναφορά στο διαδίκτυο και, ειλικρινά, ελπίζω να μην αληθεύει. Για να τα λέμε όλα όμως, οι ελπίδες μου δεν είναι και τόσο μεγάλες...

UPDATE Άκυρο εν μέρει το υστερόγραφο. Δυστυχώς, οι ελπίδες μου διαψεύστηκαν. Μόλις πριν από λίγο, 8.15 περίπου, πήρε το αυτί μου στο MEGA τον Γιάννη Μηλιό να διαβεβαιώνει (εικάζω ότι το έκανε στην πρωϊνή ενημερωτική εκπομπή τού καναλιού) πως η Σουλεϊμάν παραιτήθηκε! Τι να πεις... Έξεστι Μηλίοις...


INFO 1: Διαβάστε στο κάθε άλλο από αντισυριζικό The Press Project ένα πολύ κατατοπιστικό και αυστηρά ρεπορταζιακό άρθρο για το πώς η Σαμπιχά έχασε το ωραίο της κεφάλι.

INFO 2: Περισσότερες πληροφορίες και υλικό για τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν και την κοινωνική δράση της εδώ.





Στη photo, νεαρός κομσομόλος τού ΣΥΡΙΖΑ μένει εμβρόντητος, μόλις συνειδητοποιεί την ανοησία που δέρνει τις παλιές καραβάνες τού κόμματος. Από το whitecollarblog.wordpress.com. 



Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Ο αναπάντητος αντικομμουνισμός τού κυρίου Νίκου Δήμου




Τη Μ. Τρίτη δημοσιεύτηκε στο Protagon το πολυσυζητημένο άρθρο τού Νίκου Δήμου με τον τίτλο-όνομα και πράγμα Αντικληρικισμός και αντικομουνισμός, το οποίο έγινε και αφορμή να ‘‘τα σπάσει’’ ο συντάκτης του με τον Σταύρο Θεοδωράκη και να δηλώσει ότι αποχωρεί από το κόμμα —αν και ξεκαθάρισε ότι θα εξακολουθήσει να το στηρίζει. Το άρθρο τού έως μυελού οστέων μπουρζουά Δήμου είναι ένα μνημείο τής γνωστής αστικοφιλελεύθερης υποκρισίας, στο οποίο, επιπλέον, αποκαλύπτεται και η ογκώδης άγνοια τής αλφαβήτα τής μαρξικής κοσμοθεωρίας (ή/και η συνειδητή διαστρέβλωσή της). Βούτυρο στο ψωμί μας! Ακόμα περισσότερο επειδή το πολιτικό διαζύγιο στο οποίο οδήγησε είχε το παράπλευρο για την Αριστερά όφελος να αποδειχθεί πανηγυρικά ότι το δήθεν «νέο πνεύμα και ηθική στην πολιτική» που πλασάρει ο Θεοδωράκης δεν είναι παρά μία μουτσούνα τής κακιάς ώρας: δίχως να διστάσει ούτε στιγμή και πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις, για λόγους ψηφοθηρίας, έφτυσε στην ψύχρα τον Δήμου με μία μεγαλοπρεπή ροχάλα που ήρθε  να προσγειωθεί ακριβώς πάνω στα σάλια με τα οποία μέχρι πριν λίγες ώρες τον έγλυφε. Ακριβώς όπως θα έκανε —άκουσον, άκουσον!— η τελευταία ‘‘σταλίνα’’ τού κερατά που χάριν τού σκοπού αγιάζει τα μέσα, πρακτική την οποία, υποτίθεται, η «αγία φιλελεύθερη οικογένεια» δεν θέλει να ξέρει! Mein Gott! —που θα αναφωνούσε κι ο γερμανοτραφής γκουρού τού εγχώριου φιλελευθερισμού...

Προνομιακό γήπεδο, λοιπόν, όλα αυτά για τους πολυπληθείς διανοούμενους της Αριστεράς , ιδίως για τα μέλη τής academia, που αποτελούν και την πλειοψηφία. Όλο το γήπεδο δικό τους! Να μπουν μέσα και να φουσκώσουν στα γκολ τον Δήμου μέχρι να τον κάνουν ασήκωτο! Ιδίως οι διανοούμενοι του Συριζικού χώρου, μερικοί εκ των οποίων, οι πιο γενναίοι (ή οι πιο θρασείς), δεν διστάζουν να αποδέχονται με υπερηφάνεια τον χαρακτηρισμό τού «νεοκομμουνιστή» και να μας προτρέπουν να μιλάμε για τον σοσιαλισμό —ονόματα δεν λέμε και υπολήψεις δεν θίγουμε. Παρ όλα αυτά, τίποτε! Nothing! Niente! Nada! Σιγή ασυρμάτου. Παραδόξως, η ίδια σιγή βασίλευσε και στα Κουκουέδικά blogs (αναφέρομαι μόνο σε αυτά που λειτούργησαν κατά τις ημέρες τού Πάσχα κι όχι σε όσα ήταν δικαιολογημένα σιωπηλά λόγω εορταστικής άδειας). Ας είναι.

Πάντως, ευτυχώς, καθολική αφωνία δεν υπήρξε. Την είχε σπάσει εξ αρχής το 902.gr με ένα σύντομο κείμενο-σχόλιο, που δημοσιεύτηκε  μόλις λίγες ώρες μετά το άρθρο τού Δήμου, το απόγευμα της ίδιας μέρας. Βέβαια, τα όσα γράφει εκεί η συντάκτρια Άννα Παυλίδη απέχουν πολύ από όσα έπρεπε να ειπωθούν στον κύριο Δήμου και στους ομοίους του. Κατ’ ουσία, το κείμενο δεν συνιστά τίποτε περισσότερο από ένα καταγγελτικό ρεπορτάζ. Το επιβεβλημένο ξετίναγμα των φιλελεύθερων φληναφημάτων τού Νίκου Δήμου δεν πραγματοποιείται —δεν επιχειρείται καν. Ωστόσο, ακόμα κι έτσι, αντιπροσωπεύει μια κάποια απάντηση και καλύπτει, έστω και λειψά, ένα κενό. Γι’ αυτό και, όσοι από την αριστερή ιντελιγκέντσια θα το έβρισκαν λίγο και θα κούναγαν με υπεροπτική αποδοκιμασία το σοφό τους κεφάλι, καλά θα κάνουν να είναι πιο μετρημένοι. Αφού δεν μπόρεσαν να είναι συνεπείς στα όσα κατά καιρούς διακηρύσσουν στις βαθυστόχαστες αναλύσεις τους, ας φανούν τουλάχιστον συνεπείς στην αφωνία που επέδειξαν...  

ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ


(της Άννας Παυλίδη)

Παρότι το «Ποτάμι» πασχίζει να παρουσιαστεί ως το «νέο» και το «καινούργιο» στη πολιτική σκηνή, οι θέσεις του και οι τοποθετήσεις στελεχών του αποδεικνύουν το αντίθετο.

Μια ακόμα απόδειξη, ότι το «Ποτάμι» είναι ένα ακόμα «ρυάκι» του συστήματος, είναι και το σημερινό άρθρο του Νίκου Δήμου, ιδρυτικού μέλους του κόμματος στην ιστοσελίδα «Protagon.gr».

Στο άρθρο που έχει τίτλο «Αντικληρικισμός και αντικομμουνισμός» γράφει πως θεωρεί τον αντικομμουνισμό «προοδευτική και φιλελεύθερη» τοποθέτηση, «βήμα απελευθέρωσης» και «θετική» έννοια που μπορεί να «υποδηλώνουν άνθρωπο ελεύθερο, ανοιχτό και αδογμάτιστο. Που είναι ενάντιος στα κλειστά συστήματα» (Τα ίδια θεωρεί πως ισχύουν και για τον αντικληρικισμό).

Ο «αντικομμουνιστής» γράφει «δεν είναι απαραίτητα αντίθετος με τις απόψεις του Μαρξ. Απλώς μπορεί να μην συμφωνεί με το μεταγενέστερο κλειστό Δόγμα (π.χ. του Διαλεκτικού και Ιστορικού Υλισμού) ή με το μονολιθικό, ασάλευτο και αυταρχικό κόμμα».

Επιχειρεί, επίσης να διαχωριστεί από τον αντικομμουνισμό του Μπαλτάκου λέγοντας: «Κάποιος που είναι αντικομμουνιστής  επειδή είναι φασίστας, απλώς αλλάζει ένα δόγμα με άλλο – αλλά δεν είναι ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος».

Παρά τις αποστάσεις, που κρατάει ο Ν. Δήμου από τον ωμό αντικομμουνισμό του Μπαλτάκου, η ουσία δεν αλλάζει.

Με όποια «ταμπέλα», ο αντικομμουνισμός ήταν και είναι σκοταδισμός και αντίδραση και καμιά σχέση δεν έχει με την πρόοδο.

Το «νέο» δεν μπορεί να είναι η υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος που γεννά ανεργία, φτώχεια, δυστυχία, κρίσεις και πολέμους.

Δεν μπορεί να είναι ο αντικομμουνισμός, η εναντίωση δηλαδή στην μόνη ιδεολογία που πρεσβεύει το καινούριο: Την κατάργηση της εκμετάλλευσης, της ανεργίας, της ανασφάλειας.





Photo: Γλυπτό τής Beth Cavener Stichter. Από το xaxor.com.