Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Αχ κύριε, κύριε Βαρουφάκη! Επιτρέπεται εσείς, ένας καθηγητής Πανεπιστημίου, όχι μόνο να ψάχνετε για μαλάκες, αλλά και να θεωρείτε τον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών έναν πρώτης τάξεως μαλάκα;




Στον απόηχο των (εν δυνάμει) κυβερνητικών εξαγγελιών τού Αλέξη Τσίπρα στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης, ο Γιάννης Βαρουφάκης, που, ας σημειωθεί, είναι μέλος τού ΣΥΡΙΖΑ εδώ και λίγους μήνες, έδωσε στο TVXS, και συγκεκριμένα στην Κατρίν Αλαμάνου, συνέντευξη που δημοσιεύτηκε χθες το βράδυ. Από τη δεύτερη ερώτηση κιόλας, η δημοσιογράφος έρχεται στο ‘‘ψητό’’:

Σε περίπτωση που δεν καταστεί δυνατή η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους, κατά τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους,  ποιο «plan b» θα έπρεπε να προτείνει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ;

Ο Γιάννης Βαρουφάκης απαντά ως εξής:

Δεν με ενοχλεί το να μας πει ο κ. Σόιμπλε ότι αδυνατεί να πάει στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιό του στο Βερολίνο και να προτείνει στους βουλευτές της συμπολίτευσης του δραστικό κούρεμα της ονομαστικής αξίας του ελληνικού χρέους. Πρέπει, πράγματι, να αναγνωρίσουμε τους πολιτικούς περιορισμούς της γερμανικής κυβέρνησης και να του προτείνουμε ένα Plan B που (α) θα πετύχει το ίδιο αποτέλεσμα και το οποίο (β) θα μπορεί ο κ. Σόιμπλε, με δυσκολία βέβαια, να περάσει. Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να εκδόσουμε νέα ομόλογα ίσης ονομαστικής αξίας με την ονομαστική αξία του χρέους μας προς την ΕΕ και την ΕΚΤ (το ΔΝΤ είναι λίγο διαφορετική υπόθεση) και να τα ανταλλάξουμε με το σημερινό χρέος.

Στα συμβόλαια αυτών των νέων ομολόγων μπορούν κάλλιστα να προβλέπονται τα ίδια επιτόκια και το ίδιο, με σήμερα, χρονοδιάγραμμα αποπληρωμών. Με μία διαφορά: σε έτη που η ανάπτυξη της χώρας είναι μικρότερη του 4%, οι αποπληρωμές μας μειώνονται κατά 50% αν κυμαίνεται μεταξύ 1,5% και 4%, μειώνονται κατά 70% κι αν είναι χαμηλότερη του 1,5% αναβάλονται. Επιπλέον, τα ομόλογα αυτά λήγουν το, π.χ., 2035 ανεξάρτητα του ποσού που έχει αποπληρωθεί. Έτσι, αυτό που ουσιαστικά λέμε στους εταίρους μας είναι: Κανένα κούρεμα αν αναπτυσσόμαστε με τον ελάχιστο ρυθμό που απαιτείται για να ορθοποδήσει η χώρα. Όσο όμως μικρότερη είναι η ανάπτυξή μας τόσο μεγαλύτερο το κούρεμα του δημόσιου χρέους μας που, αυτομάτως, θα εφαρμοστεί. Έτσι οι εταίροι μας καθίστανται πραγματικοί εταίροι της ανάπτυξής μας, και όχι «εταίροι» (όπως είναι σήμερα) στην λιτότητα και στην μιζέρια.

Δεν θέλει και πολύ σοφία για να αντιληφθεί κανείς ότι ο Γιάννης Βαρουφάκης, ίσως από ναρκισσιστική προσκόλληση στο μικρό του όνομα, προτείνει στον Βόλφραγκ Σόιμπλε, αν δεν του αρέσει το σχέδιο «Γιάννης» (διαγραφή τού μεγαλύτερου μέρους τής ονομαστικής αξίας τού χρέους), να δεχθεί το σχέδιο «Γιαννάκης»! Δηλαδή, ένα σχέδιο, που, αν γίνει αποδεκτό, θα καταλήξει μέσα από άλλες διαδρομές στο ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα: της διαγραφής τού μεγαλύτερου μέρους τής ονομαστικής αξίας τού ελληνικού χρέους! —ίσως και ακόμα μεγαλύτερου από αυτό που θα μπορούσε να επιτευχθεί με το σχέδιο «Γιάννης»... Γιατί, βέβαια, οι προϋποθέσεις που βάζει ο Βαρουφάκης σε αυτό το ‘‘εναλλακτικό’’ σχέδιο «Γιαννάκης» είναι τέτοιες και τόσες που δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να εξυπηρετηθεί το χρέος σύμφωνα με τις επιθυμίες τών ταξικών συμφερόντων τα οποία εκπροσωπεί και εξυπηρετεί ο Σόιμπλε! Οπότε, θα φτάσουμε ωραία και καλά στην καταληκτική ημερομηνία τού 2035, μετά την οποία το ελληνικό χρέος θα έχει γίνει καπνός κι άντε βρες το!

Με βάση αυτή τη διαπίστωση, στην οποία άνετα μπορούν να φτάσουν ακόμα και οι νεολαίοι τού ΣΥΡΙΖΑ, θα περιμένουν κάποιοι με ανυπομονησία να μάθουν τι απάντησε ο Γιάννης Βαρουφάκης στην επόμενη (αυτονόητη) ερώτηση που θα έπρεπε να είχε υποβάλει η δημοσιογράφος:

«Κι αν ο Σόιμπλε δεν δεχθεί ούτε αυτό το Plan B που λέτε;».

Ο Θεός να δώσει και να μην υπάρξει αναγνώστης ή αναγνώστρια αυτού τού blog που να περιμένει απάντηση σε μία τέτοια ερώτηση! Έχουμε που έχουμε λίγους επισκέπτες και ακόμα λιγότερους σχολιαστές. Ας μην αποδειχθεί ότι έχουμε και αφελείς που πιστεύουν ότι οι δήθεν συνεντεύξεις τού κάθε Βαρουφάκη σε κάθε φιλικό του μέσο είναι κάτι διαφορετικό από συζητήσεις, και μάλιστα ‘‘μαγειρεμένες’’, μεταξύ φίλων! Μία τέτοια πολύτιμη φίλη αποδείχθηκε και η Κατρίν Αλαμάνου, αφού φρόντισε να μην υποβάλει ποτέ μία τέτοια ερώτηση... 



Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Τα «καλά αριστερά παιδιά» πανηγυρίζουν για το εικοσιοκτάρι τού Die Linke. Τα «κακά» πανηγυρίζουν περισσότερο για τα δεκάρια και το δωδεκάρι τού Alternative für Deutschland!




Τα γεγονότα είναι γνωστά. Στις εκλογές για τα κοινοβούλια των ομόσπονδων κρατιδίων τής Γερμανίας, που ξεκίνησαν πριν από καμιά δεκαριά μέρες από τη Σαξονία για να συνεχιστούν χθες σε Βρανδεμβούργο και Θουριγγία, το ευρωσκεπτικιστικό γερμανικό κόμμα Alternative für Deutschland (Εναλλακτική [λύση] για τη Γερμανία), που ιδρύθηκε μόλις στις αρχές τού 2013, σημείωσε άκρως ικανοποιητικά ποσοστά, τηρουμένων όλων τών αναλογιών φυσικά. Πιο συγκεκριμένα, έπιασε το 10% σε Σαξονία και Βρανδεμβούργο και ξεπέρασε το 12% στη Θουριγγία. Εννοείται πως με τα ποσοστά αυτά απέκτησε κοινοβουλευτική παρουσία και στα τρία κρατίδια.

Από την άλλη, και στο Die Linke κάνουν πάρτι. Στη Θουριγγία το εκλογικό ποσοστό του έφτασε σε ένα θεαματικότατο 28%, επίδοση που το αναδεικνύει δεύτερο κόμμα μετά τους Χριστιανοδημοκράτες και του επιτρέπει να ονειρεύεται χωρίς καθόλου να ονειροβατεί μέχρι και την πρωθυπουργία τού κρατιδίου, αν πείσει τους τρίτους σε εκλογικό ποσοστό Σοσιαλδημοκράτες να εγκαταλείψουν τη δεξιά με την οποία συγκυβερνούσαν μέχρι τώρα και να συμμαχήσουν με το κόμμα τής Αριστεράς.

Όπως είναι φυσικό και επόμενο, η επιτυχία τού Die Linke έχει χαροποιήσει όλες τις εθνικές συνιστώσες τού κόμματος της ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), με πρώτη και καλύτερη τη δική μας, όπως μπορείτε να δείτε εδώ. Δημοκρατία έχομεν και οι σύντροφοι μπορούν να πανηγυρίζουν με ό,τι θέλει η καρδιά τους.

Εμείς όμως, που δεν πιστεύουμε πια ότι η μηχανή τής Ευρωπαϊκής Ένωσης (αυτή η μηχανή που αλέθει τους αδύνατους όλων τών χωρών της, μα πιο πολύ τους αδύνατους των χωρών που βρίσκονται στα γόνατα) μπορεί να πάρει ανάποδες στροφές, δηλαδή προς τα αριστερά, απλώς με λίγο λαδάκι στα γρανάζια της, χαιρόμαστε πιο πολύ για τις πολύ καλές επιδόσεις τών γερμανών ευρωσκεπτικιστών.

Το ξέρουμε, είναι μαύρες γάτες. Αφού όμως οι δικές μας, οι άσπρες, κοιμούνται τον ύπνο τού δικαίου (ή του υποταγμένου στα θέλγητρα της ΤΙΝΑ) και δεν εννοούν να αντιληφθούν πως, αντί να παρακαλάνε για λίγο λαδάκι στην ευρωενωσιακή μηχανή, θα έπρεπε να σπάνε το κεφάλι τους πώς να την αποσυναρμολογήσουν για να την ξαναφτιάξουν σύμφωνα με τις ανάγκες των ευρωπαϊκών λαών, μας κάνουν κι οι μαύρες μια χαρά!




Η εικόνα, από το profilebrand.com


Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Ένα single malt για τον Γιώργο. Και μία Столичная για τον ‘‘Βλαδίμηρο’’!



Η διαδικτυακή μετεμψύχωση του Λένιν, συνιστά στο Γιώργο (Δελαστίκ) να πιει μερικά ποτηράκια σκωτσέζικου single malt ουίσκι με αφορμή ένα άρθρο του στο σημερινό Πριν, όπου ξεσπαθώνει υπέρ τής ανεξαρτητοποίησης της Σκωτίας. Η διαδικτυακή μετεμψύχωση του Λένιν έχει δίκιο, αλλά για τους λάθος λόγους. Δεν είναι ότι ο Δελαστίκ ξέχασε από πότε έχει αστική τάξη η Σκωτία και πώς αυτή τα έκανε πλακάκια με την ομόλογή της, την αγγλική, και για ποιους λόγους τα έκανε και γιατί τώρα ξύπνησε και σηκώνει τη γαλανόλευκη με το σταυρό τού Αγίου Ανδρέα. Αν αξίζει μερικά ποτηράκια single malt ουίσκι ο Δελαστίκ, πέρα από αυτά που ενδεχομένως είχε πιει όταν έγραφε όσα έγραψε, είναι γιατί βγήκε στα κεραμίδια σκούζοντας υπέρ τής απόσχισης της Σκωτίας, χωρίς να μας εξηγεί όμως για ποιους λόγους το αντιευρωενωσιακό κομμάτι τής Αριστεράς θα έπρεπε να εύχεται το ίδιο. Περιορίζεται απλώς να μας δώσει επιχειρήματα με τα οποία θα συμφωνούσε όμως κάθε υπέρμαχος της ιδέας τής εθνικής ανεξαρτησίας τών κρατών, ανεξάρτητα από άλλους ιδεολογικοπολιτικούς προσανατολισμούς. Αλλά ο Δελαστίκ, αν δεν κάνουμε λάθος, είναι αριστερός. Θα έπρεπε, λοιπόν, να εξηγεί αριθμητικώς και ολογράφως στο αναγνωστικό κοινό τού Πριν, μέσα στο οποίο συμπεριλαμβανόμαστε κι εμείς κατά πλειοψηφία, για ποιους λόγους ειδικά οι αριστεροί που πιστεύουν ότι το αριστερό εγχείρημα δεν περνάει από την υπαρκτή ΕΕ πρέπει να προσεύχονται υπέρ τής νίκης τού Ναι στο δημοψήφισμα της προσεχούς Πέμπτης.

Παρ’ όλα αυτά, ο Δελαστίκ έχει δίκιο στο συμπέρασμά του. Όσοι και όσες δεν μπερδεύουμε την υπάρχουσα ΕΕ με τις μη εισέτι είναι Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες τής Ευρώπης, πρέπει να παρακαλάμε να επικρατήσουν στο δημοψήφισμα οι υπέρμαχοι της σκωτσέζικης ανεξαρτησίας.

Η διαδικτυακή μετεμψύχωση του Λένιν, αν και αντιευρωενωσιακή, δεν κατάλαβε Χριστό —ίσως κάνα δυο σφηνάκια Στολίσναγια να βοηθούσαν—, καθώς εγκλωβίστηκε στην κοντόφθαλμη ταξική ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης περιφρονώντας τη γενικότερη πολιτική διάστασή της, αφού, προφανώς, πιστεύει ότι το ταξικό ταυτίζεται με το πολιτικό έως χιλιοστού. (Πού το έχουμε ξανακούσει αυτό, πού το έχουμε ακούσει ξανακούσει… Α, ναι! Το ακούμε χρόνια και χρόνια από τα παιδιά τού Τρότσκι και τα παιδιά τού Red Notebook…)

Για να δούμε. Υπάρχει κανένα τζιμάνι τού ΚΚΕ —πραγματικό τζιμάνι, όχι σαν τους γνωστούς κουφιοκεφαλάκηδες— που είναι σε θέση να αντιληφθεί γιατί ο πραγματικός Βλαδίμηρος, αν και μη φίλος τού αλκοόλ, θα άνοιγε την καλύτερη  βότκα και θα κατέβαζε το μισό μπουκάλι μόνος του και μόνο στην προοπτική τής ανεξαρτησίας τής Σκωτίας;