Γαμώ την ατυχία μας! Εμάς, όσο κι αν φωνάζουμε, δεν μας ακούει κανείς, γιατί είμαστε οι misters nobody. Κι από την άλλη, ο Δημήτρης Μπελαντής, που είναι κάποιος, μιλάει για τα στραβά τόσο ψιθυριστά που δεν τον ακούει ούτε ο διπλανός του!

 

Πώς μου ’ρθε τώρα αυτό; Μου ήρθε γιατί το τελευταίο διάστημα δεν περνάει σχεδόν μέρα που να μη διαβάσω εδώ, εκεί και παρακεί σε διάφορα Λαετζίδικα στέκια (ονόματα δεν λέω και υπολήψεις δεν θίγω) διάφορες αντικυβερνητικές κορόνες με αφορμή το Προσφυγικό Ζήτημα. Καθώς διαβάζω, περνάνε μπροστά από τα μάτια μου όλες οι συνηθισμένες, ετοιματζίδικες αριστερές καταγγελίες, για ένα ζήτημα πολύ σύνθετο, πολύ δύσκολο και πολύ δυσεπίλυτο. Αρχίζεις τις Χριστοπαναγίες (με την καλή πάντα έννοια, την πολιτική) ή δεν τις αρχίζεις; Γέρασαν στην πολιτική και δεν έχουν καταλάβει ότι ακόμα και η πιο δομική αντιπολίτευση δεν πρέπει να είναι τυφλή, γιατί, εκτός άλλων, μάλλον ενισχύει τελικά τον αντίπαλο παρά τον αποδομεί;

Αυτά που βλέπω εγώ, φαίνεται ότι τα βλέπει κι ο Μπελαντής. Για παράδειγμα, δείτε τι γράφει σε κάποιο σημείο τού πρόσφατου άρθρου του, για το οποίο κάναμε λόγο κι εμείς τις προάλλες:

Όμως, το ζήτημα του ΝΑΤΟ και των κατασταλτικών μηχανισμών τύπου FRONTEX δεν εξαντλεί την στάση της κυβέρνησης Τσίπρα. Ορισμένες φορές, πρέπει να λέμε κάποιες αλήθειες, όσο δυσάρεστο και αν είναι αυτό. Η σοσιαλφιλελεύθερη και καπιταλιστική αυτή κυβέρνηση δεν δείχνει στο προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα τον χειρότερο εαυτό της, αντίθετα μπορεί να υποστηριχθεί  βάσιμα ότι δείχνει τον «σχετικά καλύτερο». Η επίθεση πολλών ΜΜΕ στις δηλώσεις Μουζάλα για τη σχετική μονιμότητα του προσφυγικού ζητήματος στην Ελλάδα, μετά το κλείσιμο των συνόρων άλλων κρατών της Ευρώπης, εκθέτουν κυρίως αυτά τα ΜΜΕ και την Δεξιά παρά τον Μουζάλα και την κυβέρνηση Τσίπρα στο προκείμενο ζήτημα. Ο Μουζάλας είπε μια σημαντική αλήθεια αντί να την κρύψει ή συγκαλύψει  και, αν/εφόσον αυτή η δήλωση συνοδευθεί και από μια αντίστοιχη υποστηρικτική κρατική πρακτική, στην περίπτωση αυτή θα υπάρχει μια θετική εξέλιξη, πάντοτε στα πλαίσια μιας αστικής καπιταλιστικής διαχείρισης σε μνημονιακά και νεοφιλελεύθερα όρια. Η ρητορική περί «απουσίας του κράτους» πιο πολύ ενισχύει την Δεξιά/Ακροδεξιά και την εθνικιστική ρητορική παρά την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και μετανάστες. Ο κρατικός μηχανισμός στο συγκεκριμένο ζήτημα, παρά τα χάλια του γενικότερα και τη μνημονιακή του αποδιάρθρωση, μάλλον θετικά κινητοποιείται σε συνεργασία και με αυτοδιοικητικές ή εθελοντικές δομές, σε συνθήκες πρακτικά πολύ δύσκολα ελέγξιμες. Άλλωστε, όταν ανοίγει η μετακίνηση ενός πληθυσμού δεκάδων χιλιάδων ατόμων, ακόμη και πολύ πιο αναπτυγμένοι και «μη μνημονιακοί» κρατικοί μηχανισμοί δύσκολα αντεπεξέρχονται. Ή μήπως, αν ήταν στην κυβέρνηση κάποια αντιπολιτευτική οργάνωση της Αριστεράς, θα τα κατάφερνε πολύ καλύτερα σε σχέση με την παρούσα διαχείριση; Κατά τη γνώμη μου, το κρίσιμο ζήτημα είναι η θετικά αλληλέγγυα στάση του ελληνικού λαού και ιδίως των απλών και  εργαζομένων ανθρώπων. Αν η κυβέρνηση στηρίξει πρακτικά αυτήν την αλληλέγγυα στάση με όσες δυνάμεις έχει και συνεχίσει στην κατεύθυνση που δείχνει να κινείται, αυτό θα είναι ένα θετικό βήμα, το μοναδικό και αποκλειστικό για μια κυβέρνηση άγριας καπιταλιστικής διαχείρισης και ιμπεριαλιστικής υποτέλειας.

Ωραίος; Κούκλος, λέω εγώ. Αλλά τι να το κάνεις; Πολύ comme il faut τα λέει, πολύ απ’ έξω απ’ έξω, πολύ συντροφικά ευγενικά. Πού να ακούσουν οι δεινόσαυροι; Έχουν και μια ηλικία (ή/και μυαλά) βλέπεις, και τα ακουστικά βαρηκοΐας πάλι έχουν το μειονέκτημα να μπλοκάρουν συχνά-πυκνά…

Δημήτρη μου, Δημήτρη μου... Πρέπει να είσαι και λέρα για να κυβερνάς γαλέρα!