Παραπονεμένα λόγια. Χαμένα;

Ο Σωκράτης Μαντζουράνης γράφει στην εβδομαδιαία εφημερίδα Δρόμος τής Αριστεράς, στην οποία είναι και μέλος τής Συντακτικής Επιτροπής. Τα άρθρα του, επιφυλλίδες μάλλον, εμφανίζονται στην τελευταία σελίδα. Μέχρι χθες δεν είχα μπει ποτέ στον κόπο να μάθω ποιος είναι —εννοώ τα βασικά στοιχεία που δίνουν μια εικόνα για κάποιον άγνωστό σου, όπως η ηλικία του πάνω-κάτω ή η πορεία του στη ζωή και την Αριστερά, αυτά τα ‘‘βασικά’’ που σου επιτρέπουν να ορίσεις έστω και χοντρικά το στίγμα του. Το έκανα σήμερα, αφού διάβασα το χθεσινό σημείωμά του. Αντιγράφω από το biblionet.gr:

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1946, όπου και τελείωσε το Γυμνάσιο. Είναι απόφοιτος της ΑΣΟΕΕ, ενώ παράλληλα σπούδασε δημοσιογραφία και αποφοίτησε από τη Σχολή Δημοσιογραφίας. Δούλεψε σε αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά. Προσελήφθη στην Ολυμπιακή Αεροπορία, απ' όπου συνταξιοδοτήθηκε. Από το 1974 μέχρι το 2000 υπήρξε μέλος του ΚΚΕ, ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και υπεύθυνος της συνδικαλιστικής δουλειάς του κόμματος. Ήταν πολλά χρόνια μέλος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ, μέλος του Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου Αθήνας και αντιπρόεδρος της ΟΣΠΑ. Ίδρυσε τη Βαλκανική Συνομοσπονδία Συνδικάτων Αερομεταφορών. Για 8 χρόνια ήταν μέλος της ΟΚΕ της Ε.Ε., ως εκπρόσωπος της ΓΣΕΕ. Το 2001 μαζί με άλλα διαγραφέντα στελέχη του ΚΚΕ, ιδρύουν την Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς (ΚΕΔΑ), στην οποία και είναι μέλος της Γραμματείας της.

Τι ήταν αυτό που με έσπρωξε να μάθω «ποιος είναι και τι θέλει ο Σωκράτης Μαντζουράνης»; Γιατί έψαξα να τον βρω; Γιατί τον ένιωσα σαν κάποιον από εμάς —τακτικό ή επίτιμο μέλος, αδιάφορο, καθ’ ότι «παλιοί αριστεροί, νέοι αριστεροί, όλοι οι αριστεροί μια γενιά». Κι ακόμα, γιατί αισθάνθηκα μια στενοχώρια καθώς διάβαζα τα λόγια του και, νομίζω, άκουγα την ψυχή του. Στενοχώρια που έγινε κάτι σαν τρόμος όταν, αφού είχα διαβάσει τη συνοπτική ιστορία τής ζωής του, έκανα τη σκέψη πως έτσι όπως έφυγαν τα χρόνια για τον Σωκράτη Μαντζουράνη, (για τον σύντροφο Σωκράτη Μαντζουράνη, γράψε, ρε γραφιά, καλύτερα!) να περιμένει και να καρτερεί, κάπως έτσι θα φύγουν και για μας, χωρίς αυτός ο δικός μας κόσμος ν’ αλλάξει ποτέ, για να μπορέσει μετά ν’ αλλάξει και τον κόσμο.

Διαβάστε την επιφυλλίδα του και θα καταλάβετε. Όσοι καταλάβετε. Καλύτερα πολλοί. Αλλά και λίγοι να είναι αυτοί που θα καταλάβουν, δεν πειράζει. Εμείς το έχουμε πάρει απόφαση κι έτσι κι αλλιώς. Και μετά πολλών, και μόνοι._

ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ

Το καλό του κόμματος και το κακό το ριζικό μας[*]

Χρόνια τώρα, η παρέα, η συντροφιά, η κουβέντα, ήταν ένα βάλσαμο για τη ψυχή και το νου, ήταν συχνά μια άσκηση για το μυαλό και ενίοτε μια αφορμή για να ψάξουμε τις επιλογές και τις «σταθερές» μας.

Έτσι είναι και σήμερα και μάλιστα με το παραπάνω.

Μια αναγκαία όαση και είναι τυχεροί όσοι ακόμα μπορούν να την έχουν.

Αν μάλιστα τούτες οι συνάξεις διαθέτουν κρασάκι ή τσίπουρο και λίγο μεζεδάκι, τότε μιλάμε για ευλογημένες ώρες, θεραπεύτριες ψυχών και αφορμές για στοχασμούς και ενδο-ψαξίματα και συχνά για την αποκάλυψη μιας ευαισθησίας καλά κρυμμένης.

Αποκούμπι και εξομολογητήριο.

Έχω την τύχη να διατηρώ ακόμα τέτοιες παρέες.

Παλιοί σύντροφοι, κομμουνιστές, αγωνιστές, συνδικαλιστές της δράσης, αριστεροί άνθρωποι, όλο και κάποιο ουζερί βρίσκουμε —μια στο τόσο— για να μας φιλέψει το κάτι τις, να φιλοξενήσει τις βαθυστόχαστες αναλύσεις,  τις επαναστατικές μας προτάσεις και την ανεκτίμητη πολιτική μας εμπειρία, που αν την είχαμε λίγο νωρίτερα ίσως να μην τα κάναμε τόσο μπάχαλο.

Ας είναι.

Πριν κανένα μήνα ξαναέτυχα σε  μια τέτοια συντροφιά και όπως πάντα η κουβέντα άναψε γρήγορα.

Η αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι πολιτικές εξελίξεις, να οι προτάσεις και οι αναλύσεις, τα σενάρια και τα σχέδια και όπως πάντα η κριτική σε περίοπτη θέση.

Όμως τούτη τη φορά κάτι ‘‘μύριζε’’ διαφορετικά και πάνω που ανέπτυσσα την ‘‘αιχμή’’ της κριτικής μου στον πολιτικό προσανατολισμό του ΣΥΡΙΖΑ, κάποιες αποφασιστικές φωνές με πάγωσαν:

–Άκου Σωκράτη. Είμαστε σε πόλεμο. Όποιος τούτες τις ώρες δεν είναι ξεκάθαρα μαζί μας, είναι απέναντι μας, απέναντι στην αριστερά. Μπορεί να έχει βάση η κριτική σου, όμως ο κύριος στόχος τούτη την ώρα είναι ένας. Να γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Έστω και για ένα μήνα.

Αποσβολώθηκα και πριν προλάβω να συνέλθω, συμπληρώνει κάποιος άλλος:

–Φίλε μου δεν καταλαβαίνεις πόσο περίπλοκη και κρίσιμη είναι η κατάσταση; Ποιόν λοιπόν ωφελεί η κριτική μέσα από τα γραφτά σου στο ΔΡΟΜΟ; Ποιόν ωφελούν οι φωνές κριτικής της εφημερίδας στο ΣΥΡΙΖΑ και η στάση «ήξεις-αφήξεις»;

–Ρε συ σύντροφε, κάτσε…

–Τέρμα τα αστεία σύντροφε και σ’ όποιον αρέσει. Ο λαός μας περιμένει, δεν είμαστε πια το 4%.

–Να κουβεντιάσουμε αν έχω δίκιο;

–Το διακύβευμα δεν είναι αυτό. Το ζητούμενο είναι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ υποτάσσονται τα πάντα.

Διαλύθηκε τούτη η βραδιά, διαλύθηκα και εγώ και δυστυχώς με γύρισε η κουβέντα αρκετά πίσω.

Πολύ πίσω.

Δεν ήταν καθόλου το πρόβλημα, ποιός έλεγε σε ποιόν τι, αν και όλα έχουν τη σημασία τους, αλλά η συνολική πορεία της σκέψης, της συλλογικής σκέψης, για «το που πάμε το πράγμα».

Δε ξέρω ποιο αριστερό μυαλό κατάφερε να ταυτίσει «την ηγεσία» με το κόμμα, το στρατηγικό στόχο της αριστεράς με τακτικές αριστερές νίκες (σπουδαίες αλλά «μικρές» για τα σημερινά πολιτικά δεδομένα), την υπεράσπιση της ιδεολογίας και των αξιών της αριστεράς με την υπεράσπιση απλώς μιας αριστερής φρασεολογίας, τη μετάλλαξη του ονείρου μιας ανθρώπινης κοινωνίας, σε όνειρο για μια άλλη κοινωνία.

Κάποιος , κάποιοι, τα κατάφεραν, προς το παρόν τουλάχιστον.

Όμως τούτο  δεν είναι αριστερό, δεν είναι μακροπρόθεσμο.

Έτσι το βλέπω εγώ, εγώ που αγαπώ το ΣΥΡΙΖΑ και γι’ αυτό του κάνω κριτική, εγώ  που δε θέλω με τίποτα να τον δω κυβέρνηση «έστω για ένα μήνα».

Το έχω ζήσει με δραματικό τρόπο το ψεύτικο δίλημμα «ποιος είναι με το κόμμα» και δε με αφορά πια.

Να κουβεντιάσουμε «ποιος και γιατί είναι σήμερα με το κόμμα» , ευχαρίστως  και ίσως να είναι και χρήσιμο για την κοινωνία.

Νομίζω όμως πως το βασικό είναι τι χρειάζεται σήμερα η εργατική τάξη, η κοινωνική πλειοψηφία της χώρας και τι κάνουμε εμείς, η ριζοσπαστική αριστερά για να ανταποκριθούμε σ’ αυτό το παλλαϊκό αίτημα.

Όλα τα άλλα τι τα χρειαζόμαστε;

Μπορούμε.

Το πιστεύω, το ξέρω.

Αν το θέλουμε δε ξέρω.

Υ.Γ. Η «συζήτηση της παρέας» , είναι αληθινή.

***

[*] Δίνουμε το link τής ΚΕΔΑ, στο site τής οποίας αναδημοσιεύτηκε το κείμενο, γιατί ο Δρόμος τής Αριστεράς ‘‘ξεκλειδώνει’’ την ύλη του δυο ημέρες μετά την κάθε έκδοση.