One-two-three-four, we don’t fight in your fucking war!

The latest fact: Όπως άκουγα νωρίτερα στο Κόκκινο 105,5 και όπως διαβάζω στη Real.gr, το έγγραφο που έστειλε ο Πούτιν στην Άνω Βουλή της Ρωσίας αναφέρει, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Κρεμλίνου: «Υποβάλλω μια πρόταση για τη χρήση των ενόπλων δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας στο έδαφος της Ουκρανίας μέχρι την εξομάλυνση της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης στη χώρα αυτή». Η Άνω Βουλή αναμένεται να δώσει την έγκρισή της.

One: Η κίνηση του δυτικού ιμπεριαλισμού (ΕΕ + ΗΠΑ από κοινού και σε ανταγωνισμό μεταξύ τους) στη γεωπολιτική σκακιέρα με σκοπό να σύρουν την Ουκρανία προς τη μεριά τους, χορεύοντας περιπαθές ταγκό με ανοιχτά ναζιστικές πολιτικές δυνάμεις για να ανατρέψουν με  αμεσοδημοκρατικόμορφο πραξικόπημα την κυβέρνηση Γιανουκόβσκι δεν μπορούσε να αφήσει αδιάφορη τη Ρωσία που έχει τα δικά της ζωτικά συμφέροντα να προστατέψει, δηλαδή να κρατήσει το ουκρανικό ‘‘μαξιλάρι’’ κοντά της. Ο ασκός τού Αιόλου μισάνοιξε.

Two: Η αναμενόμενη επέμβαση των ρωσικών στρατιωτικών μονάδων, με τη σειρά της, δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορο το δυτικό καπιταλισμό. Ήδη ο Ομπάμα προειδοποίησε από χθες ότι οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση εκ μέρους τής Ρωσίας θα έχει «απροσδιόριστο κόστος» και οι υπουργοί Εξωτερικών τής ΕΕ θα συναντηθούν εκτάκτως τη Δευτέρα. Αν το ‘‘ενδιαφέρον’’ καταλήξει να εκδηλωθεί με αντίστοιχες κινήσεις στη σκακιέρα, ο ασκός τού Αιόλου ανοίγει περισσότερο από το μισό.

Three: Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, η πιθανότερη κατάληξή της φαίνεται να είναι μία διχοτόμηση της Ουκρανίας. Όλοι όμως ξέρουμε ότι τα διαζύγια δεν είναι πάντα βελούδινα. Ακόμα κι αν οι διάδικοι ξεκινούν με τις καλύτερες συναινετικές προθέσεις, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος του ‘‘ατυχήματος’’ . Αλλά κι αυτό ακόμα να αποφευχθεί, ας μην ξεχνάμε ότι τα διαζύγια συνήθως αφήνουν ανοιχτές πληγές. Πράγμα που σημαίνει ότι η Ουκρανία θα μετατραπεί σε μία διαρκή απειλή για την ειρήνη.

Four: We don’t’ fight in your fucking war, you mother fuckers!

PS Προς τιμή τής σακατεμένης από τον πόλεμο του Βιετνάμ γενιάς τών ΗΠΑ: Στον τίτλο μας μία παραλλαγή του δημοφιλέστερου αντιπολεμικού συνθήματος που ακουγόταν στις διαδηλώσεις τής αμερικανικής νεολαίας εναντίον τού πολέμου κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας τού ’60 και στα πρώτα χρόνια τού ’70 («One-two-three-four, we don’t want your fucking war!»). Και στο τζουκμπόξ μας, ένα τραγούδι τού παλιού ροκ συγκροτήματος Country Joe and the Fish που έγινε περίπου ο εθνικός ύμνος τού αμερικανικού αντιπολεμικού κινήματος.