Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Μια δευτερολογία για τον Λεωνίδα Κύρκο (και όχι μόνο)


 
Δεν σκοπεύαμε να δευτερολογήσουμε. Αν το κάνουμε, είναι για να διευκρινίσουμε το ‘‘τυπωθήτω’’ τού προηγούμενου post και για να σχολιάσουμε από την ‘‘Πρώτη σελίδα’’ μερικές γνώμες που κατατέθηκαν εκεί.

Να διευκρινίσουμε; Δηλαδή η προηγούμενη ανάρτηση έγινε αντικείμενο πολιτικής παρανόησης, παρεξήγησης ή παρερμηνείας ; Όχι, δεν έγινε αυτό, που θα ήταν και ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί, δεν έγινε τουλάχιστον από τους φίλους που σχολίασαν[1] και δεν έχουμε παράπονο. Οι διευκρινίσεις αφορούν στον χαρακτήρα τού post και στα μηνύματα που θελήσαμε να στείλουμε.

Τα όσα γράψαμε ανήμερα του θανάτου τού Λεωνίδα Κύρκου ήταν ένας αποχαιρετισμός. Δεν ήταν σε καμία περίπτωση μια αναλυτική εκτίμηση για την πορεία του στην Αριστερά και τα όσα συνεισέφερε —θετικά και αρνητικά—στο αριστερό και εργατικό κίνημα. Έτσι, μοιραία, παραβιάσαμε στο έπακρο το μότο μας («να τα λέμε όλα»).

Όπως αποδείχθηκε λίγες ώρες μετά το θάνατό του, ο αποχαιρετισμός μας ήταν τελικά μια απάντηση στο δικό του χαιρετισμό, χαιρετισμό που είχε φροντίσει να γράψει ιδίοις χερσί από το 2006. Είναι γνωστός σε όλους, αλλά τον παραθέτουμε, τιμής ένεκεν:


«Φεύγω. Ζήσαμε —η γενιά μου— μια συναρπαστική περιπέτεια, γνώρισα από κοντά τη φτώχεια, τους κατατρεγμούς, τη φρίκη. Αλλά σε διαλείμματα και τη χαρά. Και έβαλα το λιθαράκι μου στον αγώνα για το φως, το δίκαιο και την ανθρωπιά. Ένιωσα συντετριμμένος όταν έσβησε το κόκκινο αστέρι στην κορυφή του Κρεμλίνου βουτηγμένο στη βία, στο ψέμα και στη ντροπή. Άλλα πίστεψαν οι άνθρωποι, άλλα λάλησαν οι προφήτες. Όπως άλλος ήταν ο σοσιαλισμός για τον οποίο αγωνιστήκαμε και γι’ αυτόν τον σοσιαλισμό, με δημοκρατία, ελευθερία και σεβασμό στον κάθε άνθρωπο να συνεχίσετε τον αγώνα, γιατί δεν έχει άλλη λύση ο κόσμος. Φεύγω, σας χαιρετώ όλους, και εσάς που πορευτήκαμε μαζί και εσάς τους άλλους της κάθε φορά αντίπερα όχθης, και έχω μόνο ένα να σας πω: σύγκρουση ιδεών, όχι βία και μισαλλοδοξία, δεν οδηγούν πουθενά, γεια σας».


Για να τα λέμε όλα, αυτό που γράψαμε παραπάνω, ότι παραθέτουμε το χαιρετισμό του τιμής ένεκεν, είναι η μισή αλήθεια. Η όλη αλήθεια είναι ότι το κάνουμε και από ανιδιοτελές συμφέρον —κατά τη διατύπωση του Μπαντιού.

Από ανιδιοτελές συμφέρον θέλουμε να καταλάβουν όσοι, πιθανόν, διαβάζοντας το προηγούμενο post, έκαναν ‘‘δεύτερες’’ σκέψεις για τις πολιτικές μας απόψεις, ότι, πριν αποχαιρετήσουμε εμείς έναν αριστερό της «αντίπερα όχθης», είχε προλάβει εκείνος να χαιρετήσει τους αριστερούς τής «αντίπερα όχθης», άρα κι εμάς. Ευγνωμονούμε ό,τι μας φώτισε και τον αποχαιρετήσαμε κι εμείς, και μάλιστα εν τιμή, χωρίς να ξέρουμε ότι το είχε κάνει πρώτος. Διαφορετικά, θα μπορούσε να φανεί σε ένα επιπόλαιο ή κακόπιστο μάτι ότι, στο δικό του αντίο, αρνηθήκαμε το δικό μας. Και είναι τώρα μια από τις στιγμές που ευχόμαστε να υπάρχει άλλη ζωή: έτσι, θα χαρεί να μάθει ότι, σε αυτό τουλάχιστον, δεν υπήρξαμε κατώτεροί του…

Ανιδιοτελές συμφέρον εξ άλλου —ας το πάρει το ποτάμι κι αυτό— υπήρχε και πίσω από την προηγούμενη ανάρτηση. Γιατί θέλαμε να δείξουμε ότι, μπορεί να είμαστε ‘‘κακά παιδιά’’, μπορεί να έχουμε χαρακτηριστεί από συντρόφους αμετροεπείς[2], μπορεί ακόμα να έχουμε προξενήσει λύπη ή και ντροπή σε μερικούς αναγνώστες μας για κάποια γραπτά μας, αλλά η καρδιά μας εξακολουθεί να είναι καθαρή και χωρίς μισαλλοδοξία ή κακία έναντι της διαφορετικής άποψης.[3] Ιδίως έναντι της διαφορετικής αριστερής άποψης, ακόμα κι αν αυτή είναι καταστρεπτική για την Αριστερά, σύμφωνα με τη δική μας τουλάχιστον αντίληψη για το περιεχόμενο αυτής τής απέθαντης λέξης. Και να πούμε εδώ ότι αισθανθήκαμε μεγάλη χαρά από τα σχόλια ορισμένων φίλων που, ενώ είναι στην ίδια όχθη μ’ εμάς και, επομένως, στην αντίπερα από αυτήν που βρέθηκε την τελευταία περίπου εικοσιπενταετία ο Λεωνίδας Κύρκος, έδειξαν ότι κι εκείνοι δεν έχουν μισαλλοδοξία στην καρδιά τους. Όπως μεγάλη χαρά αισθανθήκαμε που κάποιοι φίλοι, συμπαθούντες των απόψεων τις οποίες εξέφραζε εκείνος, μάς αναγνώρισαν ρητά τις καλές προθέσεις και το θάρρος να εκφράσουμε την άποψή μας (και τα συναισθήματά μας), παρά τον κίνδυνο πολιτικής παρανόησης που μια τέτοια έκφραση εμπεριείχε.

Αφήσαμε τελευταίο κάτι σημαντικό, σημαντικό τουλάχιστον για μας.

Η προηγούμενη αποχαιρετιστήρια ανάρτηση ήταν αφορμή να πικράνουμε άθελά μας έναν φίλο τον οποίο αγαπούμε και εκτιμούμε πολύ (ήταν και η αφορμή να επικριθεί με σφοδρότητα γι’ αυτή του την πικρία). Έναν φίλο, του οποίου ο πατέρας υπήρξε συγκρατούμενος του Λεωνίδα Κύρκου. Και, κοιτάξτε να δείτε ομοιότητες και διαφορές —πουτάνα ζωή:

Και οι δυο κάποτε συγκρατούμενοι δάκρυσαν όταν είδαν να σβήνει το Κόκκινο Αστέρι στο Κρεμλίνο την Πρωτοχρονιά τού 1992. Αλλά μόνο του ενός ο θάνατος έγινε πρώτη είδηση στα δελτία των 8 και πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες. Και, βέβαια, μόνο για τον ένα θάνατο ποστάραμε εμείς…

Του γράψαμε κουτσά-στραβά λόγω αντικειμενικών δυσκολιών λίγα λόγια σε απάντηση του δικού του πικρού σχολίου που το προκάλεσαν αυτές οι ανισότητες. Δεν ξέρουμε τι καταφέραμε —είναι συνήθως λιγόλογος και συχνά σιβυλλικός. Θέλουμε τώρα να τα συμπληρώσουμε με μια απάντηση που, εμμέσως, μας τη ζήτησε (έτσι μας φάνηκε τουλάχιστον)  και δεν τη δώσαμε.

Όχι, το σχόλιό του δεν μας φάνηκε «ως μικροπρέπεια», ούτε νιώσαμε ότι μ’ αυτό επεδείκνυε «κατώτερο ήθος», το δηλώνουμε ρητά. Και με την ευκαιρία να του πούμε και κάτι ακόμα (αυτό θα ήταν χρήσιμο να το διάβαζαν και όσοι φίλοι παρερμηνεύουν την επιμονή μας στην πολιτική οργάνωση —άρα και στην ιεραρχία, όχι όμως στην ανεξέλεγκτη και άνευ όρων τέτοια).

Είναι μοιραίο, μέχρι «να μπορεί και η τελευταία πλύστρα να διευθύνει το κράτος» οι άνθρωποι, ακόμα και οι σύντροφοι, να μην είναι ίσοι, ούτε στη ζωή, ούτε και στο θάνατο.

Εμείς όμως, το πιο λαμπρό μας στεφάνι, το πιο περίτεχνο, αυτό με τα πιο σπάνια και ευωδιαστά άνθη και τα πιο γερά δεσίματα, το φυλάμε πάντα για τα μνημεία των Αγνώστων Συντρόφων!...


[1] Ίσως με μια ‘‘εξαιρεσούλα’’ από έναν φίλο που μας καταλόγισε (πολιτική) αντίφαση. Έχουμε όμως την εντύπωση ότι το ζήτημα διαλευκάνθηκε.

[2] Ευτυχώς, όχι τόσο, ελπίζουμε, όσο αν γράφαμε για έναν θανατοποινίτη «δεν τιμώ και δεν σέβομαι τον Λεωνίδα Κύρκο», όπως έκανε η Ελένη Πορτάλιου στις αρχές τού περασμένου χρόνου…

[3] Να πεθαίναμε, λέει, ξαφνικά —ο Θάνατος δεν ξέρει από κλάσεις! Α, πόσο θα θέλαμε και σ’ αυτή την περίπτωση να υπήρχε άλλη ζωή! Να βλέπαμε και να μετράγαμε κι εμείς πόση μισαλλοδοξία εμπνεύσαμε! Και τι ωραία που θα ήταν το μέτρημα να έδειχνε μηδέν...


Η εικόνα, από το pdwallpaper.blogspot.com

8 σχόλια:

markos είπε...

Λέφτηδες σας αγαπάμε για την αδολη και μεγάλη καρδιά σας.
Πολιτικά λάθη όλοι κάνουμε.

LeftG700 είπε...

Φίλε Μάρκο,


:-)


Τα λέμε

Ανώνυμος είπε...

Ορέ Λέφτηδες

από που προκύπτει ότι η απάντηση σας με πίκρανε ;;; ( μιλώ βέβαια για το προηγούμενο ποστ )

Σε καμμία περίπτωση...!

Μάλιστα πέραν της κατσάδας του ΒΔΚ περίμενα καρπαζιές και από άλλους εδώ σχολιαστές.

Αλλά όπως αντιλαμβάνεσθε, ενώ ίσως αντιδράσεις και μομφές είναι ίσως δικαιολογημένες , ώστε να χορταίνουμε το καθωσπρεπισμό μας , παράλληλα δηλώνω άλλη μια φορά ότι το σκοτάδι που με πνίγει δε μου επιτρέπει άλλες , καλύτερες , συμπεριφορές. Και ο νοών νοείτω.. ;)

Παπεμπιπτόντως και για την ιστορία να σημειώσω εδώ ότι και η φουκαριάρα η μάνα μου υπήρξε για καιρό συγκρατουμένη της συζύγου του εκλιπόντος εις διαφόρους νήσους .

( ο νεκρός δεδικαίωται , να δούμε πότε θα δικαιωθούν οι ζωντανοί και ακόμα περισσότερο αυτοί που ( και κατά Μίσσιο ) έφυγαν - γνωστοί και πρωτίστως άγνωστοι - νωρίς είτε στα γουναράδικα είτε στο τοίχο. )

Γιάκοβ

LeftG700 είπε...

Товариш Яков Федотович Павлов,


"από που προκύπτει ότι η απάντηση σας με πίκρανε ;;;".

Με την έννοια, όπως γράφουμε και στο ποστ, ότι γίναμε αφορμή να θυμηθείς άλλη μια φορά τον πατέρα σου και... κ.λπ., κ.λπ.

Ώστε και η μητέρα σου στ' άρματα; Μεγάλη κληρονομιά! Αλλά και πολύ βαριά ορέ товариш...


Увидимся


ΥΓ Κατά πάσα πιθανότητα (βεβαιότητα) ξέρεις την πραγματική ερμηνεία της φράσης 'ο νεκρός δεδικαίωται', άσχετα αν τη χρησιμοποίησες με την τρέχουσα κοινή έννοιά της. Την παραθέτουμε για όποιον δεν τυχαίνει να τη γνωρίζει. Είναι από την προς Ρωμαίους επιστολή τού Παύλου:

Ρωμ. 6,6
τοῦτο γινώσκοντες, ὅτι ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος συνεσταυρώθη ἵνα καταργηθῇ τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτίας, τοῦ μηκέτι δουλεύειν ἡμᾶς τῇ ἁμαρτίᾳ·
[= γνωρίζοντες τούτο, ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος, η διεφθαρμένη από την αμαρτίαν φύσις μας, εσταυρώθη μαζή με τον Χριστόν δια του βαπτίσματος, δια να ατονήση πλέον και να είναι σαν πεθαμένον το σώμα μας απέναντι της αμαρτίας, ώστε να μη γίνωμεν πάλιν δούλοι της αμαρτίας˙]
Ρωμ. 6,7
ὁ γὰρ ἀποθανὼν δεδικαίωται ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας.
[= διότι εκείνος που απέθανε έχει πλέον ελευθερωθή από τον κίνδυνον της αμαρτίας (δεδομένου ότι ο πεθαμένος και νεκρός ούτε πειράζεται ούτε αμαρτάνει)].

Ανώνυμος είπε...

Και το μισό μου σόι Λέφτηδες , έκανε θαλάσσια λουτρά σε τσουβάλι παρέα με γάτες στο Μακρονήσι...

Αλλά η θύμηση του πατέρα μου δεν με πικραίνει καλοί μου φίλοι. Αυτό που με κάνει να ξερνάω κάποιες φορές είναι το συχνά επαναλαμβανόμενο ταρατατζούμ με το οποίο οι διάφοροι μαγαζάτορες ( πολιτικάντες , τύπος , επιχειρηματίες κτλ ) αποχαιρετούν το συνάφι τους.

Γιατί από μηδίσαντες η ψωροκώσταινα και προπάντων η εν αυτή αριστερά διαθέτει μιλιούνια. Και αυτοί οι μηδίσαντες είναι που απολαμβάνουν συνήθως τα γκραν ξόδια και μάλιστα δημοσία δαπάνη , λες και οι αφεντάδες τους δεν έχουν τα φράγκα για να τους κηδέψουν αξιοπρεπώς.

( φαντάζομαι τώρα ότι πολλών τα δόντια και άλλων τόσων τα κόκαλα θα τρίζουν με το ιερόσυλο και γεμάτο χολή αυτό σχόλιο μου αλλά ειλικρινά δε μου καίγεται καρφάκι . Δυστυχώς δεν έχω τρόπους για να αποχαιρετίσω καθωσπρεπικά επώνυμους που ενεπλάκησαν στο πολιτικό παίγνιο του Μητσοτάκη , ακόμα και αν είχαν τις καλύτερες των προθέσεων , πράγμα που στη περίπτωση του θανόντος δεν ισχύει . Και μην έρθει κανένας εδώ να μου προσάψει παλαιοπασοκικές καταβολές και γκρίνιες ή άλλα ευτράπελα γιατί θα γελοιοποιηθεί )

Γιάκοβ


ΥΓ1 Να σημειώσω ότι από το τέλος της δεκαετίας του 70 δεν έχω συντρόφους , ούτε έχω αποκαλέσει κανένα σύντροφο στα σοβαρά. Μάρτυρες μου πρόσφατοι και οι ιδιοκτήτες αυτού του ιστολογίου , οι οποίοι συχνά με αποκαλούν έτσι , φέρνοντας με σε δύσκολη θέση. Γιατί πέρα από τη πλάκα , τον αυτοσαρκασμό και το χιούμορ , το αντίκρυσμα της ζωής με καλή διάθεση και ανοιχτή καρδιά , η υπόθεση αριστερά , άνθρωπος , σύντροφος , αγώνας βαραίνει μολυβένια κληρονομιά ανεκπλήρωτη μέσα μου. )

ΥΓ2 Εννοείται Λέφτηδες ότι πρέπει οπωσδήποτε να αποφύγετε δύο πράγματα :
α) το να με παίρνετε στα σοβαρά
β) το να επηρεάζεστε από αυτά που γράφω...

LeftG700 είπε...

Товариш Яков Федотович Павлов,


Έχουμε καταλάβει πολύ καλά τι σε πίκρανε σε αυτήν περιστάσεις (και σε άλλες παρόμοιες). Όλα αυτά που γράφεις υπάρχουν υπαινικτικά και στο ποστ και στο κ.λπ., κ.λπ. τού σχολίου μας παραπάνω.

Ξέρεις, είμαστε σίγουροι, ότι "τα παίρνουμε όλα πολύ στα σοβαρά", σαν τον ληστή τού Μπομπ και τού Νιόνιου κι εμείς, οπότε δεν μποορούμε να κάνουμε εξαίρεση για σένα. (Ή πιστεύουμε στην ισότητα ή δεν πιστεύουμε! ;-)).

Απολύτως σοβαρά τώρα: αν η προσφώνγσή μας εξακολουθεί και σε φέρνει σε δύσκολη θέση, πες μας να την κόψουμε. Θα στενοχωρηθούμε πολύ βέβαια, γιατί έχει αποκτήσει πια μια "ιστορικότητα", μετά από ένα χρόνο, αλλά και λόγω τής Ιστορίας που κουβαλάει έτσι κι αλλιώς, αλλά θα γίνει όπως θέλεις, κατά το αναφαίρετό σου δικαίωμα.


Увидимся

Ανώνυμος είπε...

Όχι βρε παιδιά..

να με προσφωνείτε όπως εσείς νοιώθετε.
Κάπου , εν τω βάθει και σιωπηρά , σας προσφωνώ και εγώ με τον ίδιο , αδοκήτως απωλεσθέντα , προσδιορισμό.

Γιάκοβ

LeftG700 είπε...

Товариш Яков Федотович Павлов,


Ладно!


Увидимся