Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

Όταν ένας τόσο αριστερός όπως ο Χρήστος Λάσκος, που «πιο αριστερά του βρίσκεται μόνο ο τοίχος», μεταμορφώνεται σε έναν τόσο κεντρώο, που «πιο κέντρο του βρίσκεται μόνο ο αριθμός 4 της οδού Voss Strasse»*!




*Voss Strasse 4: Η επίσημη διεύθυνση της Καγκελαρίας που ανήγειρε ο Αδόλφος Χίτλερ.



Τα όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία, όπου οι ντόπιοι ναζί πρωταγωνίστησαν  πολιτικά, παρακρατικά και παραστρατιωτικά στην  ανατροπή τής νόμιμα εκλεγμένης ρωσόφιλης κυβέρνησης Γιανουκόβσκι με σκοπό την ενίσχυση του …προλεταριακού διεθνισμού, μέσω τής πρόσδεσης της Ουκρανίας στο άρμα τής Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουν δημιουργήσει οξύτατη κρίση στο μόνιμο ιδεολογικοπολιτικό vertigo από το οποίο πάσχει το ευρώδουλο κομμάτι τής Αριστεράς. Δηλαδή το ευρώδουλο κομμάτι τού ΣΥΡΙΖΑ —σιγά μη συγκαταλέγουμε τη ΔΗΜΑΡ στις δυνάμεις τής Αριστεράς!—, το οποίο, παρά τις κομματικές συλλογικές αποφάσεις, πέφτει στα γόνατα μπροστά στο ευρώ κάθε λίγο και λιγάκι. Και γιατί έχει προκαλέσει κρίση vertigo;

Γιατί, απλούστατα, έκοψε η μαγιονέζα και χάλασε η σούπα που θέλει την ακροδεξιά να είναι τάχα μόνο αυτή που διαπνέεται από ευρωσκεπτικιστικά αισθήματα, τα οποία φτάνουν μέχρι την ανοιχτή απόρριψη της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Στην Ουκρανία η ακροδεξιά επιθυμεί το ακριβώς αντίθετο! Να ενωθεί δηλαδή εις σάρκα μία με την ΕΕ. Και όχι απλώς η ακροδεξιά. Ποια ακροδεξιά;;; Εδώ μιλάμε για καραμπινάτους ναζί που σηκώνουν δίπλα στη σβάστικα τη μπλε σημαία με τα αστέρια!!!

Και βέβαια έκοψε και η άλλη μαγιονέζα. Αυτή με την οποία προσπαθούν οι φίλοι μας «ευρωπαϊστές» («διεθνιστές» δηλώνουν οι ίδιοι —άμα είναι έτσι, να δηλώσουμε κι εμείς Rolling Stones!) να σκεπάσουν την πραγματική φύση τής ΕΕ, αυτής που μπορεί να τη χαρακτηρίζουν από το πρωί ως το βράδυ «νεοφιλελεύθερη» , αλλά, βεβαίως, δεν αμφισβητούν τις «δημοκρατικές συντεταγμένες» της. Διάολε, λένε! Άλλο Μέρκελ, άλλο Χίτλερ! Ουδεμία αντίρρηση. Έλα όμως που η ΕΕ, με πρώτη και καλύτερη τη Μέρκελ, έχει πέσει στο κρεβάτι μαζί με τους ναζί και επιδίδεται σε όργια!

Αυτά βλέπουν οι φίλοι μας οι «αριστεροί ευρωπαϊστές» ή «αριστεροί ευρωκομμουνιστές» και τους πιάνει τεταρταίος πυρετός. Ειδικά δε εκεί στο Red Notebook, το ιδεολογικό προπύργιο του «χώρου», οι κρίσεις πανικού διαδέχονται η μία την άλλη. Διότι ξέρουν βέβαια ότι η Αριστερά εξ ορισμού και αδιαπραγμάτευτα πρέπει να στέκεται απέναντι από τους ναζί. Έλα όμως που, αν σταθούν αντιμέτωποι με τους ναζί, ενισχύουν τον ευρωσκεπτικισμό τών Ουκρανών (που δεν είναι καθόλου ακροδεξιοί, όπως θέλει όλους τους ευρωσκεπτικιστές η αριστεροευρωπαϊστική αφήγηση) και πλήττουν την εικόνα τής «οπωσδήποτε νεοφιλελεύθερης, πλην όμως δημοκρατικής κατά βάση ΕΕ»; Επόμενο είναι οι φίλοι μας να τα ‘‘έχουν παίξει’’. Τι να κάνουν, τι να κάνουν, προσπαθούν οι έρημοι να βρουν κάποια ισορροπία μεταξύ τών μέχρι πρότινος φιλορώσων κυβερνητικών και των ανατροπέων τους, στους οποίους πρώτο τραπέζι πίστα βρίσκονται οι ναζί. Πώς όμως να βρεις ισορροπία όταν, με δεδομένο ότι η Αριστερά βρίσκεται πάντα απέναντι στο ναζισμό, όπως είπαμε παραπάνω, η υπεράσπιση της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς, παρά τη διαφθορά της και τη διαπλοκή της με τα συμφέροντα του ρωσικού ιμπεριαλισμού, πρέπει να είναι επίσης δεδομένη;

Πάντως, προσπάθησαν. Και ανέβασαν αρχικά ένα άρθρο της άγνωστής μας Σιμονίδας Αργυράκου (νεολαία ΣΥΡΙΖΑ οσφραινόμαστε), όπου η αρθρογράφος, αφού υπενθυμίσει με νόημα την καταστολή της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς (να υποθέσουμε ότι, αν ήταν Βενεζουελάνα, θα βρισκόταν τώρα στους δρόμους διαμαρτυρόμενη για την καταστολή τής κυβέρνησης Μαδούρο;), μετά γράφει τα εξής αμίμητα:

Βλέποντας αυτό το αποτέλεσμα, [Σ. σ.: την επικράτηση της ναζιστικής δεξιάς] κάποιοι στην Αριστερά τείνουν να παίρνουν μέρος ενάντια στους διαδηλωτές (ταυτίζοντάς τους με τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της ΕΕ)  ή, στην καλύτερη περίπτωση, να κρατάνε μια παγερά ουδέτερη στάση. Ξεχνάνε, όμως, δύο πράγματα. Πρώτον, ότι όταν κινούνται οι μάζες, αποκτούν εμπειρίες και αυτοπεποίθηση ότι μπορούν οι ίδιοι να αλλάξουν εκείνα που οι από πάνω δεν τολμάνε. Αυτοί που ξεσηκώθηκαν ενάντια σε μια φιλορώσικη κυβέρνηση, δεν θα διστάσουν πολύ αύριο να κάνουν το ίδιο απέναντι σε μια φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση, όταν κι αυτή τους απογοητεύσει. Δεύτερον, ότι στην περίπτωση της Ουκρανίας, μιας χώρας που βλέπει με ελπίδα ό,τι έρχεται από τη Δύση, η στάση τη Ευρωπαϊκής Αριστεράς μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο.

Αυτά μας έλεγε λοιπόν η Σιμονίδα Αργυράκου στις 22 τρέχοντος. Η «στάση τής Ευρωπαϊκής Αριστεράς μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο». Ποιον ακριβώς ρόλο μπορεί να παίξει η Ευρωπαϊκή Αριστερά στο φράγμα που πρέπει να μπει εδώ και τώρα στο ναζισμό εκεί στην Ουκρανία δεν μας εξήγησε η καλή μας φίλη.

Λίγες ώρες όμως μετά, την ίδια ημέρα, βγήκε για να κρατήσει τις ισορροπίες μεταξύ τού φιλορωσικού και του ευρωπαϊστικού στρατοπέδου (το δεύτερο, με έμβλημα τη σβάστικα σε περίοπτη θέση) το βαρύ πυροβολικό τών ultra διεθνιστών, ο Χρήστος Λάσκος. (Ναι, αυτός ο ίδιος ο οποίος έχει δηλώσει ότι ανήκει στο κομμάτι εκείνο τής Αριστεράς που «πιο αριστερά βρίσκεται μόνο ο τοίχος»…)

Είναι πολλά αυτά που είπε και δεν χωράνε όλα. Απομονώνουμε δύο αποσπάσματα. Στο πρώτο, αφού μας παραθέσει μερικά άκρως διαφωτιστικές πληροφορίες, στο τέλος καταλήγει να δηλώσει …άγνοια(!!!) για το τι συμβαίνει πραγματικά στην Ουκρανία και να νίψει κάπως τας χείρας του, φροντίζοντας να καλύψει την ατομική του αδυναμία μέσω τής καταφυγής σε πληθυντικό ευγενείας απόκρυψης και παραλλαγής:

Ξέρουμε πως ο φιλορώσος πρόεδρος Γιανουκόβιτς με τη παραστρατιωτική του αστυνομία, τη διαβόητη «Μπερκούτ», βρίσκονται, κατά πάσα πιθανότητα, πίσω από τις δολοφονίες διαδηλωτών από ελεύθερους σκοπευτές και σίγουρα διευθύνουν ένα όργιο καταστολής με τη σαφή παρότρυνση του Πούτιν. Γνωρίζουμε ακόμη πως ανάμεσα στους συγκεντρωμένους στην πλατεία Ανεξαρτησίας κεντρικό ρόλο παίζει ο ναζιστικός «Δεξιός Τομέας», ενώ οι αμερικανοί έχουν ιδιαίτερα στενές σχέσεις με το ακροδεξιό κοινοβουλευτικό κόμμα «Ελευθερία», που μέχρι πρόσφατα έφερε υπερηφάνως το όνομα «Εθνικοσοσιαλιστικό». Επιπλέον, οι αμερικανικές επιδιώξεις δεν ταυτίζονται με αυτές της ΕΕ και γι’ αυτό δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι κάποια πιθανή συμμετοχή του αγαπημένου της Μέρκελ Βιτάλι Κλίτσκο σε μια κυβέρνηση.

Και, ξέροντάς τα αυτά, σχεδόν δεν ξέρουμε τίποτε. Ούτε για το κοινωνικό υπόστρωμα των γεγονότων –υπάρχει, αλήθεια;- ούτε και για το πολιτικό πρόσημο των αντιμαχόμενων. Πραγματικά, ποια είναι η ακριβής θέση της ουκρανικής Αριστεράς –το φιλορωσικό ΚΚ έχει 13% εκλογική δύναμη- στα συμβαίνοντα;[1]

Στο δεύτερο, με τους ναζί στα πρόθυρα της εξουσίας, βρίσκει την ώρα να μιλήσει για τα «κατασκευαστικά προβλήματα της Ουκρανίας» αναφερόμενος στις εκεί εθνοτικές διαφορές (δεν το ξέραμε πως ο Λάσκος είναι υπέρ τών φυλετικά και πολιτισμικά ομοιογενών, ‘‘καθαρών’’ εθνών»!!!) και επιχειρεί να χαράξει την αντιναζιστική στρατηγική με φυγή προς τα εμπρός. Δηλαδή προς τα …πίσω! Πόσο πίσω; Κάνα …αιώνα πίσω (ένα τσιγάρο δρόμο δηλαδή!), μέχρι τα χρόνια τής Λούξεμπουργκ και τη γνωστή διένεξή της με τον Λένιν ως προς το εθνικό ζήτημα! Προφανώς, η εδώ και τώρα απαιτούμενη για την Ουκρανία αντιναζιστική στρατηγική είναι για τον Χρήστο Λάσκο η επιβίβαση στη Μηχανή τού Χρόνου με προορισμό τη δεύτερη δεκαετία τού προηγούμενου αιώνα και αποστολή τη διόρθωση της ιστορικής εξέλιξης όπως αυτή διαμορφώθηκε από τους «εθνικιστές Ουκρανούς» που ήθελαν την εθνική τους αυτοδιάθεση και αυτονομία —σαν δεν ντρεπόντουσαν!

Φαίνεται, επιπλέον, πως η Ουκρανία, που σημαίνει άκρη, έχει μια δυσκολία συλλογικού αυτοπροσδιορισμού, στο μέτρο που η άκρη για διαφορετικές μερίδες του πληθυσμού είναι άκρη διαφορετικού πράγματος. Η άκρη της Ρωσίας ή η άκρη της Αυστροουγγαρίας (Δύσης), έστω κι αν στη μεγαλύτερη διάρκεια της Ιστορίας μετά από την κατάλυση του πρώτου, μεσαιωνικού, κράτους των Ρως,  με κέντρο το Κίεβο, δεν υπάρχει αμφιβολία πως επρόκειτο για το όριο της Ρωσίας.

Με αποτέλεσμα, το επινοημένο, όπως και όλα τα υπόλοιπα στον κόσμο, άλλωστε, ουκρανικό έθνος, να εμφανίζει κατασκευαστικά προβλήματα, που, ίσως, μαζί με πολλά άλλα, είναι μέρος της εξήγησης όσων συμβαίνουν εδώ και μερικά χρόνια και όχι μόνο τις τελευταίες μέρες.

Και, για να εξηγηθώ, παραπέμπω αναλυτικά στη Ρόζα Λούξεμπουργκ, ανοίγοντας και πάλι την συζήτηση σχετικά με τα «εθνικά ζητήματα», στο πλαίσιο της Αριστεράς, που, για κάποιο πραγματικά περίεργο λόγο, θεωρείται τελειωμένη με θέσφατο αναφοράς την θέση, που πήρε στην αρχή του προηγούμενου αιώνα ο Λένιν.[2]

Η Λούξεμπουργκ, λοιπόν, στις σχετικές σελίδες της κριτικής που κάνει, εν βρασμώ, στη Ρωσική Επανάσταση, ισχυριζόμενη πως «τα εθνικά κινήματα αποτελούν σήμερα το μεγαλύτερο κίνδυνο για το διεθνή σοσιαλισμό», χρησιμοποιεί κατεξοχήν το παράδειγμα της Ουκρανίας. Και, όπως όλοι οι   σοσιαλιστές της εποχής της, δεν φείδεται χαρακτηρισμών και επιθετικών εκφράσεων. Να, τι λέει:

«Η ρωσική Ουκρανία, στην αρχή του αιώνα, όταν οι ανοησίες του «ουκρανικού εθνικισμού» […] καθώς και τα παιδιαρίσματα του Λένιν για μια «Ανεξάρτητη Ουκρανία» δεν είχαν ακόμη εφευρεθεί, ήταν η ακρόπολη του ρωσικού επαναστατικού κινήματος […] Πώς έγινε […] να θριαμβεύσει η αντεπανάσταση; Το εθνικό κίνημα, ακριβώς, είναι αυτό που παρέλυσε το προλεταριάτο, με το γεγονός ότι το απέσπασε από τη Ρωσία και το παρέδωσε, στις χώρες της περιφέρειας, στην εθνική αστική τάξη […] Οι Μπολσεβίκοι, με την ηχηρή εθνικιστική τους φρασεολογία για το «δικαίωμα της αυτοδιάθεσης μέχρι και του αποχωρισμού σε κράτος», έδωσαν […] το πιο πολύτιμο και το πιο ευπρόσδεκτο πρόσχημα στην αστική τάξη όλων των παραμεθόριων χωρών για να υψώσει τη σημαία που ταίριαζε στις αντεπαναστατικές της επιδιώξεις […] Η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό είναι η Ουκρανία, που έπαιξε ένα τόσο μοιραίο ρόλο στις τύχες της Ρωσικής Επανάστασης. Ο ουκρανικός εθνικισμός [αντίθετα με τον τσέχικο, τον πολωνικό ή τον φινλανδικό] δεν ήταν παρά μια απλή ιδιοτροπία, μια μανία μερικών δωδεκάδων μικροαστών διανοουμένων, χωρίς τις παραμικρότερες ρίζες στις οικονομικές, πολιτικές και πνευματικές συνθήκες της χώρας, χωρίς καμιά ιστορική παράδοση. Η Ουκρανία δεν αποτέλεσε ποτέ ένα έθνος ή ένα κράτος με οποιονδήποτε εθνικό πολιτισμό, εκτός από την αντιδραστική ρομαντική ποίηση του Τσεβτσένκο […] Ένα εθνικό κίνημα χωρίς καθόλου ρίζες, που το πήραν στα σοβαρά, γίνεται έμβλημα και σημείο συγκέντρωσης για την αντεπανάσταση. Με αυτό το δίχως σπέρμα αυγό φτάσανε οι γερμανικές λόγχες ως το Μπρεστ Λιτόφσκ».


ΥΓ Τα δύο άρθρα στα οποία αναφερθήκαμε δημοσιεύτηκαν στο Red Notebook στις 22 Φεβρουαρίου, όπως είπαμε ήδη. Φαίνεται ότι κάποιο σύρμα έπεσε («σύντροφοι, θα μας πάρουν με τις ντομάτες, οι ναζί είναι με το ενάμιση πόδι στην εξουσία κι εμείς λέμε ότι κακώς έγινε ανεξάρτητο κράτος η Ουκρανία;») και έκτοτε το επιτελείο εκεί φρόντισε να ανεβάσει και μερικά ‘‘διορθωτικά’’, ορίτζιναλ ή αναδημοσιεύσεις. Ένα από αυτά είναι και το άρθρο τού Νίκου Σκοπλάκη «Ουκρανία: οι ναζιστές στην εξουσία (;)». Εκεί, παρά λίγο και θα γινόταν κάποια συζήτηση, αν ο αρθρογράφος δεν με έβρισκε politically incorrect για να την κάνει με ελαφρά πλάγια πηδηματάκια…

≈≈≈≈≈


[1] Και τα μικρά παιδιά ξέρουν ότι η θέση τής ουκρανικής Αριστεράς, δηλαδή τού Κομμουνιστικού Κόμματος, είναι εναντίον τού ευρωπαϊκού προσανατολισμού τής χώρας και φυσικά εκ διαμέτρου απέναντι από τις ναζιστικές συμμορίες. Μόνο ο Χρήστος Λάσκος δεν το ξέρει…

[2] Οι αναγνώστες που είναι γνώστες τών αντιλήψεων του Χρήστου Λάσκου δεν θα δυσκολευτούν να καταλάβουν ότι η ξινίλα του στο συγκεκριμένο ζήτημα για τον Λένιν οφείλεται στις …ψιλοεθνικιστικές επιρροές που κατά το Λάσκο ανιχνεύονται στην αντιιμπεριαλιστική λενινιστική θεωρία τού αδύναμου κρίκου…



9 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πράγματι βρίσκεται σε αμηχανία η Ευρωπαική Αριστερά με τις εξελίξεις στην Ουκρανία.
Ομως και οι φιλο-Πούτιν κατεύθυνση, οδηγεί στο ίδιο αδιέξοδο.
Η αιτία είναι η βαθεια οπισθοδρόμηση του Ουκρανικού λαού, αλλά και των υπολοίπων λαών και ειδικά της εργατικής τάξης.
Είπαμε , οτιη διαλεκτική κίνηση των λαών είναι δυο βήματα μπρος και ένα πίσω.
Μόνο που αυτό το ένα πίσω -μετά την Οκτωβριανή- έγινε πολύ μεγάλο.
markos

Ανώνυμος είπε...

Λέφτηδες

Πάντως αυτή η Σιμονίδα είναι το κάτι άλλο ...!
Αν πάμε με κάτι τέτοια σχολιαρόπαιδα και με τα i phone στα χέρια να κυβερνήσουμε θα μας γαμάνε χωρίς σάλιο

Γιάκοβ

ΥΓ : γιατί η αφέλεια έχει και τα όρια της

LeftG700 είπε...

Φίλε Μάρκο,


Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ουκρανία είναι μεταξύ Σκύλας (ρωσικού ιμπεριαλισμού) και Χάρυβδης (ευρωενωσιακού ιμπεριαλισμού). Γάματα με μεγάλα γράμματα δηλαδή. Ωστόσο:

Όταν έχεις απέναντί σου ναζί που απειλούν ανοιχτά πια να ελέγξουν τη νέα κατάσταση, τότε η προσπάθεια να ισορροπήσεις είναι δείγμα μεγάλου ιδεοληπτικού δογματισμού με τελική κατάληξη την πολιτική άνοια. Για να σου δώσω να καταλάβεις πόσο απόλυτος είμαι πάνω σε αυτό, σου λέω το εξής.

Σε κάποια από τις αναρτήσεις τής Κανελλιάδας με ρώτησε ένας σχολιαστής τι θα επέλεγα αν στο δεύτερο γύρο προέκυπτε στην Αθήνα δίδυμο Κασιδιάρη και Σπηλιωτόπουλου. Χαρακτήρισε μάλιστα ο ίδιος την ερώτησή του ‘‘προβοκατόρική’’ (με την καλή έννοια).

Του απάντησα: «Σπηλιωτόπουλο, φυσικά». Και του έκανα ρελάνς στην ‘‘προβοκάτσιά’’ του λέγοντας:

«Σπηλιωτόπουλος ή Κασιδιάρης δεν είναι σοβαρή προβοκάτσια. Να σου πω εγώ μια καλύτερη; Κασιδιάρης ή Καρατζαφέρης;».

Για να απαντήσω στην προβοκάτσια που έστησα εγώ ο ίδιος στον εαυτό μου:

«Καρατζαφέρης δαγκωτό!».

Νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα για το πώς βλέπω αυτά τα ζητήματα, ανεξάρτητα από ιδιαιτερότητες χωρών, συνθηκών, κ.λπ. Έχω δίκιο, έχω άδικο, θα το δείξει η νεκροψία!


Τα λέμε

LeftG700 είπε...

Товарищ Яков Федотович,


Μόνο το κάτι άλλο; Το κάτι άλλο κάποιου άλλου κόσμου, να λες! Πάντως, χωρίς πλάκα:

Εξαιρώντας την περίπτωση να ήταν τίγκα στο μπάφο όταν τα έγραφε αυτά, να ποια είναι τα αποτελέσματα της παρτούζας με την αναρχία και το φιλελευθερισμό! (Τα λες εσύ: να μας γμσν χωρίς σάλιο!)

Αλλά, δεν θα τη γλυτώσεις και την κριτική (εννοώ τις σειρές σου): :-)

Πολιτικά μιλώντας, ποιοι τη (μας) μεγάλωσαν έτσι; :-)


Увидимся

Ανώνυμος είπε...

Καταλαβα καλα λεφτ?
Μας συμβουλευεις να στιριξουμε τον ρωσικο ιμπεριαλισμο?

G.

LeftG700 είπε...

Κατάλαβες καλά, αλλά όχι αυτό που βρίσκεται πέρα από τη μύτη σου (σόρυ κιόλας).

Προκειμένου να αποφύγεις τον καλυμένο ή και ανοιχτό φασισμό θα στηρίξεις μέχρι και το διάβολο αν αυτός μπορεί να σε εξυπηρετήσει στην άμεση και κύρια προσπάθειά σου!

Τι διαφορετικό έκανε νομίζεις ο Σήφης στο Β' ΠΠ;;; (για να μη σε πάω στον Λένιν τού Μπρεστ-Λιτόβσκ και μπερδευτείς με τις διαφορές αναλογιών).

Φίλε G, γάμα το το δέντρο.Το δάσος έχει προτεραιότητα!


Τα λέμε

Ανώνυμος είπε...

Λέφτηδες

ο γέρο Γιάκοβ δεν τσιμπάει ... μουσίτσες ε μουσίτσες

Γιάκοβ

Ανώνυμος είπε...

“There are many who do not know they are fascists but will find it out when the time comes.”
― Ernest Hemingway, For Whom the Bell Tolls

"The Beautiful People"

And I don't want you and I don't need you
Don't bother to resist, or I'll beat you
It's not your fault that you're always wrong
The weak ones are there to justify the strong

The beautiful people, the beautiful people
It's all relative to the size of your steeple
You can't see the forest for the trees
You can't smell your own shit on your knees

There's no time to discriminate,
Hate every motherfucker
That's in your way

[Chorus:]
Hey you, what do you see?
Something beautiful, something free?
Hey you, are you trying to be mean?
If you live with apes man, it's hard to be clean

The worms will live in every host
It's hard to pick which one they eat most

The horrible people, the horrible people
It's as anatomic as the size of your steeple
Capitalism has made it this way,
Old-fashioned fascism will take it away

https://www.youtube.com/watch?v=NPQD7KxutcM

G.

Ανώνυμος είπε...

“There are many who do not know they are fascists but will find it out when the time comes.”
― Ernest Hemingway, For Whom the Bell Tolls

Μια χαρά τα έλεγε ο μπεκρούλιακας ο Χεμινγουέι. Μόνο που, καλό θα ήταν να το συμπληρώσουμε και με το εξής:

― “There are many who do not know they are communists but will find it out when the time comes.”

Φιλίστωρ