Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

Ευτυχώς! Δεν τρώνε όλοι οι Συριζαίοι …Ξυδόχορτο!



Για ιστορικούς λόγους —αριστερογενής γαρ—, ο γνωστός έγκριτος δημοσιογράφος Νίκος Ξυδάκης θεωρείται από το πλατύ κοινό αριστερός. Με την πλατιά έως ξεχειλώματος έννοια, ασφαλώς και είναι. Όπως με την ίδια έννοια είναι αριστεροί και το υπόλοιπο 93,78% του ελληνικού λαού (από τις παρυφές τής Χρυσής Αυγής μέχρι την Άκρα Αριστερά, που λέει ο λόγος).

Αυτή η εικόνα έχει σχηματιστεί δια χειρός και μερίδας τής Συριζικής Αριστεράς: κάτι αναδημοσιεύσεις άρθρων του, κάτι συμμετοχές του σε αριστερά ‘‘σουαρέ’’ (όπως  η συμμετοχή του μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα σε παρουσίαση βιβλίων τού Γκράμσι πριν λίγους μήνες), κάτι το ’να κάτι τ’ άλλο, ο  Νίκος Ξυδάκης είναι και με τη βούλα αριστερός. Το χειρότερο; Προσλαμβάνεται ως τέτοιος και από ουκ ολίγους ακολουθούντες τον ΣΥΡΙΖΑ ή ακόμα και μέλη του!

Είναι αυτή του η πολιτική ιδιότητα που προσδίδει στο λόγο του μια κάποια έξτρα εγκυρότητα όταν, δοθείσης ευκαιρίας, αποφασίζει να αριστερολογήσει, όπως κάνουν εξ άλλου όλοι οι έγκριτοι δημοσιογράφοι από καιρού εις καιρόν, όχι όμως με την ίδια διεισδυτικότητα και επιρροή σε αριστερά ακροατήρια, ακριβώς επειδή δεν έχουν την αριστερή βούλα.

Η πιο πρόσφατη δοθείσα ευκαιρία μιας τέτοιας αριστερολογίας ήταν το ιδρυτικό, 1ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Με αφορμή αυτό το γεγονός λοιπόν, ο Νίκος Ξυδάκης έπιασε και πάλι τη γραφίδα του για να απευθύνει τις συνήθεις μελίρρυτες παραινέσεις του προς το συγκεκριμένο κόμμα αυτή τη φορά, παραινέσεις που βεβαίως βεβαίως κινούνται στο πνεύμα τής γνωστής, λατρευτικής του προσήλωσης στο ‘‘μέτρο’’ και τη ‘‘χρυσή τομή’’ μεταξύ των λογής-λογής ‘‘ακροτήτων’’.

Έπιασε τη γραφίδα του εκείνος, έπιασε όμως και το ποντίκι του ένας κατά δήλωσή του Συριζαίος σχολιαστής που τον έστειλε αδιάβαστο! και απέδειξε ότι όπως όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίδια, έτσι συμβαίνει και με τους Συριζαίους. Τέτοιο σφάξιμο με μπαμπάκι θα το ζήλευε ακόμα και ο Τζόνι Ντεπ, ο φονικός κουρέας τής οδού Φλίιτ! Δείτε μόνοι σας και κρίνετε (πρώτα το άρθρο και μετά το σχόλιο).

ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ



Οι περισσότεροι ψηφοφόροι απ’ όσους έδωσαν το ιστορικό 27% στον ΣΥΡΙΖΑ περίμεναν από το συνέδριο ένα μήνυμα συνέγερσης και ελπίδας, σκληρές αλήθειες και δεσμεύσεις επί του πρακτέου, επί του αμείλικτου πραγματικού. Αυτοί οι 1,8 εκατομμύρια εκλογείς, οι μη τυπικά αριστεροί, περίμεναν ένα ενιαίο κόμμα ευρύχωρο και ανοιχτό, εξωστρεφές, όχι για να τους χωρέσει όλους, αλλά για να τους σκεφτεί, και κυρίως για να τους ανοίξει ένα παράθυρο στο μέλλον.

Αυτό συνέβη μόνον εν μέρει. Στο συνέδριο του Φαλήρου ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να συγκροτηθεί ως ενιαίο κόμμα, με ενιαίες καταστατικές αρχές και πολιτικές θέσεις, ανέδειξε και τυπικά πρόεδρο τον de facto ηγέτη Αλέξη Τσίπρα, με απευθείας εκλογή, κήρυξε το τέλος των συνιστωσών. Είναι βήματα αυτά, σημαντικά σε άλλο, ομαλό καιρό, αλλά βήματα μάλλον δειλά υπό την παρούσα ιστορική συγκυρία, δεν είναι βήματα που οδηγούν αποφασιστικά στο ραντεβού με την ιστορία, τη μεγάλη, όχι την κομματική. Ας πούμε: Η αυτοδιάλυση των εναπομεινασών συνιστωσών πήρε πίστωση χρόνου («εύλογο διάστημα»), η απευθείας εκλογή προέδρου συνάντησε αντιστάσεις, στην εκλογή της κεντρικής επιτροπής κατέβηκαν λίστες, η εσωτερική αντιπολίτευση θεσμοθετήθηκε σαν παρουσία, παρότι οι πολιτικές της θέσεις καταψηφίστηκαν. Τέλος, ο χαρισματικός Αλέξης Τσίπρας, παρά τις υποχωρήσεις και τους ισορροπισμούς του, ή μάλλον εξαιτίας τους, εισέπραξε 20% λευκές ψήφους, μισόκαρδης αμφισβήτησης.

Το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπερέβη ολοκληρωτικά την εσωστρέφεια. Δεν μίλησε θαρρετά και ανοιχτά στον εξωκομματικό κόσμο, στους ψηφοφόρους και συμπαθούντες, στους προσβλέποντες, δηλαδή στους πολίτες. Η περισσότερη ενέργεια των 3.800 συνέδρων αναλώθηκε στο πώς θα πλασαριστούν καλύτερα στο νέο τοπίο ενδοκομματικής εξουσίας οι διαλυόμενες φράξιες και συνιστώσες. Το κόμμα αναδύθηκε ενιαίο μεν, διστακτικά δε, με δυσπιστία προς την ισχυρή ηγεσία και τις ρεαλιστικές απαντήσεις στο εδώ και τώρα της σφοδρής κρίσης, με αποφυγή του πρωτογενούς, ρηξικέλευθου, συνθετικού λόγου για τον ταραγμένο καιρό, με καταφυγή είτε σε δοξασίες Τρίτης Διεθνούς είτε στον αμυντικό κινηματισμό των δικαιωμάτων.

Υπό μία έννοια, τα ιστορικά στελέχη του Συνασπισμού και των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, προέβησαν σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών του συνομοσπονδιακού και κομμουνιστογενούς παρελθόντος, αναγκαίο ίσως, αλλά δεν τόλμησαν να ανοίξουν παράθυρα στο μέλλον, δεν εξέπληξαν. Η τέτοια προσέγγιση προδίδει μια στατική αντίληψη του ρευστού και πολυκίνδυνου παρόντος, τοπικού και γεωπολιτικού. Προδίδει μια ιδεολογική και αμυντική προσέγγιση των καινοφανών πολιτικών προβλημάτων του 2013, με τη χώρα χρεοκοπημένη στα πρόθυρα κατάρρευσης, με την Ευρώπη διαιρεμένη και αδύναμη, με τη Μεσόγειο ασταθή ή φλεγόμενη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πιθανόν να πρωτεύσει και να κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Για να συμβεί αυτό, πρέπει όχι μόνο να κάμψει την καχυποψία όσων δεν τον εψήφισαν πέρυσι και να κερδίσει την ανοχή ή τον σεβασμό τους, αλλά να αναπτερώσει το φρόνημα των πολλών, των φίλων, συμπαθούντων, ουδετέρων. Δηλαδή, των πληγέντων και έμφοβων Ελλήνων πολιτών. Η κυβέρνηση θα είναι κυβέρνηση όλων των Ελλήνων, όχι των αριστερών. Για να το επιτύχει αυτό, δεν αρκούν ο κομματικός πατριωτισμός και οι καλές προθέσεις, απαιτείται υπέρβαση εαυτού, απροκατάληπτη εμβάπτιση στην κοινωνία, συναίσθηση της βαριάς ιστορικής ευθύνης μες στο εργαστήρι του μέλλοντος.

Η πολιτική περιμένει έξω από την υπόγεια αρένα του συνεδρίου· εκεί όπου πάντα βρισκόταν.

***



Καλά τα λέει ο αρθρογράφος. Ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ που παρακολούθησε τις εργασίες του Ιδρυτικού Συνεδρίου, ομολογώ ότι διαψεύσαμε (έστω και εν μέρει) τις υψηλές προσδοκίες ότι θα προχωρούσαμε στις πολυπόθητες και τόσο αναγκαίες υπερβάσεις.

Θέλω πάντως να πιστεύω ότι μέχρι το 2ο Συνέδριό του ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει απαλλαγεί από κάθε αναφορά στην ιστορία και στον τρόπο σκέψης της κομμουνιστικής αριστεράς, εγκαταλείποντας επίσης και τον “αμυντικό κινηματισμό των δικαιωμάτων”. Επιπροσθέτως, θέλω να πιστεύω ότι στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ούτε λίστες θα κατέβουν, ούτε εσωτερική αντιπολίτευση θα υπάρχει, ώστε ο χαρισματικός πρόεδρός μας όχι μόνο να εκλεγεί με το ευρύχωρο 100% των ψήφων, αλλά να ελέγχει πλήρως και το 100% της Κεντρικής Επιτροπής. Παρεμπιπτόντως, αναρωτιέμαι αν χρειαζόμαστε Κεντρική Επιτροπή. Ισχυρή ηγεσία χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ισχυρή ηγεσία σημαίνει ισχυρός πρόεδρος, συνεπικουρούμενος από μια ηγετική ομάδα της απολύτου εμπιστοσύνης του. Όχι Κεντρικές Επιτροπές κι άλλα τέτοια πομπώδη και παλιομοδίτικα, όπου ο καθένας να λέει το κοντό του και το μακρύ του.

Πρέπει επιτέλους να καταλάβουν κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ ότι είμαστε κόμμα εξουσίας τώρα πια και ως τέτοιο πρέπει να συμπεριφερόμαστε του λοιπού. Δε χρειάζεται ν’ ανακαλύψουμε εμείς την Αμερική άλλωστε. Δε χρειάζεται παρά να μιμηθούμε τον τρόπο λειτουργίας των κομμάτων εξουσίας και ν’ απαλλαγούμε επιτέλους από τα τριτοδιεθνιστικά βαρίδια. Πώς να εμπιστευτεί ο ελληνικός λαός τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα εξουσίας, αν ο ΣΥΡΙΖΑ μείνει κολλημένος σε τριτοδιεθνισμούς, κινηματισμούς και σε ξεπερασμένα οργανωτικά σχήματα; Κυβέρνηση όλων των Ελλήνων θέλουμε να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Όχι μόνο των αριστερών.

Καλά τα λέει ο αρθρογράφος λοιπόν. Μόνο που δεν έχουν ωριμάσει ακόμα οι συνθήκες. Αλλά πού θα πάει; Θέλοντας και μη, ο ΣΥΡΙΖΑ θα εμβαπτιστεί πλήρως στην κοινωνία και θα μετασχηματιστεί κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή της. Είναι απλώς θέμα χρόνου. Ή μήπως όχι;…



11 σχόλια:

MLOG είπε...

οι υπόλοιποι δε σχολιασταί δεν κατενόησαν την πλάκα του ...φιλίστορα ¨)

LeftG700 είπε...

Φίλε MLOG,


Δεν με εκπλήσσει και πολύ. Δυστυχώς για τον Ξυδάκη, δυστυχώς αν λάβει κανείς υπ' όψη την αφετηρία του, δεν βγάζει συμπεράσματα ούτε καν από το είδος τών φανατικών αναγνωστών του...

Τι να κάνουμε; Πάντα υπάρχουν απώλειες στο δρόμο...


Τα λέμε

Ανώνυμος είπε...

Τι λέτε ρε ρεφορμιστές; Εγώ, επίσης σύνεδρος στο συνέδριο του συριζα πετούσα από τη χαρά μου με όλη τη διαδικασία. Όλο το συριζέικο, οι σύνεδροι, τα μέλη, οι φίλοι, οι συγγενείς, οι ταλαντευόμενοι που δυσπιστούν αν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί…. γεμάτοι πάθος και ενθουσιασμό… χαμογελούσαν ευτυχείς. Βέβαια υπήρχε και αγωνία…... αγωνιούσαν κυρίως για τις συνιστώσεις …Ειδικά όσες λειτουργώντας με δημοκρατικό συγκεντρωτρισμό, (στη δημόσια λειτουργία ή στη μη δημόσια λειτουργία) συμμετέχουν στο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλοντας τους υπόλοιπους για έλλειψη πλουραλισμού. Επίσης με μεγάλο ενθουσιασμό παρακολουθούσαν λιστάρχους να μαλώνουν για τον τρόπο έκφρασης των λιστών και κυρίως τη διαμάχη για το κουτάκι δίπλα στις λίστες. Αυτό το κουτάκι όπως ειχε πει ο Λένιν είναι η ουσία του μαρξισμού …μια άποψη που ανέπτυξαν δημιουργικά οι σ.σ. Στάλιν, Τρότσκυ, Μάο κλπ. Ο Κιμ ιλ σουγκ είχε μια διαφορετική άποψη, αλλά το παραβλέπουμε χάρη στην ενότητα.
Αλλα στο 2ο συνέδριο τα πράγματα θα στρώσουν. Θα εφορμοσθεί επι τέλους η τριτοδιεθνιστική παράδοση, που κάτι ψευτοαριστεροί αμφισβητούν. Ο αρχηγός θα εκλέγεται τουλάχιστον με 99,9% και όχι με κάτι σοσιαλδημοκρατικά 74άρια. Θα υπάρχει «επιτροπή προτάσεων» για την Κ.Ε. έτσι ώστε ο Αρχηγός θα εκλέγει την Κ.Ε. η οποία κατόπιν θα τον εκλέγει. Φυσικά θα υπάρχουν και λίστες και κουτάκια, πολλά κουτάκια, ιεραρχικά δομημένα, κατά λίστες και υπολίστες. Πχ θα υπάρχουν 4 βασικές λίστες: η δεξιά πλατφόρμα, η κεντρώα πλατφόρμα, η κομμουνιστική πλατφόρμα, η κομμουνιστική μ-λ πλατφόρμα με κουτάκια στο πλάι. Μετά θα υπάρχουν υπολίστες με τις ομάδες των λιστών. Για να μην μπερδεύονται οι ψηφοφόροι οι αρχηγοί λίσταρχοι θα είναι με μπόλντ γράμματα, οι υπαρχηγοί (υπολίσταρχοι) με υπογράμμιση, οι αναπληρωτές υπαρχηγοί με ιτάλικς κλπ. Δεν έχουν λυθεί βέβαια όλες οι λεπτομέρειες. Εξάλλου με τι θα απασχοληθεί το 2ο συνέδριο; Τζάμπα θα το κάνουμε;
Σταύρος

LeftG700 είπε...

Φίλε Σταύρο,


Καταλαβαίνω ότι τα έχεις πάρει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν σε αδικώ, έχει κάμποσα κουσούρια, τα περισσότερα χρόνια. Νομίζω όμως ότι, έτσι όπως εξαπολύεις τους κεραυνούς σου (στα τυφλά και όποιον πάρει ο χάρος), το πράγμα μπερδεύεται (και μπερδεύεσαι κι εσύ, πέφτοντας σε αντιφατικές διαπιστώσεις). Αριθμώ κάποιες επισημάνσεις πάνω σε αυτά που γράφεις:

1. Δεν ξέρω πόσο αγωνιούσαν οι σύνεδροι για τις συνιστώσες. Ξέρω όμως ποιοι τους ‘‘υποχρέωσαν’’ να αγωνιούν, ανάγοντας αυτό το ζήτημα σε πρωτεύον: τα μέλη τής πλειοψηφούσας ηγετικής ομάδας.

2. Σε βλέπω να ειρωνεύεσαι τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό των συνιστωσών. Δεν βλέπω όμως να συνειδητοποιείς (δεν βγαίνει κάτι τέτοιο από το συγκεκριμένο σου σχόλιο τουλάχιστον), ότι η απόφαση για τη διάλυσή τους κινείται, έστω και με στραβοτιμονιές, πάνω στην ίδια δημοκρατικοσυγκεντρωτική κατεύθυνση!

3. Οι λίστες είναι η φυσιολογική κατάληξη της εσωκομματικής δημοκρατίας και οι λίσταρχοι η αναπόφευκτη εξέλιξη αυτής τής κατάληξης. Πάνα θα υπάρχουν λίστες, υπέργειες ή υπόγειες. Πρέπει κάποιος να διαλέξει ποιο από τα δύο είδη τους προτιμά. Εμείς προτιμάμε το πρώτο.

4. Καμία παράδοση δεν έχει μόνο αρνητικά ή μόνο θετικά. Το ίδιο συμβαίνει και με την τριτοδιεθνιστική.

5. Ακολουθώντας το δικό σου σχήμα: Αυτοί που θα ήθελαν το 99,9% είναι οι σοσιαλδημοκράτες κι αυτοί που ενήργησαν για να προκύψουν τα 74άρια είναι οι τριτοδιεθνιστές!

6. Ο Κιμ ιλ Σουγκ θα έδειχνε τον ίδιο ‘‘ενθουσιασμό’’ για τους λίσταρχους με αυτόν που έδειξαν πολλοί συνεδροι.

7. Αν δεν υπάρχει αριστερή πλατφόρμα, κεντρώα πλατφόρμα, δεξιά πλατφόρμα και τα ρέστα, θα υπάρχει μόνο μία. Κι αυτό μας γυρνάει στο 99,9% που φαίνεται ότι δεν γουστάρεις. Τι κάνουμε τώρα;

Φίλε Σταύρο, με το χέρι στην καρδιά: Έχω την ισχυρή εντύπωση ότι πρέπει να ξανακάνεις κάποιους ‘‘λογαριασμούς’’. Τα ‘‘νούμερα’’ δεν βγαίνουν σωστά…


Τα λέμε

Ανώνυμος είπε...

Μου την έσπασε η μεροληπτική ειρωνεία και απάντησα με το ίδιο περίπου όπλο, σε προσχηματικές κατασκευές καλών - κακών. Δεν με πειράζουν ούτε οι ομάδες ούτε οι τάσεις... Με πειράζει η προσχηματική, κάθετη πολιτική διαφορά που δικαιολογεί την εκλογική καταγραφή ως συγκροτημένο αντιπολιτευτικό χώρο. Που δεν επιδιώκει τη σύνθεση ή έστω την πίεση για συνθέσεις σε "ορθότερη" κατεύθυνση αλλά την καταγραφή για παζάρεμα θέσεων. Όσο για τα αποτελέσματα με 99,9, πράγματι δεν τα γουστάρω....και φυσικά δεν πιστεύω οτι είναι απορριπτέα στο σύνολο της η τριτοδιεθνιστική παράδοση κομματικής
συγκρότησης.
τα λέμε
Σταύρος

aftercrisis είπε...

@ Αγαπητή/έ MLOG,
μη παίρνεις όρκο ότι όλοι οι υπόλοιποι σχολιασταί στο vlemma δεν κατενόησαν την πλάκα του φιλίστορα.
Άς επαναλάβω λοιπόν και εδώ, με την άδεια του Left, τον σχολιασμό του aftercrisis (αμέσως μετά του φιλίστορα):

Με τα συνεδριακά, ο ΣΥΡΙΖΑ διέψευσε (εν μέρει) τις προσδοκίες του λαού. Αλλά και ο λαός εδώ και ένα χρόνο, μετά και παρά το 27 %, έχει διαψεύσει εν μέρει τις προσδοκίες του ΣΥΡΙΖΑ.
Σε τέτοιες περιπτώσεις ίσως πρέπει να σκέφτεται κανείς τη συμβουλή του Μπέρτολτ Μπρέχτ απο το έτος 1953:
“Μήπως θα ήταν καλύτερο να διαλύσουμε τον λαό και να εκλέξουμε έναν άλλο;”
http://en.wikipedia.org/wiki/Die_L%C3%B6sung

O Μπρέχτ το είχε γράψει για την τότε κυβέρνηση, που είχε ¨”απωλέσει την εμπιστοσύνη της στο λαό”.
Αλλά μάλλον ισχύει και για τα κόμματα…

Δια το αληθές:
http://vlemma.wordpress.com/2013/07/16/exo-apo-tin-arena-tou-synedriou/#comment-15914

LeftG700 είπε...

Φίλε Σταύρο,


Μάλλον δεν διάλεξες τον καλύτερο τρόπο για να εκφράσεις αυτό που σε ενόχλησε. Μπορεί όμως κι εγώ να ήμουν ντεφορμέ και να μη σε "έπιασα". Τέλος πάντων.

Κάτι άλλο όμως: Ο σχολιαστής με τον Ξυδάκη τα βάζει. Τι να συνθέσουμε με τον Ξυδάκη, βρε Σταύρο; Διάβασε το σημερινό άρθρο του. Ξέρεις πώς τελειώνει, ποια είναι η τελευταία του λέξη;

Προσαρμοζόμαστε!!!


Τα λέμε









LeftG700 είπε...

Φίλε aftercrisis,


Δεν χρειάζεσαι καμία άδεια για να πάρεις ο λόγο εδώ. Τι είμαστε; Κλαμπάκι; :-)

Βεβαίως και ο λαός κάπου βρέθηκε λίγος, ούτε λόγος. Δεν γίνεται όμως να του αποδοθούν οι ίδιες ευθύνες με τα κόμματα της Αριστεράς, τα οποία, θεωρητικά, πρέπει να βοηθούν την αυτοσυνείδηση των ανθρώπων και να μπαίνουν μπροστά. Ποτέ δεν τα βάλαμε με αυτό που λέμε κόμμα, ως πολιτική έννοια οργάνωσης δηλαδή. Αλλά δεν θα χαϊδέψουμε και τα κάθε λογής κομματικά αυτιά!


Τα λέμε

Ανώνυμος είπε...

Φίλτατε LEFT G700,

Με καθυστέρηση μόλις τεσσάρων μηνών (και δύο ημερών) αξιώθηκα να πάρω χαμπάρι την ανέλπιστη τύχη που επεφύλαξες σ' εκείνο το ταπεινό σχολιάκι μου, που είχα αφήσει μια φορά κι έναν καιρό στο blog του κ. Ξυδάκη. Σε ευχαριστώ.
Υποθέτω επίσης ότι ίσως θα σε ενδιέφερε και ένα άλλο σχολιάκι μου στο ίδιο blog, όπου απαντώ ταυτόχρονα σε ένα άλλο άρθρο του κ. Ξυδάκη, αλλά σε σχόλιο του φίλτατου aftercrisis. http://vlemma.wordpress.com/2013/07/23/kidemonefsi-me-apochroseis/

Νομίζω όμως ότι σε ένα σημείο τον αδικείς κάπως τον κ. Ξυδάκη. Το "προσαρμοζόμαστε", με το οποίο κλείνει το άρθρο του στις 21/6, έχει επικριτική σημασία. Δεν προσδιορίζει τη στάση του ίδιου, αλλά εκείνων στους οποίους ασκεί κριτική. Κοίτα ξανά το άρθρο, αν θέλεις, και νομίζω ότι στο ίδιο συμπέρασμα θα καταλήξεις κι εσύ: http://vlemma.wordpress.com/2013/07/21/glossari-tis-krisis/

Φιλικά,
Φιλίστωρ

LeftG700 είπε...

Φίλε και φίλε τής Ιστορίας, καλώς ήρθες εδώ.


Για τις ευχαριστίες σου: Παρακαλώ, παρακαλώ. Μπαίνω που και που και διαβάζω τι γράφει ο Ξυδάκης. Παλαιότερα άφηνα καμιά φορά κάποιο σχόλιο, μετά έκρινα ότι δεν υπήρχε λόγος. Οι τροχιές μας δεν συναντιούνται, άσε που σπάνια απαντάει. Στάθηκα στο σχόλιό σου όχι μόνο επειδή ήταν ‘‘αντιπολιτευτικό’’ —τα περισσότερα δεν είναι— αλλά και επειδή, πέρα από την ουσία του που με βρήκε σύμφωνο, μου άρεσε και η λεπτή αλλά εξουθενωτική ειρωνεία του (έχω μια αδυναμία στην ειρωνεία καθώς τη θεωρώ πρώτης τάξης όπλο). Έτσι, σε έκανα πρωτοσέλιδο.

Βρήκα ενδιαφέρων και το άλλο σχόλιό σου που μου υπέδειξες. Ιδιαίτερα το σημείο όπου επισημαίνεις το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένας ανορθολογισμός στο γερμανικό σχέδιο.

Άκουσα την προτροπή σου και ξαναδιάβασα το άρθρο τού Ξυδάκη. Είναι πολύ πιθανό να έχει τη χροιά που διέκρινες εσύ, το πιθανότερο. Με αυτή την έννοια, φαίνεται ότι έχω κάνει λάθος. Δεν αδίκησα όμως τον Ξυδάκη. Το πνεύμα που κυριαρχεί στην αρθρογραφία του είναι «να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να δώσουμε μια ώθηση στο βυθό για να αναδυθούμε στην επιφάνεια». Να συνεχίσουμε τη ζωή μας, κοντολογίς, απλώς πιο σοφοί από όσα λάθη έφερε στην επιφάνεια η κρίση. Για έναν αριστερό όμως, η κρίση, η καπιταλιστική κρίση, για να μην ξεχνιόμαστε σαν τον Ξυδάκη, δεν μπορεί να είναι μια αφετηρία για «να συνεχίσουμε τη ζωή μας» —αυτό από μόνο του τι άλλο είναι από προσαρμογή; Πρέπει να είναι μια αφετηρία για να την αλλάξουμε. Να γιατί, ακόμα κι αν έκανα λάθος ανάγνωση του συγκεκριμένου σημείου από το άρθρο του, δεν πιστεύω ότι αδίκησα τον Ξυδάκη.


Τα λέμε

LeftG700 είπε...

«Βρήκα ενδιαφέρων και το άλλο σχόλιό σου»!!! Ο Κάρολος κι ο Βλαδίμηρος! «Βρήκα ενδιαφέρον και το άλλο σχόλιό σου» βεβαίως βεβαίως!