Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

«Νίκος Ξυδάκης: Πέραν της εναντίωσης ή της υποταγής». Δηλαδή... ακριβώς Κέντρο!




Ο Νίκος Ξυδάκης, αν δεν κάνω λάθος, ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του καριέρα από το περιοδικό Αντί. Θεωρείται αριστερός γενικά. Αριστερός γενικά, έτσι όπως έχουμε καταντήσει, ιδίως μετά την κατάρρευση της τριετίας 1989 – 1991, έχει φτάσει να θεωρείται ο οποιοσδήποτε (αστικο)δημοκράτης και μη δεξιός, ο «προοδευτικός» που λέει και το φιλοθεάμον κενόν. Δηλαδή ο κεντρώος —στη μεταμοντέρνα εποχή μας προωθείται και προτιμάται ο όρος φιλελεύθερος.

Όσο και όποτε σχεδόν διαβάζουμε τα άρθρα του στην Καθημερινή, όπου γράφει τα τελευταία χρόνια, τόσο και μας εδραιώνεται η πεποίθηση ότι δεν αποτελούν τίποτε άλλο από επαναλαμβανόμενους σε διάφορες παραλλαγές  και συνήθως γλωσσικά περίτεχνους ύμνους προς τον λεγόμενο «κεντρώο χώρο», με μοτίβο όλο το πλέγμα τών κλασικών ιδεολογημάτων που θρέφουν και συντηρούν την κεντρώα ψευδαίσθηση και αυταπάτη —συχνότατα συνειδητή η τελευταία. Τα ξέρετε τώρα αυτά τα κλασικά ιδεολογήματα, τι να σας λέμε; Μέτρο, αναζήτηση συναινετικών λύσεων, αποφυγή διχασμού τής κοινωνίας και όλα τα παρόμοια. Τα οποία βέβαια, διόλου τυχαία ή απρόβλεπτα, δεν συντείνουν πουθενά αλλού παρά στην πάση θυσία  συντήρηση, διατήρηση και διαφύλαξη της υπάρχουσας κατάστασης των πραγμάτων (αλλά με διόρθωση των ακραίων παραφωνιών, όπου είναι δυνατόν, καθ’ ότι είπαμε: ο Νίκος Ξυδάκης είναι αριστερός γενικά...). Κατάληξη δηλαδή απολύτως έκκεντρη.

Ένας τέτοιος ύμνος προς το Κέντρο —κάπως σύντομος μόνο— είναι και το σημερινό άρθρο του. Διαβάστε το με προσοχή. Και μετά, όσοι θέλετε γιατί αυτό πιστεύετε, πείτε μας περίεργους, κολλημένους ή και ‘‘σταλινικούς’’ επειδή, όταν το διαβάσαμε εμείς, αναρωτηθήκαμε με θλίψη, για ακόμα μία φορά καθώς διαβάζαμε Ξυδάκη, πόσος λίγος καιρός πάει που παρουσίαζε την έκδοση δύο βιβλίων τού Γκράμσι μαζί με τον Τσίπρα και τον Ρινάλντι.[*] Και κοντά σε αυτό θυμηθήκαμε και το άλλο: την εβδομαδιαία εφημερίδα Εποχή (με μόνιμο υπότιτλο κάτω από το όνομά της «Για την κομμουνιστική ανανέωση, για το σοσιαλισμό») που, λίγο παλιότερα, τον είχε πρώτο και καλύτερο καλεσμένο ομιλητή σε κάποια ενημερωτικά σεμινάρια περί ΜΜΕ, που είχε διοργανώσει για τους νεολαίους τής ΑΚΟΑ...

Τι διάολο! Όλοι οι δρόμοι στο Κέντρο οδηγούν; Ακόμα και αυτοί που κατευθύνονται προς το σοσιαλισμό;


[*] Ευχαριστούμε τον αναγνώστη Ιωάννη Λαδάκη που μας θύμισε με σχόλιο το γεγονός κι έτσι μπόρεσα να αποκαταστήσω την παράλειψη. 

ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ



Βαδίζουμε πάντα σε διαρκές μεταίχμιο. Ελπίζοντας ότι η πτώση θα ανακοπεί επιτέλους, ότι ο τζίρος του τουρισμού θα είναι ανεβασμένος και θα βελτιώσει το κλίμα και τη ρευστότητα, ότι οι ξένοι επενδυτές θα πεισθούν για το καλό σενάριο της Ελλάδας και θα το αγοράσουν. Την ίδια στιγμή, οι αποκαλύψεις του ΔΝΤ για τις εσκεμμένα μοιραίες αποφάσεις κατά τη συγκρότηση του προγράμματος διάσωσης κλονίζουν την, έστω βεβιασμένη, αισιοδοξία· ξαναβάζουν στη συζήτηση την υποτιμημένη παράμετρο της πολιτικής βούλησης και του συσχετισμού δυνάμεων. Και επιπλέον σύννεφα: νέοι φόροι ακινήτων, χρηματοδοτικό κενό το 2015-16, ενδεχόμενο νέο δάνειο και νέες περικοπές, συνέχιση του φαύλου κύκλου δανεισμού και ύφεσης. Κι εν τω μεταξύ: ποιες θα είναι οι επιπτώσεις από την αυξανόμενη αστάθεια της μεγάλης γείτονος Τουρκίας, σε μια Μεσόγειο ήδη φλεγόμενη;

Μπορούμε να βρούμε πολλές πηγές ανησυχίας. Η ουσία όμως είναι πώς αντιδρούμε· μάλλον, πώς δρούμε, πώς απαγκιστρωνόμαστε από την αδράνεια και το παραλυτικό σοκ, και πώς προχωράμε επιτέλους μπροστά, με λάθη και πειράματα, με αποτυχίες, αλλά μπροστά, διαμορφώνοντας τους όρους επιβίωσης κατά το δυνατόν, και όχι υποτασσόμενοι σε εξωγενή συμβάντα. Αυτό σημαίνει πράξη, πράξεις, από μια κοινωνία που σκέφτεται, που στοχάζεται τον εαυτό της και το περιβάλλον.

Αυτό σημαίνει πολιτική. Πολιτική πέραν του άγονου ή και καταστροφικού διπόλου «εναντίωση-υποταγή». Διότι έως τώρα, και όλη την παρελθούσα τριετία, ευεξήγητα, πολωθήκαμε ανάμεσα στον λόγο της πλήρους εναντίωσης και τον λόγο της πλήρους υποταγής· είτε καταγγελία πάντων και πασών, είτε αποδοχή τους. Και οι δύο στάσεις με τον τρόπο τους δεν παράγουν τίποτε· μόνο υλικά ερείπια και αυτοτροφοδοτούμενο μίσος, ψυχοπνευματική διαίρεση. Ώστε, τώρα, περισσότερο παρά ποτέ τα τελευταία εξήντα χρόνια, χρειαζόμαστε λόγο συναίρεσης και σύνθεσης, πράξεις υπέρβασης και δημιουργίας. Η αλληλοκαταγγελία μάς βουλιάζει βαθύτερα στην ετερονομία και τον φαταλισμό.


Η photo είναι τού Tim Dechent. Από το xaxor.com.



7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Νομίζω έγραφε κιόλας στη εποχή ...

κατά τα άλλα δεν αντιλαμβάνομαι γιατί δεν κάνει για σεμινάριο περί ΜΜΕ ...

αυτά που γράφει είναι απλά συριζέικα , στο κυρίαρχο ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ για μια ΔΗΜΑΡ του 30 % ...

οπότε μια συριζέικη εφημερίδα τον κάλεσε , αν και η ΑΚΟΑ σαν γραμμή δεν βγάζει αυτό το πράγμα , αυτό είναι της ομάδας Τσίπρα , του Μπαλάφα και τέτοιων στελεχών .

Θα έπρεπε να είναι στην αριστερή πλατφόρμα βέβαια , και η αριστερή πλατφόρμα με το ένα πόδι έξω , αλλά έστω τον τελευταίο καιρό έχει κρεμάσει σε 3 βασικά θέματα τον Τσιπρα : υποχρεωτική αυτοδιάλυση , εκλογή προέδρου και λίστες .

αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ , με αυτό το πολιτικό κέντρο και αυτή την ηγεσία , για να θυμηθούμε και τον Ελεφάντη " από την σκοπιά του σοσιαλισμού μας αφήνει παγερά αδιάφορους "

" κάποιος σύντροφος "

LeftG700 είπε...

Ε όχι, φίλε κ.σ.! Όχι και πάλι όχι! Δεν είναι αυτός ο πολιτικός λόγος τού ΣΥΡΙΖΑ! Μην τρελαθούμε τελείως!

Ακριβώς γι' αυτό είναι που απορώ κι εξίσταμαι για το κωλοτρίψιμο της ΑΚΟΑ με τον Ξυδάκη. Άκου εκεί διαπαιδαγώγηση της αριστερής νεολαίας από τον Ξυδάκη! Και να διευκρινίσω εδώ πως δεν εννοώ, ούτε εισηγούμαι το κόψιμο της καλημέρας με τον κάθε Ξυδάκη.

Τις γαμημένες διαχωριστικές γραμμές που θα έπρεπε να έχει η Αριστερά από το δημοκρατικό συρφετό τού κέντρου είναι που δεν βλέπω και με πιάνει τεταρταίος πυρετός!


Τα λέμε


Ανώνυμος είπε...

Και στην εκδήλωση για τον Γκράμσι ήταν στο πάνελ με Ρινάλντι και Τσίπρα: http://www.tanea.gr/news/politics/article/5002089/o-gkramsi-o-tsipras-kai-h-alhtheia-gia-thn-aristera/

Ιωάννης Λαδάκης

Ανώνυμος είπε...

παιδιά καλησπέρα , γιά νά μήν γράφω σαββατόβραδο όλόκληρο κεφάλαιο άπό ένα βιβλίο πού άναλύει αύτές τίς καταστάσεις θά σας στείλω στό email τό συγκεκριμένο κεφάλαιο .
Τό βιβλίο αύτό σάς τό είχα στείλει παληότερα .
καλό βράδυ γιώργος -λευκαδα .

LeftG700 είπε...

Φίλε Γιάννη, καλώς ήρθες.


Ναι, ναι, έχεις δίκιο! Και το ξέχασα ο μλκς! Σπεύδω να το προσθέσω. Ευχαριστώ πολύ!


Τα λέμε

Ανώνυμος είπε...

αυγή της Κυριακής διαβάζεις ?

Τον μόνιμο αρθρογράφο Κώστα Κάρη , στέλεχος της ΔΗΜΑΡ , τον ξέρεις ?

γιατί αυτά που λέει , είναι εντελώς χειρότερα .Άντε τα ίδια .

και βγαίνουν και τα μεγαλοστελέχη του Τσίπρα τύπου Μπαλάφα και λένε τα ίδια . Με αυτή την έννοια αυτά που λέει ο Ξυδάκης , ή ο Κάρης , χρεώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ απευθείας .

η ΑΚΟΑ πχ σαν οργάνωση έχει θέση την ακύρωση της δανειακής σύμβασης , αν δεις πχ τις θέσεις της ΑΝΑΣΑ . Κακώς ψηφίζει άλλα βέβαια , θα έπρεπε να είναι με την αριστερή πλατφόρμα το είπα και πριν Καμία σχέση δεν έχει με την λογική Ξυδάκη - Κάρη - Τσίπρα .

Όλοι μας έχουμε την ανάγκη κάπου να πιαστούμε και να δούμε μισογεμάτα ποτήρια , αλλά δυστυχώς ΣΥΡΙΖΑ = Ξυδάκης .

όχι δομικά όμως , όχι έτσι κι αλλιώς , εδώ είναι η κρίσιμη διαφορά από αφορισμούς τύπου ΚΚΕ .

η συνεχής διολίσθηση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο μνημόνιο ( ότι άλλο μνημόνιο , άλλο δανειακή , ) το ευρώ ( οι θέσεις του αλλάζουν στην εντελώς άλλη κατεύθυνση από την τάση στην ευρωπαϊκή αριστερά ) την επιχειρηματικότητα , και το θέμα της κυβέρνησης ( με εξαγγελίες από Τσίπρα , Μπαλάφα και άλλους για τέλος της κυβέρνησης της αριστεράς ) είναι μια συνεχής διολίσθηση απέναντι στην συστημική πίεση , κυρίαρχα για την διάλυση της αριστεράς και όχι την ενσωμάτωση .

στα ανοιχτά πεδία της ταξικής πάλης θα κριθεί και όχι στα κόμματα . Και εδώ είναι και η αξία των δυνάμεων της αριστερής πλατφόρμας , και άλλων εκτός ΣΥΡΙΖΑ .

" κάποιος σύντροφος "

LeftG700 είπε...

Καλώς το Γιώργο απ' τη Λευκάδα! Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω εδώ! Στείλε το κείμενο όποτε θέλεις, με την ησυχία σου. Όπως τα λες μου άνοιξες την όρεξη. Μπορεί να σηκώνει και ανάρτηση.

Καλό Σαββατόβραδο και σε σένα!


Τα λέμε